skip to Main Content

Versterven

Toch op internet wat rondgezocht. Wat er gebeurt met papa. Ik vind een korte alinea in een publicatie van Vilans. De zorg zou dit mij moeten vertellen. Het lichaam houdt er in feite mee op. Hoeft geen lijdensweg te zijn. Maar ik blijf het niet om aan te zien. Onmenselijk.
Toch eet hij vanmiddag wel met enig aandringen de gepureerde snijbonen. De “aşure” (speciaal nagerecht met veel noten en granen) die vriendinlief heeft gemaakt gaat er in het park beter in. En ook nog een paar Tuc’jes. We maken een lange wandeling in de zon en manlief komt ook. Papa reageert zelfs als ik een paar keer “baba” zeg. Hij reageert met “huuuh?” Toch leuk.
Voor het huis zitten we minutenlang in de zon, ik word er loom van en moet denken aan de keren dat we lekker in de achtertuin van de Potgieterlaan zaten. Oh, het lijkt wel eeuwen geleden. Of de laatste keer dat hij bij ons in de auto kom stappen en in onze tuin ging barbecueën. Het kan allemaal niet meer. Ik stroop zijn broekspijpen even op om naar zijn benen te kijken en we schrikken van de stokjes die er tevoorschijn komen.
Ach papa….😥
Accepteren, accepteren en te zien wat er wel is. Maar het blijft klote en verdrietig. Ik neem zijn jas mee om te wassen. Alles lijkt weer te stinken. En neem me voor om deze week ook doordeweeks te gaan.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X