Waarom accepteren we dit gedrag?

Dit is geen populair onderwerp, en als je niet wilt lezen over mantelzorgers die emotioneel mishandeld worden, kun je dit verhaal overslaan.

Waarom wordt het op de een of andere manier geaccepteerd dat mensen die hulp nodig hebben hun mantelzorgers emotioneel mishandelen? Sommige mensen krijgen een beroerte, of hebben een bepaalde vorm van dementie waardoor hun gedrag verandert, maar daar heb ik het niet over. Het gaat hier niet om ongepast gedrag dat puur een medische oorzaak heeft.

Mijn moeder was niet de beste ouder maar ze zorgde voor me. Ik had een goeie jeugd. We waren nooit hecht, niet toen ik jong was en ook niet toen ik volwassen was. Het was duidelijk dat ze mijn broer verkoos maar dat doen zoveel ouders. We deden de verplichte ouder/kind dingen en brachten de feestdagen samen door.

Ik probeerde zo min mogelijk tijd met haar door te brengen omdat ik vond dat ze geen goeie invloed op mijn leven had. Ik had geen behoefte aan haar eeuwige kritiek. Kritiek op mijn gewicht, mijn levenspartners, de manier waarop ik mijn eigen kinderen opvoed. Ik heb een goed huwelijk en kinderen die het goed doen en van me houden, maar zij was nooit blij met ons. Ze maakte haar afkeuring kenbaar, niet alleen aan mij maar aan iedereen die het maar wilde horen.

Als ze me niet op mijn fouten en mislukkingen wees, schepte ze op over mijn broer. Ik vond het vaak merkwaardig omdat hij altijd tussen twee banen in leek te zitten, met een drankprobleem worstelde en geen enkele relatie langer dan een paar maanden leek te duren. Maar het was gewoon iets dat ik moest accepteren van mijn moeder, en ik deed mijn best.

Mijn broer belt me als hij geld nodig heeft. Elke twee jaar belt hij me als hij weer eens in de gevangenis is beland en ik de borg moet betalen. We vinden het allebei prima om onze eigen, verschillende levens te leiden zonder veel contact. Ik vraag me wel eens af hoe onze relatie geweest zou zijn als zij hem niet vertroeteld had en mij niet had gekleineerd, maar dat is tijdverspilling. Mijn broer is opgegroeid met het verhaal dat ik een totale mislukkeling was, en aangezien hem dat van jongs af aan is verteld, kon hij dat niet echt anders zien.

Bijna niemand heeft de perfecte familie en ik ben zeker niet de enige die een gespannen relatie met een ouder had. Mijn moeder was geen bron van steun en wijsheid, ze was een bron van stress en zelfverachting. Het maakte me soms verdrietig, maar het was slechts een aspect in een zeer vol, complex leven. Ik had geleerd het te accepteren, voor zover ik dacht dat ik dat kon.

En toen kreeg mijn moeder kanker. Ik had me zorgen gemaakt over wat er zou gebeuren als ze oud werd. Ik wist dat het op mij zou neerkomen, maar ik had er rekening mee gehouden en had geld gespaard voor ons beider pensioen. Ik verwachtte cheques uit te schrijven en papierwerk te doen als het zover was. Ik had nog zeker een jaar of tien – of drie- voordat ik thuiszorgers en andere hulpverleners zou moeten inhuren. Genoeg tijd om te sparen. Daarbij komt dat ze ook haar eigen spaargeld had.

Kanker krijgen maakte geen deel uit van dat plan. Mijn moeder weigert hulp van wie dan ook, ik ben de enige die mag helpen. Waarom? Omdat ze zegt dat het mijn verantwoordelijkheid is. Tegen haar vrienden zegt ze dat ze prima in orde is. Ze heeft geen hulp nodig. Tegen mijn broer zegt ze dat hij zich geen zorgen over haar moet maken.

Ze eist dat ik bij haar intrek. Ik ging daarmee akkoord, omdat ze moest herstellen van de operatie en door de chemo ging. Ik had dat zelf niet alleen willen doorstaan. Had ik maar geweten waar ik aan begon. Ze veranderde in een boze prinses. Ze eiste dat ik 24 uur per dag op haar zou passen, dat ik er elke minuut van de dag voor haar was.

Ik wist dat ik al het papierwerk moest doen, alle boodschappen, schoonmaken en koken. Daar had ik voor getekend. Ik had echter niet verwacht dat ik dat allemaal zou doen terwijl ze moord en brand schreeuwde op de achtergrond. Ze wil dat bepaalde dingen gedaan worden, eist het van me, maar neemt me tegelijkertijd elk moment kwalijk dat ik niet aan haar voeten lig, wachtend op de volgende opdracht.

Haar dokters zeiden dat het goed voor haar zou zijn als ze uit bed kwam, wat beweging zou krijgen en dingen weer zelf te doen. Maar het bed is haar troon. Ze zou alleen uit zichzelf opstaan als ik die verdomde bel van haar wegneem. Het is tot daar aan toe dat ze gewoon veeleisend is, maar ze is ook echt in en in gemeen.

Wat ik allemaal naar mijn hoofd gegooid kreeg! Mijn hele leven heeft ze me al duidelijk gemaakt dat ze me niet knap genoeg, niet slim genoeg en niet slank genoeg vindt. Het waren altijd hatelijke opmerkingen. Nu schreeuwt ze letterlijk tegen me dat ik een dikke, vette, lelijke, stomme, luie trut ben, een waardeloze nietsnut die haar leven heeft verpest. Alleen omdat haar thee te heet is of niet heet genoeg. Omdat ik bezig was haar was op te vouwen en niet meteen naar haar toe kwam rennen toen ze wilde dat ik het kanaal van de televisie veranderde.

Ze komt uit bed om mij wakker te maken en te zeggen dat ik haar iets moet geven dat op haar nachtkastje lag. Al dat geschreeuw moet zoveel energie kosten.

Het kostte me moeite om niet gewoon weg te lopen. En toen zag ik haar in het kankercentrum, waar ze gewoon rondliep, lachte en opstond om dingen voor zichzelf te halen.

Waarom dwong ik mezelf te blijven en voor deze vreselijke vrouw te zorgen terwijl ze prima in staat was om voor zichzelf te zorgen?

Als iemand door de chemo gaat kan die persoon wel wat steun gebruiken. Maar zal ze sterven als ik er niet ben? Nee. Ze zal zichzelf gewoon wat geschreeuw besparen.

En dus ging ik weg. Twee maanden van constant geschreeuw, me niet laten slapen en me alleen vertellen hoe waardeloos ik ben, was genoeg voor mij.

Mijn hele leven hebben mensen verhalen over mijn moeder gehoord. Die mensen hebben me gerustgesteld door te zeggen dat ik er goed aan deed om afstand te houden. Ze is de klassieke giftige persoon waar al de vrouwenbladen je voor waarschuwen. Maar nu ze kanker heeft, maken diezelfde mensen het me moeilijk omdat ik me niet meer door haar laat mishandelen, en vertrek.

Kanker is geen excuus om je als een heks te gedragen. Je kan gefrustreerd raken, overstuur zijn, iemand afsnauwen in uitgeputte frustratie en angst. Het betekent niet dat je voor de rest van je leven gemeen kan blijven doen tegen mensen.

Ik was mijn hele leven al niet goed genoeg voor haar, en ik denk dat dit gewoon een ander item is dat ze aan haar lijst toevoegt: ik heb haar in de steek laten om aan kanker te sterven.

Door Gisella O.

 

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top