Als Mijn Vader Spreekt UA

Verhuizen #alsmijnvader #dementie

Als je dit leest zijn mijn zussen, broers, zwager en ik met het heftigste bezig dat we tot nu toe ooit moesten doen.. We zijn vandaag papa aan het verhuizen naar het verpleeghuis in Weesp. 😢 Hadden we het eerst nog over de mogelijkheden, de keuzes en het afscheid van het hondje, zitten we er ineens keihard middenin!

Wat er de afgelopen week gebeurde:

Nadat we vorige week de BOPZ verklaring ontvangen hadden, bleek meteen dat papa heel hoog op de lijst van de Hogeweyk stond en dat ze twee kamers vrij hadden. Een in een Stadse groep en de andere in een Gooise groep. Er werd een afspraak gemaakt met de agoge van de zorginstelling en die kwam vorige week woensdag bij papa thuis beoordelen in welke groep hij het beste zou passen. Tegelijkertijd werd zijn hondje ‘bekeken’.

De agoge kwam en papa wist haar niet te vertellen waar hij woonde. Ergens bij Amsterdam maar zeker niet in zijn eigen huis.. Hij zou liever in Muiderberg wonen! Toen de mevrouw over wonen in een groep in de Hogeweyk begon riep hij uit: “LEVEN IN EEN GROEP???? Ik ben toch zeker geen indiaan? Je denkt toch niet dat ik daar naar toe ga, zeker???”” Ook zijn leeftijd wist hij niet. Wel wanneer hij geboren was. Ondertussen was hij eigenlijk alleen maar bezig om de rondspringende Wimpie/Zita te kalmeren, die alleen maar doller werd van het gegil van papa…

Uit de beoordeling kwam uiteindelijk naar voren dat papa zichtbaar en duidelijk in een vergevorderde staat van zijn dementie was en dat hij uitstekend in de Stadse groep zou passen.  Maar helaas ook dat zijn hondje te druk en te wild was, om in een gesloten groep te wonen…( Daar waren we al bang voor!) Wel zou de agoge overleggen met de eerste verpleegkundige van de groep of we het hondje – als een soort makkelijker overgang voor papa – toch tijdelijk zouden mogen mee verhuizen.

We kregen dezelfde middag al antwoord. Papa was van harte welkom in de Stadse groep maar het hondje mocht niet mee! Te veel prikkels voor de overige mensen in de groep. Uiteraard begrepen we dat maar het was wel een heel grote teleurstelling. Hoe kunnen we papa nou scheiden van zijn Wimpie, het hondje waar hij zo dol op is? De verhuizing op zich is al zo verdomde moeilijk omdat papa zelf (nog steeds) niet inziet dat zelfstandig thuis wonen geen optie is. Wat nu?

Uiteraard kregen we een alternatief: Wachten op de volgende beschikbare plek in een andere groep. Maar garanties of het hondje dan wel mee zou mogen, konden ze niet geven. Als we dat zouden doen, hadden we wel het risico dat – mocht het tussentijds crisis worden – zij ons niet kunnen garanderen of er dan plaats voor papa zou zijn. En waar kom je dan? Amersfoort, Harderwijk of ergens in de ZO polder? We kregen Hemelvaartsdag om erover na te denken.

We hebben allemaal enorm onze twijfels gehad. Maar alsof het zo moest zijn werd papa in dat Hemelvaart-weekend steeds warriger. Delier-achtig warrig. Heel naar! Vrijdagochtend heeft mijn zus eerst de huisarts gebeld en is gestart met medicatie. Daarna heb ik ons besluit aan Vivium doorgebeld: We durven het geen van allen aan om papa nog langer alleen thuis te laten wonen. Elke keer als we afscheid van hem nemen, hebben we eigenlijk het gevoel dat we hem niet meer in zijn eentje kunnen achterlaten. Papa gaat naar de Hogeweyk maar helaas zonder hondje. Die dag heb ik de hele dag aan een stuk gehuild! Niet alleen om papa maar ook om zijn hondje..

Zondagochtend – op moederdag – mochten we in Hogeweyk op de groep komen kennis maken en komen kijken in welke kamer papa straks zijn intrek kan nemen. Inmiddels was er een tweede kamer vrijgekomen, dus we konden kiezen. Het wordt een ruime, lichte hoekkamer. Het voelt raar om dit allemaal zonder papa te moeten beslissen en doen. We willen het hem best vertellen maar als we het ter sprake brengen wordt hij steeds ontzettend boos, obstinaat en verdrietig, om het vervolgens vrij snel en volledig te vergeten. Wel blijft hij enorm onrustig na zo’n woede uitbarsting en lijkt het of hij dan nog meer de weg kwijt raakt. We besluiten om het er niet meer met hem over te hebben en dat voelt hartstikke dubbel.

Inmiddels is het de avond voor… Ik heb net voor het laatst met papa in mijn ouderlijk huis zitten eten. Hij heeft geen idee wat hem allemaal te wachten staat en zat smakelijk te eten. En terwijl wij daar zo gezellig zaten, vroeg hij twijfelend: “Uhm.. ben jij eigenlijk mijn kind?” Dat was voor mij een teken dat verhuizen het enige juiste is. Niet alleen plaats kent hij niet goed meer maar er komt wellicht weldra een moment, dat hij ons ook kwijt is. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel en papa smulde vrolijk verder.

We weten inmiddels dat dit de enige juiste keuze is en toch voelen we ons allemaal schuldig, verdrietig en naar. Hoe de verhuizing afloopt? Ik heb nu werkelijk nog geen idee. Het kan alle kanten opgaan. Het wordt in elk geval een zware dag, vol afscheid nemen. Afscheid van lieve, trouwe mantelzorg-hond Wimpie 3 , die gelukkig een fijn, nieuw huis gaat krijgen. Afscheid van een huis waar we door papa en mama de afgelopen 50 jaar een thuis hadden. Afscheid maar ook weer een nieuw en onbekend begin… Volgende week zal ik uitgebreid verslag doen. Duim alsjeblieft voor ons!

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X