skip to Main Content
Het Verschilt Per Week, Zelfs Per Dag

Het verschilt per week, zelfs per dag

Waar ik vorige week schreef over mijn moeder, dat ze niet heel helder keek toen ik haar het adresboekje voorlegde, zo anders is het deze week als ik met Hendrik langs ga.

Eerst komen we op een middag even onverwachts en blijkt mams heerlijk beneden koffie te drinken. We besluiten niets te zeggen en haar even te laten genieten beneden van haar momentje. Wij komen verderop in de week wel weer langs en dat is een paar dagen later. Nu bel ik van te voren en mam vindt het fijn dat we komen. Een bloemetje mee om het voorjaar bij haar te brengen en ze is er heel blij mee.

Ik vraag of ze de achterburen nog gebeld heeft voor een bezoekje en tot mijn verbazing heeft ze dat gedaan. Ik had de tip gekregen om samen te gaan bellen en het lag in mijn bedoeling dat te gaan doen, maar het hoefde niet. Ze zijn zelfs al langs geweest, zo fijn! Ik zie aan mams dat ze het zelf ook prettig vindt, dat er bezoek geweest is. Ze is gelukkig vandaag heel aanwezig in het gesprek. Ook Hendrik merkt het aan haar en ze praten voluit samen. Over zijn aanstaande rijexamen (wat hij gehaald heeft) en de diploma uitreiking van Veerle verderop in de week. Daar mogen van school uit slechts een paar mensen bij aanwezig zijn, dus we gaan met een hele kleine delegatie.

Dan gaat ineens de deur open. Het is de fysiotherapeut, die een rondje met mijn moeder wil lopen. Ze wil ook later terugkomen als wij weg zijn, maar in overleg besluiten we, dat Hendrik en ik weggaan en mams haar beweging wel nodig heeft. De fysio ziet de krant liggen, waarin mijn foto prijkt en ze vraagt waarom ik in de krant sta. Ik leg uit, dat mijn boek uitgekomen is. Ze vraagt aan mijn moeder of ze trots is en we zien haar ogen stralen als mam ja zegt. Dan lopen we tegelijkertijd de deur uit. Ze loopt met steun achter haar rollator. We zwaaien tot we in de lift stappen. Mams is helder vandaag. Het gaat bij haar net als bij ons de rouw. Het verschilt per dag.

Avatar

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen voor een goed doel en ter nagedachtenis aan Sjonny. In januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen, balanceren tussen liefde en mantelzorg uit". Mariska geeft lezingen, trainingen en workshops om de relatie tussen zorgprofessionals/werkgevers en mantelzorgers te verbeteren.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X