skip to Main Content
Waarom Belde Ik Geen 112? #mantelzorgverhaal

Waarom belde ik geen 112? #mantelzorgverhaal

Ik wil dit verhaal eigenlijk niet vertellen. Maar aan de andere kant ben ik zo verdrietig dat ik het kwijt moet. En misschien helpt het om het anoniem met jullie te delen. Want hier zijn veel mensen in een vergelijkbare situatie.

Tot vorige week zorgde ik voor mijn moeder. Ze is 80, ze heeft alzheimer en epilepsie, ze heeft een paar jaar geleden een beroerte gehad. Half januari hadden we eindelijk een mooie plek voor haar gevonden in een verzorgingshuis voor mensen met dementie. Het fijnste was: echt in de buurt, in dezelfde gemeente als waar ik woon. We waren zo blij!

We hebben de kamer prachtig ingericht, met haar eigen meubels. Ik was er elke dag, om alles samen met haar te doen, om koffie te drinken, ik bracht haar ‘s avonds naar bed, zodat ze niet alleen was en goed kon wennen. En ze voelde zich op haar gemak.

Maar afgelopen donderdag waren we er weer en toen ging het niet zo goed met haar. Ze zei zelf dat ze zich niet lekker voelde. Haar spraak was een beetje onduidelijk, ze kon zich niet goed uitdrukken. ALARMBEL voor mij. Ik praatte met de verzorgenden, zij lieten de arts komen.

De arts kon blijkbaar niets vinden. We moesten afwachten. En dat terwijl wij en ook een verzorgende ze dat we dachten dat ze misschien weer een beroerte had. De verzorgende vertelde dat het haar die ochtend al was opgevallen dat haar rechter ooglid en haar rechter mondhoek wat hingen, dat ze helemaal een beetje ‘rechts’ was. De arts wilde haar niet meenemen. Haar toestand werd in de loop van de middag slechter. Ik belde weer met de verzorgende en die deed wat testjes met haar en zei toen ook dat het gen beroerte was en dat ze de arts niet nog eens zou roepen, “want die heeft het erg druk”.

De volgende ochtend werden we door het verzorgingshuis gebeld dat ze op de eerste hulp van het ziekenhuis gebracht was. Het nachtpersoneel had haar op de grond gevonden in het toilet. De diagnose in het ziekenhuis: een zware beroerte. Ze kan niet meer slikken en niet praten en ik ben heel bang dat dat zo blijft.

Ik maak mezelf enorme verwijten, omdat ik niet heb doorgezet dat ze de arts er nogmaals bij moesten halen. WAAROM heb ik die arts niet zelf gebeld? Waarom heb ik niet gewoon 112 gebeld? Dan was ze eind van de middag naar het ziekenhuis gegaan in plaats van midden in de nacht. Misschien had ik dit allemaal kunnen voorkomen.

Bedankt voor het luisteren. Ik voel me zo rot.

Dit verhaal is anoniem geplaatst op verzoek van de schrijfster.

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X