skip to Main Content
Vertellen We Het Wel Of Is Het Beter Van Niet? #dementie

Vertellen we het wel of is het beter van niet? #dementie

Als mijn vaderWie wil je het liefste als eerste bellen als er iets naars in je leven gebeurt? Precies. Je vader of moeder! Maar wat als je moeder er niet meer is en je vader dementie heeft? Gek genoeg blijft die behoefte dan toch. Ik was altijd gewend om mijn vader en moeder meteen te bellen, als er iets verdrietigs in mijn leven gebeurde. Met name hun stem gaf me troost en hun nuchterheid een bepaalde houvast. Dus toen mijn man een paar weken geleden werd getroffen door een hartinfarct en de stress even volledig toesloeg, was mijn allereerste eerste gedachte toen ik terug reed vanuit het ziekenhuis: Papa en mama bellen!

Zo snel als die gedachte in me opkwam, zo snel sloeg de realiteit toe. Bellen kan helemaal niet. Niet omdat het 03.30 uur in de nacht was, dat kon hen nooit iets schelen. Maar mama is dood en papa snapt er door zijn dementie niks meer van. Dat gevoel heb ik eerder gehad maar nooit zo heftig als deze keer. Natuurlijk heb ik broers en zussen en nog veel meer lieve mensen die ik midden in de nacht zou mogen bellen als er iets aan de hand is. Toch is dat niet hetzelfde, je hebt namelijk maar éen vader en moeder waar je alles tegen kunt zeggen… Potverdorie, wat miste ik die twee op dat moment!

Mijn man knapte gelukkig weer snel op en ik besloot om het mijn vader maar niet te vertellen. Wat niet weet, wat niet deert. Geweldig dat ze tegenwoordig tijdens een katheterisatie meteen de aderen dotteren en stands kunnen plaatsen. Technisch gezien was het euvel verholpen. Met de nodige rust en revalidatie zal hij binnen een paar weken de oude weer zijn. Maar al die dagen dat ik bij mijn man in het ziekenhuis zat en mijn vader me voor de zoveelste keer – over iets wat hem op dat moment bezig hield –  belde, lag het op mijn puntje van mijn tong om te vertellen waar ik zat en waarom. Toch kon ik me bedwingen, want wat als hij in paniek zou raken of het niet zou begrijpen? Ik zat daar aan dat ziekenhuisbed en kon niet snel naar hem toe om hem gerust te stellen.

Met mijn broers en zussen had ik besproken dat we het papa beter niet zouden vertellen. Zij konden zich daar gelukkig allemaal in vinden. Het is zo al moeilijk genoeg om voor hem te zorgen, laat staan als hij in paniek of bezorgd is, bedachten we. We zaten fijn op één lijn. Waar ik nooit rekening mee had gehouden heb, was dat de behoefte om het toch tegen papa te vertellen, gewoon blijft. Maf maar waar! Ook al is hij niet meer de oude, vertrouwde pa, hij is en blijft mijn vader. Iemand waar ik altijd alles aan kwijt kon, zeker op de momenten zoals deze..

Toen mijn man na een paar dagen weer thuis was en de verjaardag van mijn zoon naderde, begon hij er over: “Wat als je vader er over hoort, als hij op die verjaardag zit? Dat kun je niet maken!”, waren zijn woorden. Ik liet het even op me inwerken en gaf hem gelijk. Dat zou inderdaad een rare situatie zijn, die we moesten zien te voorkomen. Zo kwam het dat ik dezelfde middag, samen met manlief, naar papa toe ging om te vertellen wat er gebeurd was.

Papa schrok enorm en stelde tot onze verbazing best goede vragen. We hadden een fijn gesprek en hij was opgelucht om mijn man te zien. Ik kreeg weer een beetje dat vertrouwde gevoel van vroeger. Toen ik boven was om papa zijn kleren klaar te leggen voor de volgende dag, zei hij zelfs tegen mijn man dat hij best meer dingen zelf kon doen en mijn hulp heus niet steeds nodig had. Na een tijdje namen we afscheid en toen ik bijna bij de voordeur was, riep papa mij terug: ” Mallijn, Mallijn, ik vergeet je bijna iets te vertellen. Heb je gehoord van Henk? (Henk is mijn zwager..) Die is heel niet goed, hoor! Iets met zijn hart. Hij moet zelfs naar het ziekenhuis.”

Ik had beter moeten weten… Toch belde ik in de auto meteen mijn zus om te informeren en kreeg godzijdank mijn zwager aan de lijn. Gezond en wel! De dagen daarna kwam ik erachter dat er toch wel een en ander bleef hangen in dat hoofdje van mijn pa. “Mallijn, het laat me niet los. Gaat het nu wel echt goed met Jurgen? Straks blijf je alleen over met je kind en wat dan?” Meteen heb ik spijt dat we het hem verteld hebben. Zo zielig dat hij zich daar dan druk om maakt!

Dus wat is wijsheid? Wel of niet vertellen? Schiet mij maar lek. Het enige dat ik zeker weet is dat gevoelsmatig je vader en moeder altijd je vader en moeder blijven. Twee mensen die je, ongeacht  je situatie of leeftijd, altijd steunden en geborgenheid boden. En dat is best heftig!

lijn en pa

Papa gaf me altijd liefde en geborgenheid

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties
  1. Mijn vader

    mijn vader

    elke woensdag
    ga ik naar mijn vader.

    mijn vader.

    ‘dag deftige demente heer.’

    en hij zag mij weer
    voor het eerst,
    alsof ik nog nooit
    bij hem op bezoek was geweest.
    voor mij
    was het ook een feest
    hem te ontmoeten.
    we dronken koffie
    en bier,
    bliezen van de hoge toren
    en toen ik
    na een kwartier
    van hem moest horen
    dat ik vergeten was
    mijn vader te begroeten,
    gaf ik hem een kus
    en dacht:
    dit is het dus,
    de mens wordt elke seconde weer
    opnieuw geboren.

    Gaston Bannier
    Bussum

    Zo simpel en zo mooi dit gedicht.
    En zo heftig je verhaal.
    Een prachtige “wijsheid “ om je vader op de hoogte te stellen Marjolijn.
    lieve groet .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X