Verlos me

Een aantal weken geleden kreeg ik een bijzondere boodschap. Het heeft alles te maken met het volgende gedicht;

Verlos me

Wanneer het verleden het heden raakt.

Meer dan intens.

Als een hamer op je rug klopt.

En besef je hart binnen dringt.

Dan weet je dat het tijd is.

Woorden die ik lang geleden als eens op schreef, maar dit jaar tot uitvoering kwam. Het was letterlijk een jaar van zelfinzicht en verandering. Nu het jaar ten einde is, besef ik hoeveel stappen ik zet, om te komen waar ik straks wil zijn. En aan de andere kant ben ik er nog lang niet. Het begint pas.

Ik ken niet anders dan altijd maar ‘aan staan’. Al eeuwen voor mijn gevoel. Het heeft me gevormd tot een rol die ik helemaal niet ben. Nou ja, misschien wel grotendeels. Maar nooit dicht bij mezelf. Ik ben geworden wat anderen van mijn verwachten. Ik wilde er alles aan doen, om de zorg voor de kinderen te doen slagen. En dat is me gelukt. Nog steeds. Echter is er één ding verandert.

Ik ben gaan nadenken over die rol. Open en op afstand heb ik mezelf maar eens onder de loep genomen. Allereerst moest ik weerbaarder worden. Leren om voor mezelf op te komen. Het boksen met een personal trainer hielp me om overzicht te houden en me sterker te voelen. Nog steeds. Ook mentaal. Ik had het nodig om vertrouwen te krijgen in mijn eigen kunnen. Om stelling te durven nemen, ook als men wat anders van mij verwacht. In gesprekken met andere deskundigen, leerde ik steeds meer over bewustwording, aannames, eigen kaders en vorming door omgeving.

Nu ik bewust ben van mijn eigen belangrijke inbreng, merk ik dat anderen met mij mee bewegen. Het hoeft niet te gaan zoals ik ‘denk’ dat het pad bij een ander loopt. Het gedicht hierboven was een enorm besef, dat als ik wat wilde veranderen, dat ook echt nu was. Het verleden haalde me letterlijk in. Zoals het nu ging, kon het niet langer.

Een mooi voorbeeld gebeurde een aantal weken geleden, toen een nieuwe zorgorganisatie een totaal andere weg in sloeg dan was besloten. Weer een nieuw onderzoek, weer een lang traject en weer een duik in de hele medische geschiedenis van één van de kinderen. Dit schoot me zo in het verkeerde keelgat, dat ik voor het eerst ‘nee’ heb gezegd. “Ik ga dit niet meer doen!” Blijf bij het oorspronkelijke plan en handel hier naar”. Voorafgaand was ik al maanden bezig om contact met deze organisatie te krijgen. Zat ik meermaals te wachten op ellenlange papierwerken, niet te spreken over de wachttijd van twee jaar die hieraan vooraf ging. Voor het eerst schreef ik een ( nette ) mail om mijn ongenoegen te uiten met de reden waarom. Gevolg; een multidisciplinair overleg binnen vijf dagen, met alle betrokken therapeuten en arts. Ik sprak over mijn visie en bracht koers in het proces.  We waren snel klaar met duidelijke afspraken en vervolgstappen. Zo kon het dus ook. En hier leerde ik.

Onlangs kreeg ik aan het einde van een cursusdag die bijzondere boodschap van een waardevol persoon. Zomaar uit het niets schreef ze op een briefje;

“Je voelt wanneer je rol verandert, of wanneer je stappen moet zetten. Laat anderen je daarvan niet weerhouden. “

Deze tekst sterkte mij enorm. Dit briefje kwam ook niet voor niets. Ik wist nu; ik ben op de goede weg. We hebben namelijk altijd regie over ons eigen kunnen en hoe we die willen invullen. Bij elke stap die we zetten in de zorg voor onze dierbaren.

 

 

Mantelzorg, ze vindt het zo vanzelfsprekend. Zorgen voor naasten die het nodig hebben. Ze is moeder van twee jongens die vanaf hun geboorte extra zorg en aandacht nodig hebben. Ook heeft ze langdurig voor een familielid gezorgd met alcoholproblematiek en depressie. Hierdoor heeft ze vaak ervaren welke impact intensief zorgen met zich meebrengt. Maar ook over het oplossingsvermogen en de veerkracht die ze bezit. Soms beseft ze dat haar eigen leven op de achtergrond verblijft. Het toepassen van alle inzichten en ervaringen op haar eigen leven is misschien wel het moeilijkste dat er is. Het is vallen, opstaan en blijven ademen. In haar gedichten geeft ze uiting aan de worstelingen van het zorgen. Ze weet hoe belangrijk het is om bij jezelf stil te staan. Om inzicht te krijgen in wat er in je om gaat en wat je drijft. Het verhaal achter haar gedichten kan inzicht, herkenning of erkenning geven. Ook moed of een hart onder de riem. Voor al die mantelzorgers, die onder de beste mogelijke omstandigheden zich belangeloos inzetten voor hun dierbare, kunnen de gedichten woord geven aan hun gevoelens.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top