skip to Main Content
Verhalen Vertellen Helpt, In Een Proces Van Langzaam Afscheid Nemen…. (deel 1)

Verhalen vertellen helpt, in een proces van langzaam afscheid nemen…. (deel 1)

Stapje voor stapje werd ik mij er bewust van. Dat ik in aanraking was gekomen met ‘verborgen verlies’, met een’ tergend langzaam afscheid’, in de zorg voor mijn vader. Waarom was ik vaak zo moe, raakte ik snel geïrriteerd tijdens het zorgen voor en zorgen dat? Voelde mijn mantelzorg zijn alsof ik een marathon aan het lopen was? Ik was aan het rouwen, maar had het niet door.

Inmiddels heb ik geleerd dat dit alles te maken heeft met de rouw en de rouwarbeid die steeds opnieuw er is. Telkens een stukje afscheid – vaak onverwachts. Bij mijn vader (on)bewust. De pijn, de emotie, de onmacht. Bij mijzelf, en anderen om Klaas heen. En ieder reageert weer anders hierin.

Dit proces dat je meemaakt als kind of partner van, maakt dat je geraakt wordt in wie jezelf bent. Het komt dichtbij; het raakt je eigen levensverhaal, jouw eigen herinneringen. Maakt het zo uit of je telkens afscheid aan het nemen bent van iemand van wie je veel houdt. Waar je een band mee hebt en waar veel is om samen met liefde bij stil te staan? Dankbaar voor te zijn. Of dat je wordt geconfronteerd met herinneringen die je diep weg gestopt had, die je zeker niet meer wilt oprakelen, omdat het contact nooit een echt contact geworden is. Omdat er veel gebeurd is? Maakt het uit of je verdriet hebt om tekort? Of degene iemand was en is die er niet echt voor je geweest is? Je rouw kan dan complexer zijn door het extra gemis. Boven alles staat dat elke mens uniek is, zo ook elke rouw en afscheid.

Als mantelzorger kun je enorme steun ervaren aan het lezen en horen van verhalen van mede mantelzorgers, van anderen met dementie, van de ervaringen van professionals. Het is waarom de stichting ‘Mantelzorgelijk’ zo krachtig geworden is! Waarom de ‘besloten FB groepen rondom dementie’ je enorm tot steun kunnen zijn. Delen helpt. Vaak is luisteren al voldoende.

Behalve vertellen is schrijven wellicht een nog krachtiger middel. Het opschrijven en vervolgens juist wel of niet heel bewust nalezen, of zelfs hardop lezen – doet iets met je. Schrijven is trouwens in! Op dit vlak wordt er ook veel aangeboden. Voor jou als kind/partner van, maar ook voor jou als zorggever zijn er diverse manieren van schrijven om dit intense proces aan te kunnen gaan of om inzicht te krijgen in je wijze van begeleiden. Autobiografisch schrijven kan pijnlijk, maar tegelijkertijd troostend en helend werken. Het kan een fijne en verbindende ervaring zijn. Het verhaal kan opnieuw verteld worden en omdat je er met een andere bril naar kijkt, kan het een nieuwe jas krijgen. Dit nieuwe jasje kan ruimte geven. Een dagboek kan als een vertrouwde en veilige vriend werken.

Herinneringen opschrijven, een dagboek bijhouden, ‘Gouden momenten’ noteren, het levensverhaal opschrijven, autobiografisch gaan schrijven in een groep, een boek uitgeven met daarin jouw eigen mantelzorg-ervaring, een blog schrijven…… Zomaar enkele voorbeelden. In de komende blogs wil ik hier graag dieper op ingaan, en steeds een krachtige vorm van schrijven uitdiepen. Ik ben daarbij benieuwd naar jou/ en jullie ervaringen!

Soms, merk ik aan mijzelf, heb ik behoefte om naar buiten te treden met mijn ervaringen. Omdat de ervaring mij geraakt heeft, of omdat ik hoop dat een ander iets heeft aan mijn opgedane kennis. In deze wintermaanden krijg ik altijd meer de behoeften, om net als de natuur, ‘naar binnen te keren’. Wil ik meer stilstaan bij ‘wat doet het met mij?’ Het mooie van verhalen en ervaringen schrijven en vertellen is dat beiden vormen (naar buiten treden, of juist naar binnen keren) prima naast elkaar kunnen bestaan.

blog%205%20januari%202017%20ingrid%20vd%20voort2Tot slot van deze blog benoem ik graag mijn eigen bedachten ‘Dagboek-kaarten’! Sinds kort schrijf ik deze voor mijn vader. Op een A4-tje plak ik digitaal een foto van een ‘Goud moment’. Dat kan van alles zijn; kleine momenten die positief raken. Van samen een kop koffie op een terras drinken, tot een humorvolle opmerking die hij geplaatst heeft en waar we beiden om hebben moeten lachen. Voor Klaas is het belangrijk dat hij deelneemt aan het leven; ziet dat hij dingen doet en meemaakt, hoe klein ook. Dat er mensen op bezoek komen, en er voor hem zijn. Dat hij groeit in zijn zelfvertrouwen. Voor de zorg is dit waardevolle info om het gesprek anders te kunnen voeren, dan de (vaak negatief gekleurde) ‘standaardverhalen’, die telkens naar boven komen door zijn dementie. Ze leren hem beter kennen. De tekst is kort. De foto spreekt. Per pagina één moment. De kaarten seal ik en maak ik vast op een stuk stevig plastic met een koord. De nieuwste kaart zit altijd bovenop en ligt open op tafel. Voordat hij naar bed gaat neemt de zorg deze momenten met hem door. Het geeft hem rust. Hij ziet wat hij nog wel kan en doet! Een mooi ritueel aan het eind van de dag.

Graag geef ik deze tips:

Boekentip voor jezelf: ‘Het schrijf handboek’, van Saskia de Bruin. Over creatief, reflectief, expressief en therapeutisch schrijven. Boekentip om samen aan te werken: ‘Levensalbum’, Huub Buijssen, Riet Fiddelaers-Jaspers. Een handreiking voor contact. Speciaal geschreven voor ieder met dementie. Inspirerende schrijfworkshops, rondom verlies, rondom dementie en meer: ‘Draad van Arianne’, Arianne Collee, www.draadvanarianne.nl 

Ingrid van der Voort

Ingrid werkt in de thuiszorg. Ze geeft graag werkelijke aandacht aan mensen, bijvoorbeeld door het maken van 'HerinneringsKunst'. Ze zorgt samen met haar broer en echtgenoot voor haar vader Kees. Hij heeft Lewy Body Dementie en woont op een kleinschalig wonen afdeling in het verpleeghuis.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X