skip to Main Content
Verspilling Met Een Luchtje, Deel 3 #mantelzorg4voeter

Verspilling met een luchtje, deel 3 #mantelzorg4voeter

 

Ik lig nog niet op een nieuw antidecubitus matras en of dat gaat gebeuren is nog een verrassing.
Inmiddels heb ik weer een paar matrassen uitgeprobeerd. Dat was het beleid en daar ben ik in meegegaan. De leverancier is mij tegemoet gekomen hierin en heeft twee van zijn beste matrassen bij mij achtergelaten om zo te kunnen kiezen uit degene die het meest geschikt zal zijn. Het feit dat ik nu nog met slechts één persoon contact zal hebben ervaar ik als positief. Een vriendelijke, begripvolle meneer.

Er komt wat rust en het einde is in zicht van het gesjouw met matrassen.
Het eerste matras is zeker niet geschikt, en de tweede zal het dus moeten worden.
Als het matras op bed ligt, de pomp is aangesloten en de lucht voldoende is gecirculeerd, valt mij wat op. Een luchtje. Het zal toch niet waar zijn. Urine. Ik baal enorm. Ik wil het niet ruiken maar die lucht is er. Ik wil niet gelijk bellen en besluit dat we het zelf gaan proberen te reinigen. We proberen van alles om te ontsmetten en de lucht eruit te krijgen. Het lukt niet. Maar het is te indringend.
Ik laat het los. Voor even. De feestdagen beginnen. Kerst. Als ik daarna de telefoon pak, vol tegenzin, biedt de leverancier direct zijn excuus aan. De stoom moet uit zijn oren zijn gekomen van ellende. De arme man. Hij heeft tenslotte de verantwoording over zijn personeel. Ik zit met de ellende van weer een urine-matras van een ander. Allebei best lullig.

Ik vraag hem of ik een nieuw exemplaar geleverd krijg van de urineversie wat overigens vijf jaar oud is, volgens het label. Nee, de matrassen circuleren. Er komt een ander matras, zo nieuw mogelijk en zonder urine. Ze gaan van patiënt naar patiënt. Zo goedkoop en adequaat mogelijk, is de opdracht van de verzekering. Ik kan het bijna niet geloven. “Het kan maar zo weer een jaar of vier á vijf oud zijn bijvoorbeeld, er liggen mensen 15 jaar op een matras”, hoor ik meneer nog zeggen. Nou breekt mijn klomp. En dat allemaal voor de winst ten koste van de zieken.

Ik bel de verzekering Zij vinden het positief dat ik bel en vinden dat er een nieuw matras geleverd moet worden en geen tweedehands bij chronisch zieke patiënten. Als ze me later bellen en zeggen dat ze het hebben geregeld met de leverancier, wordt het iets anders geformuleerd.
U krijgt een zo nieuw mógelijk matras, of heel misschien een nieuw. Maar het is dus normaal dat de matrassen van patiënt naar patiënt gaan. En of er dan iedere paar jaar een andere tweedehands matras gebracht moet worden, ja dat is dan zo. Urine is wel uit den boze.

Mijn twee eerdere matrassen waren gewoon nieuw. Net als mijn hoog-laagbed.
We zijn ver weggezakt in de zorg in Nederland. Ik schaamde me om te bellen over het tweede urine matras. Moeten we ons in Nederland niet schamen dat de zorg zo winstgericht is geregeld eigenlijk?
Ik voel me net als vele andere mensen de dupe van de verkeerde aanpak in de zorg in Nederland.
Wij moeten samen opkomen voor een ander soort zorg: Nationaal Zorgfonds (zonder eigen risico)

Mijn arts die het matras indiceerde had niets meer in te brengen. Het werd overgenomen door een telefonische indicatie door een leverancier van de zorgverzekeraar. Het begin van een ellenlange procedure, die vele nachtrusten zou gaan kosten en nog kost. Energieverslindend voor mij, en laten we het niet hebben over de kosten die hiermee gemoeid zijn.
Ik denk dat er andere wegen zijn. Ik voel me verantwoordelijk voor de mensen die niet voor zichzelf op kunnen komen. Laten we blijven zorgen voor elkaar.

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Anita Korff de Gidts

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X