skip to Main Content
Verhuizen

Verhuizen

Vandaag is het dan zover, tijd om buurvrouw E te verhuizen naar haar tijdelijke kamer in het verzorgingshuis.

 

Met de Thuiszorg heb ik afgesproken dat ze er bijtijds zullen zijn zodat we niet hoeven te haasten. Het vervoer staat rond half 11 namelijk voor de deur.

Ziek van

Als we de buurvrouw uit bed gaan halen is ze erg warm. Ze heeft zelfs warme handen wat voor haar niet normaal is. Ze hoest ook vreselijk en de verpleegkundige bevestigt mijn vermoeden, een longontsteking! Dít kon er ook nog wel bij na 4 dagen buikgriep! Stiekem ben ik opgelucht dat ik E naar het verzorgingshuis breng zodat zij daar de zorg krijgt en ik even niet hoef. Uiteraard klapt er meteen 20 kilo schuldgevoel op mijn schouders neer en ik schaam me voor mijn gedachte.

De huisarts is niet bereikbaar, iets met overleg van de artsen binnen de maatschap … eigenlijk ook weer te gek voor woorden, het is immers pas half 10!

Gelukkig is dit een verpleegkundige die houdt van aanpakken en we gaan aan de gang, Zij neemt de verzorging van E voor haar rekening en ik ga de tassen inpakken. Kleding, toiletartikelen, puzzelboeken, Bijbeltje, een hele batterij aan medicijnen én natuurlijk alle papieren die ze in de afgelopen dagen verzameld heeft.
Van de verpleegkundige krijg ik ook nog een overdracht voor het verzorgingshuis en ze laat mij het 3x herhalen (grinnik, 1x is heus genoeg, mijn geheugen als een gietijzeren pot werkt gelukkig nog steeds :D)

Tegenslag

Dan is het tijd om naar beneden te gaan. We hebben niet aan een rolstoel gedacht voor vandaag en gaan voor het alternatief, E mag zitten op haar rollator en wij duwen haar. Uiteraard is de lift die wij moeten hebben buiten gebruik … en we gaan nu in de ijzige kou de hele galerij maar over naar de andere lift. Onderweg zie ik dat het slaapkamerraam nog open staat en ik wil dat dichttrekken. Dít gaat gruwelijk mis en ik zie een snijwond met een megagrote blauwe bult op mijn hand verschijnen. Het doet pijn als de hel en ik moet me inhouden om niet te gaan huilen. De vlekken dansen voor mijn ogen maar ik weiger flauw te vallen.

E is een beetje beduusd van alles en wil alleen maar mijn hand vasthouden. Dan komt het vervoer er aan en de 2 mannen lopen direct met haar te grappen. Het in de auto komen gaat niet zonder slag of stoot, maar het lukt. Na nog geen kilometer gereden te hebben zijn we al bij het verzorgingshuis (lopend was ik waarschijnlijk sneller geweest) en dan ontdek ik het 3e ding dat mis kon gaan, ik ben de stempelkaart voor de WMO taxi vergeten! Gelukkig is dat geen probleem en lossen we dat later wel op.

Verzorgingshuis of verhuizen naar een warm thuis

We gaan naar binnen en melden ons. De intake verpleegkundige kent E nog van vroeger (E heeft tot op late leeftijd vrijwilligerswerk in het verzorgingshuis gedaan) en begroet haar dan ook enthousiast. En zo zijn er meer mensen die haar enthousiast begroeten. Dit maakt dat E zich erg welkom voelt. Het voelt voor haar als een warm thuis waardoor het niet meer zelfstandig kunnen wonen niet meer zo verschrikkelijk is

We gaan naar haar kamer en daar installeert E zich in de heerlijke sta-op-stoel. Ik zie aan haar dat ze inmiddels erg moe is maar ze moet nog heel even door. We nemen gezamenlijk het intake formulier door en ik geef de overdracht door van de Thuiszorg verpleegkundige. Met deze verpleegkundige regel ik dat ze vandaag nog de huisarts langs laten komen bij E in verband met de verdenking op een longontsteking.

De maaltijd wordt gebracht en ik vraag me af of ze zéker weten dat het eten dood is … Denken ze dat oude(re) mensen geen werkende smaakpapillen meer hebben ofzo?? Nou ja, ik hoef het gelukkig alleen maar te ruiken en níet te eten.
E eet maar een paar hapjes en geeft aan dat ze ontzettend moe is.
Na een dikke knuffel én de belofte dat ik er morgen weer ben, ga ik naar huis wandelen.

Eenmaal thuis ga ik uitgeput op de bank zitten en laat alles op me inwerken. Straks nog de was aanzetten in het huis van E en daar opruimen. Dit heeft gelukkig geen haast, eerst is er koffie!

Linda Duijkers

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Linda Duijkers

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X