skip to Main Content
Verhuistrauma

Verhuistrauma

De stress die iemand met de ziekte van Alzheimer of een andere vorm van dementie ervaart als hij of zij van omgeving verandert wordt “transfer trauma” genoemd. Voor het gemak noem ik het “verhuistrauma”.

Het veranderen van de routine en verhuizen van een bekend en comfortabel huis naar een onbekende omgeving kan veel onrust en angst veroorzaken bij mensen met de ziekte van Alzheimer en andere vormen van dementie.

Bij sommigen is die nerveuze spanning rond een verhuizing aanzienlijk, anderen kunnen er weinig tot geen last van hebben. Het is niet te peilen hoe lang de stress en angst duren, het varieert van enkele dagen tot een paar weken. Vaak duurt dit verhuistrauma echter maar kort. Nadat de betreffende persoon een tijdje in de nieuwe omgeving verblijft, begint hij of zij weer eigenwaarde en zelfvertrouwen op te bouwen. Er komen relaties tot stand met andere mensen die daar ook wonen, er zijn verschillende sociale activiteiten waar aan deelgenomen kan worden en op den duur voelt zo’n persoon dat hij of zij weer ergens bijhoort, dat het allemaal nog zin heeft.

Verhuistrauma brengt risicos met zich mee. Als de persoon na de verhuizing erg gestressed en angstig blijft en dat niet afneemt, dan kan dat verschillende negatieve consequenties hebben. Zijn of haar gedrag kan escaleren (uitbarstingen, agressie en zich afzetten tegen de zorg), er kunnen fysieke symptomen optreden en mensen kunnen zelfs proberen weg te lopen.

Het is belangrijk dat het verplegend personeel van de gekozen voorziening getraind is in de mogelijke effecten van deze overgangen en dat iedereen op de hoogte is van de geschiedenis van de nieuwe bewoner. Ze kunnen assisteren bij het maken van nieuwe contacten met andere bewoners, hem of haar betrekken bij activiteiten die op de persoon zijn gericht. Bovenal is het belangrijk dat de medewerkers de persoon het gevoel geven dat hij er toe doet. Vaak is die persoon dan vrolijker en kalmer.

Als de nieuwe kamer er bekend uitziet en daardoor ook bekend aanvoelt, kan verhuistrauma tot een minimum beperkt worden. Dit kan bewerkstelligd worden door bijvoorbeeld een vertrouwde beddensprei op het bed te leggen, foto’s en andere bezittingen die emotionele waarde hebben in het zicht te plaatsen. Deze vertrouwde eigendommen kunnen de persoon in een positieve stemming brengen en hem/haar een gevoel van thuis geven, wat tegelijkertijd veiligheid impliceert.

Als de persoon voortdurend blijft zeggen dat hij naar huis wil, dan voelt de omgeving voor hem of haar dus niet als thuis aan. In dat geval moet de faciliteit beter zijn best doen om de woonomgeving net zo comfortabel te maken als het vorige huis van de bewoner.

Auteur Violet Putman schreef ooit: “de betekenis van ons bestaan is de magie van slechts een persoon die jou nodig heeft.” Het nodig zijn vult het gat van leegte en eenzaamheid, dus voor een succesvolle overgang (naar een andere leefomgeving) dienen vriendschappen ontwikkeld en onderhouden worden. Het hebben van vrienden die deelnemen aan conversatie en betrokken zijn bij vrolijkheid en verdriet is een belangrijke menselijke behoefte en is iets dat iedereen, ook mensen met Alzheimer, op prijs stelt.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X