skip to Main Content
Vergevingsgezind #alzheimer

Vergevingsgezind #alzheimer

Al veel langer speel ik met de gedachte een persoonlijke blog te tikken. Iets persoonlijker dan normaal. Dit keer meer als een soort van dagboek waar ik mijn gevoel eens goed open gooi. Dat doe ik vaker, maar naar mijn gevoel niet zoals ik nu van plan ben. Het gaat over mijn jeugd en de plek die ik in nam in ons gezin. Daar gaat niet iedereen blij mee zijn en natuurlijk zal mijn zuster Beatrijs me de mond willen snoeren. Maar feiten zijn feiten en mijn verhaal is MIJN verhaal. Het is heus niet mijn bedoeling om iedereen zwart te maken, maar om zo ver te komen zoals we nu zijn, daar is wel wat aan vooraf gegaan….

Sinds een jaar blog ik over mij en mijn moeder die lijdt aan Alzheimer. Het gaat met name over waar ik tegen aanloop en hoe ik aan dingen een positieve draai probeer te geven. Zoals bijvoorbeeld het ‘Herinneringen Maken’ zoals ik dat noem. Dat bestaat vooral uit leuke dingen met haar doen. Meer dan eens is me gezegd dat ik zo lief ben voor mijn moeder en het allemaal zo hartverwarmend is. Ik ben heel blij om dat te lezen/horen en er buitengewoon trots op. Trots op mezelf wel te verstaan. Ja, want ik verdien hierin alle credits. Ik ben namelijk vergevingsgezind en reken niet af op het verleden.

Als kind wilde ik niets liever dan een moeder/dochter band. Dat hadden mijn nichtjes, vriendinnen en klasgenootjes en dat wilde ik ook zo graag. Dat ging echter niet. Mijn moeder en ik lagen qua karakter niet heel dichtbij elkaar. Bovendien was ik mijn vaders lieveling en het favoriete kleinkind van mijn 3 grootouders. Mijn moeder bekommerde zich dus meer over mijn zusje Beatrijs. Als kind voelde ik al aan dat Beatrijs haar favoriet was.
Neem bijvoorbeeld in vakanties. Mijn moeder werkte halve dagen en ’s morgens lag er dan een briefje op tafel, ‘Dyezzie, wil jij even een doekje door de kamer doen, het toilet schoonmaken, de was centrifugeren en ophangen en alvast de aardappelen schillen en de groente snijden.’ Ik stond vroeg op en begon dan direct om zo nog iets aan mijn ochtend te hebben.
Het is niet zo wil dat ik wil klagen, want ik ben er niet minder door geworden. Maar toch…. Beatrijs sliep graag uit en Beatrijs hoefde alleen maar te stofzuigen. Was ‘Queen B’ aan de late kant dan deed ik dat, want als het niet was gedaan dan had het aan mij gelegen, omdat ik niet op tijd was klaar geweest en zij er niet bij kon.

In mijn pubertijd werd ik echter heel opstandig. Ik vond mijn vader veel te streng en ging standaard tegen de draad in. Ik had een grote mond naar mijn beide ouders. In die tijd voelde ik me heel alleen. Er werd echter gezegd dat ik zo zelfstandig was. Eerlijk gezegd voelde ik me op mijn kamer gewoon lekkerder. Toch, hoe eenzaam ik me ook voelde het was mijn vader die wel geduldig met me was en regelmatig even een babbeltje met me maakte. De ene keer stonden we als kemphanen tegen over elkaar, de volgende keer konden we goed praten. Mijn pubertijd en zijn strengheid deed niet af aan onze band.
Vrienden en vriendinnen hield ik echter zo veel mogelijk buiten de deur. Mijn vader was een bekend figuur en, op mijn 3 beste vriendinnen na, ik vermoedde vaak dat men juist mee ging om mijn vader. Verder schaamde ik me voor de strengheid en bijkomend ding, het materialisme. Dat laatste druppelde ook door in mijn vriendschappen. De ene was niet goed genoeg, want haar vader was maar een boekhouder, de volgende was niet goed want haar moeder was vroeger in de foute wijk opgegroeid en zo was er altijd wel wat. Verder draaide het wel veel om geld en dure dingen.

Nadat ik uit huis ging begon er iets van een beetje een band te komen tussen mijn moeder en mij. Goed, het moest wel zo gaan als zij dat wilde. Dus vroeg ik of mijn moeder zin had om mee te gaan winkelen, dan werd er gekscherend gezegd dat ik wel iets nodig zou hebben, anders vroeg ik dat niet. Dat is me twee keer gebeurt en ik heb verder niet weer gevraagd. Het was namelijk niet zo. Ik had het dan een stuk minder breed, maar ik was liever trots dan dat ik ook maar iets kreeg. Sterker nog, al had ik zelf een week geen eten, als 1 van hen jarig was besteedde ik mijn geld aan een cadeau voor hen.
Vroeg mijn moeder mij echter om te gaan winkelen, dan ging ik wel mee. Zelfs al moest ik er vrij voor nemen of ik verzette een afspraak. Anders werd er gezegd dat ik dat niet wilde. Ik wist dat ze dan iets voor me wilde kopen. Dat was haar manier van liefde tonen, dus ik liet dat dan wel gebeuren. Het was dan wel zo dat ik bedacht dat ik maximaal 3 dingen mocht uitkiezen en gelieve niet te duur, want dan kon daar tenminste niets over gezegd worden.

Dat Beatrijs mijn moeders favoriet was dat kwam later uit. Mijn moeder zei het letterlijk, 2x! De eerste keer zat mijn vader erbij. Beatrijs moest voor 3 maanden op het hoofdkantoor in het buitenland werken en mijn moeder miste haar enorm. Ze vroeg, met een borrel op, “Je begrijpt toch wel dat ik meer van je zus hou?” Mijn vader schreeuwde meteen, “Wat zeg jij nu?” en ik kalmeerde mijn vader, “Ze heeft lekker geborreld, laat maar.” Toch voelde ik de steek in mijn hart en wist ook wel dat dronken mensen vlotter de waarheid spreken.

Mijn ouders gingen scheiden. Steeds weer als 1 van ons bij mama was begon ze weer nare dingen over onze vader te zeggen. Ze vond het ook raar dat ik nog naar mijn vader ging. Als ik eens zei dat ik geen zin had om erover te praten was het huis te klein. Beatrijs pakte dat anders aan, die kwam gewoon minder. Nee ik was niet zo, want ik wilde ook niet dat ze zou zwelgen in haar verdriet. Toch gebeurde het eens dat voor mij de maat eens meer dan vol was. Daarop heb ik gezegd dat ze eerst maar even het een en ander moest verwerken en ik voorlopig niet kwam. Dat heeft een maandje of 2 geduurd. Daarna werd de band wel beter. Mijn moeder kwam geregeld, ik woonde dan maar 20 km verderop, maar ze bleef ook geregeld logeren. Dan gingen we wel eens uit eten of eens naar het theater. Beatrijs hield het contact nog steeds op een laag pitje, maar ik was er. Dat bracht mijn moeder tot de uitspraak naar mij dat ze altijd voor het verkeerde kind gekozen had. Weer deed dat ontzettend pijn, maar nu zei ik, “Dat is een rare uitspraak mam.” Daar bleef het bij.

Goed, ik was er dus. Tot ik verhuisde en zo’n 200 km verderop ging wonen. Trouw belde ik haar dagelijks en ik ging met de regelmaat naar mijn moeder. Ook bleef ik wel logeren. Het was altijd leuk, en we konden heerlijk praten en lachen. We leerden elkaar beter kennen, respecteren en accepteren.
Mijn vader werd ziek. Eerst mochten we niets aan mijn moeder zeggen, wat ik niet kon uitstaan van mijn vader. Uiteindelijk kwam mama erachter, en dan niet van haar kinderen. Ze belde mij erover. Eindelijk kon mijn moeder me vanaf die tijd wel troosten.
Na mijn scheiding was mijn moeder er ook. Ik moest wachten op mijn nieuwe woning en logeerde in die tussentijd bij vrienden in mijn woonplaats als ik in de buurt moest zijn en verder was ik bij mama. Daar zou mijn ex nooit naartoe gaan, dus het was mijn veilige adres.
Eenmaal in mijn nieuwe woning kwam mama met de regelmaat een week logeren. Heerlijk was het, we hadden de grootste lol en ’s avonds keken we de meest grappige romantische komedies, waarbij Bridget Jones onze favoriet werd.

Ze had het nog steeds moeilijk dat ze Beatrijs niet zag. Dat kwam echter weer goed. Nou goed, als het Beatrijs uitkwam dan had ze wel tijd voor mama. Het was echter vlak voor de onderzoeken begonnen naar de dementie bij mama. Het eerste jaar kwam er nog niets uit. Ik was met haar naar de onderzoeken geweest. We gingen het vieren, met een citytrip naar Berlijn. Ze wilde zo graag nog eens met me op vakantie. Die vakantie heb ik gebruikt om alles wat nog niet uitgesproken was uit te spreken. Alsof ik wist dat het moest. Het jaar erop moest er weer een onderzoek zijn. Nu was Beatrijs mee en onomstotelijk werd vastgesteld dat het Alzheimer was. Aansluitend ging mama weer mee naar Zoetermeer. Daar hebben we samen over de ziekte gesproken en gehuild.

En nu zit ik hier en tik dit. Dit is mijn verhaal. Ik mag trots op mezelf zijn. Sommigen die mijn verhaal al wel kennen verklaren me met de regelmaat voor gek. Na dat alles en dan toch veel voor mijn moeder doen. Ja weten jullie, ik kan die tijd niet terug draaien, want dan was het heus anders gegaan. Er zijn goede tijden geweest waar ik ook toffe herinneringen aan heb, en ik heb haar heus vergeven. Alzheimer daar kies je ook niet voor, dat mag ik haar toch niet kwalijk nemen? Dan ga ik haar toch zeker ook niet op het verleden afrekenen?
Nu is het wel zo dat ze vergeet. Onze band is ze ook al vergeten en Beatrijs is alles. Dat doet me geen eens pijn. Nee, ik heb prachtige herinneringen aan de tijd dat mama en ik wel een band hadden. Ook aan hoe ik mooie herinneringen met haar (heb ge-)maak(t) nu met de Alzheimer. En zeker ook aan hoe ik het beste voor haar wil nu ze dat zelf niet meer kan regelen.

Beatrijs heb ik ook allang vergeven. Toch is vergeven niet een kwestie dat je elkaar weer regelmatig moet opzoeken. Dat kan en wil ik met haar niet.
Zoals ik er nu tegen aan kijk is dat ook blijvend. Ze heeft me te lang pijn gedaan, maakt me te vaak uit voor leugenaar, is zelf niet eerlijk (geweest) en zoals ze met haar moeder is omgegaan, dat doet me wel pijn.

Hoe ik dan tegen vergeven aankijk? Vergeven doe je niet om de ander, maar om jezelf. Om je hart en ziel schoon te houden van ‘onkruid’.
Ja, ik ben trots op mezelf, op hoe ik ben en op wie ik ben. Waren de rollen van Beatrijs en mij omgedraaid geweest, dan kan ik het je op een briefje geven, Beatrijs had niet de kracht gehad die ik wel heb.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X