skip to Main Content

Voorbij de sterren

Al jaren alles tot in elk detail geregeld, er ligt een heel draaiboek klaar omdat jij niks liever zou willen dan op reis gaan voorbij de sterren.
Ondanks alle tegenslagen en een gezondheid die steeds verder te wensen over laat, is het blijkbaar keer op keer nog niet jouw tijd.
En even lijk je nu ook weer op te knappen na het zoveelste kuurtje, maar dan gaat het toch ineens een stuk slechter met je. Je hebt het benauwd en krijgt hier paniekaanvallen door, je ziet er moe en gestreden uit. Medicatie heeft nu niet meer de gewenste uitwerking.
Je wordt zwakker, je eetlust is weg en je hebt al zo weinig om bij te zetten.
Je toestand verslechtert, je krijgt het steeds benauwder en als ik de volgende dag kom om je te verzorgen, is de arts er ook al.
De angstaanvallen nemen de overhand, je krijgt iets rustgevends en pijnbestrijdend.
Ik besef me op dat moment eigenlijk nog niet eens dat dit het begin van het einde blijkt te zijn.
En dan gaat het ineens snel, vanmiddag wordt de pomp aangesloten….. al vele malen heb ik gedacht dat het zover zou zijn en je  eindelijk je rust zou krijgen, maar nu ineens is het echt.
Je wil geen zorg, maar vraagt me alleen om je een schoon nachthemd aan te doen, ik leg je lekker in bed en zeg probeer maar wat te slapen,  ik ga even wat dingen regelen.
Een hoog/laag bed, postoel ect. Het valt nog niet mee, de juffrouw aan de telefoon geeft aan dat het abnormaal druk is, begrijpelijk aangezien de Corona behoorlijk begint toe te nemen en steeds meer zieke mensen veroorzaakt, maar het is gelukt.
Als ik klaar ben met bellen roep je me bij je. Ik ga op mijn hurken naast je bed zitten, je vraagt me wat er nu gaat gebeuren ik moet goed luisteren want door de rustgevende medicatie is het net of je wat slaapdronken bent en daardoor moeilijker praat en ook de benauwdheid maakt het niet makkelijk.
Je wilt mijn hand pakken, ik trek in reflex terug en doe, hoe vervelend ook, eerst mijn handschoenen aan. Dan pak je mijn hand en vraagt of het dan nu echt zover is, ik geef aan dat het einde inderdaad in zicht is en je dan eindelijk vrij zult zijn, daar waar je al zolang naar verlangt.
Je kijkt me met grote ogen aan en geeft aan erg bang te zijn om te zullen stikken, ik verzeker je dat dit niet gaat gebeuren. Straks wordt de morfinepomp aangesloten en samen met de Dormicum zul je geen pijn hebben en snel in slaap vallen en als het jou tijd is rustig inslapen, je kijkt omhoog naar mijn gezicht en vraagt nog een keer om bevestiging, ik knik.
Dan vraag je of ik op je crematie wil komen, ik beloof je dat ik zeker zal komen.
Dan moppel je, je bent een goei ……. Ik haal nog wat mooie herinneringen op waar we samen tijdens de zorg vaak plezier om hebben gehad.
Je reis naar Afrika en de grote ………..
Dan is het tijd om te gaan je bent moe en benauwd je hebt je rust nodig.
Ik neem afscheid van je, altijd een moeilijk moment en ik vertel je dat ik blij ben dat je lang gekoesterde verlangen nu snel in vervulling zal gaan, het eind voor jou eindelijk in zicht is, ik wens je alvast een goede  reis.
De volgende ochtend kom ik binnen, je ex man heeft vannacht bij je gewaakt en is net aan de telefoon, ik loop naar je bed en zie gelijk dat het maar goed is dat ik gisteren al afscheid heb genomen, je bent zojuist heel rustig ingeslapen.
Vanavond om 19.00 uur is het afscheid nemen, normaal ga ik hier niet naar toe tenzij ik een bijzondere band met iemand had, of als het zoals nu om een bijzonder afscheid gaat.
Ik kom aan bij het crematorium, eenmaal binnen word ik door een vriendelijk jonge man begroet die zich verontschuldigt voor het geen hand kunnen geven.
De jongeman gebaart me welke kant ik op moet. Ik kom in een voorkamertje en hier zit de dame die de dienst morgen gaat leiden samen met je ex man die alles omtrent het overlijden regelt.
Dat wil zeggen het draaiboek volgt dat jij hebt gemaakt en al jaren op de plank klaar ligt.
Ik heb echt respect voor deze man, jullie zijn allang uit elkaar, maar jouw netwerk is zo klein dat hij er in geval van nood toch altijd voor je is gebleven.
Hij geeft aan dat het fijn is dat ik er ben, draait zich om naar de dame en zegt dit is Esther van de zorg, daar had mevrouw een klik mee. Dan nodigt hij mij uit naar de aansluitende kamer, daar waar je opgebaard ligt.
Het klinkt misschien raar,  maar ik ben zo nieuwsgierig, ik weet dat bij jou alles behalve doorsnee is en zeker je afscheid niet.
Alles is allemaal al zo goed voorbereid en wel helemaal door jouzelf.
Het draaiboek lag al jaren klaar en hierin staat alles tot in de puntjes beschreven hoe het moet gaan, waar de mand staat, foto’s hoe je erin wilde liggen en waar je jurkje hing waarin je wil gaan, zelfs je de rouwkaarten waren al uitgezocht.
Zo mooi en bijzonder, maar ook triest dat je al zolang met je afscheid bezig was.
Ik stap de kamer binnen en daar lig je in de mand die je 21 jaar geleden al speciaal hebt laten vlechten voor deze gelegenheid.
In de mand ligt een speciale, voor jou gemaakt van verfijnde stof, donkerblauwe doek met twee diep donkerrode biesjes met daarop fijn geweven goudkleurige pentagrammen.
Het bijpassende kussentje waar je met je hoofd op rust is van dezelfde stof gemaakt en heeft ook de twee mooie donkerode biesjes.
Je draagt een mooi lichtgrijs jurkje met zacht pasteltinten bloemen en je draagt losjes een mooie witte wat doorzichtige sjaal. Dit hing al tijden klaar in je kast voor als het eindelijk zover was.
Er liggen ook nog twee kleine flesjes etherische olie bij je voeten, hiervan moesten enkele druppels op het kussentje worden gesprenkeld.
Je ligt niet traditioneel op je rug, maar op je rechterzijde, een arm onder je hoofd, benen iets opgetrokken, in slaaphouding.
Je haren zijn ingevlochten. Ik denk gelijk met een glimlach aan de momenten waarop ik jou kwam begeleiden met de zorg en altijd je haren moest wassen en twee vlechtjes moest vlechten, ik wil mijn haren net zoals jij zei je dan. Vervolgens moesten diezelfde vlechtjes het een week volhouden want dan kwam ik ze pas weer wassen en vlechten.
Soms kreeg wel eens een telefoontje van je, als de vlechtjes niet meer goed zaten of als je ergens naartoe ging en of ik tijd had om ze nog even opnieuw kon komen vlechten.
Het kwam niet vaak voor, maar die enkele keer heb ik dit met veel plezier voor je gedaan.
De laatste keer had onze leerling ze ingevlochten, dat vond je helemaal geweldig en het doet me dan ook goed om te zien dat je haren nu zo mooi zijn ingevlochten.
Je gezicht heeft een ontspannen en tevreden uitstraling, iets wat ik al heel lang niet meer bij je gezien heb.
Je ligt er zo mooi en bijzonder bij.
Ik krijg er gewoon een warm gevoel van, wetende dat je nu echt gelukkig bent en de rust hebt waar je zo naar verlangde.
Bij je in de mand ligt je heksenbezem met een fijn ingegraveerde pentagram in de steel, ook de mooie houten staf zal meegaan met jou op reis naar achter de sterren. Het is een heel bijzonder afscheid moment wat ik niet gauw zal vergeten.
Vandaag is de dag dat we echt afscheid van je gaan nemen en jij eindelijk je laatste reis mag gaan maken. Aangekomen op het parkeer terrein van het crematorium staat er een enkele auto.
Crematies mogen nu niet groot gehouden worden.
Ik verwacht, gezien jouw kleine netwerk, dat het hier ook niet aan de orde zal zijn.
Binnen ligt zelfs geen condoleanceboek, dat mag nu niet i.v.m. de corona. Ik loop de ontvangstruimte in, er zijn welgeteld 4 mensen, ik ben de 5de. We wisselen even een paar woorden en dan mogen we naar binnen. Voor in de zaal staat je mand nu toegevouwen met het mooie blauwe doek met verfijnd rood met goudkleurig biesje, je heksenbezem en de bewerkte houten staf liggen er sierlijk bovenop.
We worden naar voren begeleid, gezien het kleine gezelschap zitten we allemaal 1,5 meter uit elkaar op de twee voorste banken. Net als de dienst begint gaat de deur open en er voegen zich nog 2 mensen bij de dienst.
De dienst begint, de dienst die ook jij van A tot Z geregisseerd hebt, regie tot echt het allerlaatste moment, geweldig, zó jij!
De muziek, gedichten en een paar foto’s die voor jou belangrijk en toepasselijk zijn. Ik zie je foto’s van jou toe je jong was, ik herken je bijna niet, het doet me goed je te zien in gelukkigere tijden en wat was je mooi!
Ik ben geraakt door dit bijzondere afscheid, mijn ogen prikken en een enkele traan rolt over mijn wang.
Dankbaar dat ik afscheid heb mogen nemen tijdens deze bijzondere en intieme besloten dienst.
Ik wens je een goed reis voorbij de sterren.

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X