Verbouwing

Vorig jaar kochten wij een nieuwe keuken. Voor zijn herseninfarct zou manlief een groot deel van de werkzaamheden zelf hebben gedaan. Helaas zit dat er sinds NAH in zijn leven kwam niet meer in. Ik liet mij dus graag ontzorgen door de keukenboer, die alles van begin tot eind, inclusief de aannemer, voor ons regelde. Enige minpuntje is dat we daarmee ook voor de planning van hen afhankelijk waren.

Dat betekende: 3 weken verbouwings’plezier’. En nee, dat was niet omdat er een rigoureuze verbouwing of een compleet nieuwe aanbouw gepland stonden. Wel nee. In keukenland wordt, zo leerde ik helaas pas nadat de handtekeningen gezet waren, niet achter elkaar door gepland. Een keukenplanning kent een vast, in lekenogen niet altijd even efficiënt, scenario, waardoor een groot deel van de tijd bestaat uit wachten op de volgende stap in het proces.

Ik ken mijzelf…. 3 weken verbouwen, 3 weken rommel…. dat wilde ik mijzelf (en mijn omgeving) niet aandoen. En ook voor mijn lief zou het niet bepaald rustgevend zijn om 3 weken met zijn neus op een keukenverbouwing te zitten. En dus huurde ik een Landal vakantiehuisje ‘bij ons om de hoek’. Op maar net iets meer dan 10 kilometer van ons huis zit namelijk een Landal park, met hele leuke huisjes aan het water van de Bernisse. Dichtbij genoeg om het dagelijkse leven van werk, vrijwilligerswerk, fysio en sporten, gewoon door te kunnen laten gaan. En dichtbij genoeg om thuis te kunnen zijn op de momenten waarop er door aannemer of keukenboer gewerkt zou worden.

Als kers op de taart had ik mijn ouders uitgenodigd om met ons mee te gaan. Ik zou er weliswaar overdag niet zijn, maar het zou ons nog steeds heel veel quality time met zijn 4-en geven. Tijd om herinneringen te maken. Om heel vee momenten vastleggen om voor altijd te koesteren. En – eerlijk is eerlijk – het zou mij een back-up geven als NAH de kop op zou steken. Mijn vader was immers stand-by om op de meest spannende momenten bij mijn lief te zijn.

Ik had het vooraf allemaal zo mooi bedacht, maar werd ingehaald door een scenario waarin mijn kaartenhuis wankelde zoals het nog niet eerder gewankeld heeft.

Wij huurden ons vakantiehuisje vanaf maandag. De donderdag daarvoor vertelde mijn moeder dat ze waarschijnlijk één of 2 dagen later zouden komen omdat mijn vader zo verkouden was. Op zondag klaagde ook mijn moeder over keelpijn. Dinsdag was voor Henk de meest spannende verbouwingsdag. Die dag zou de elektricien namelijk alle leidingen vervangen en de meterkast van nieuwe groepen voorzien. Dat ik die dag niet thuis kon zijn, maakte het extra spannend en stressvol. Gelukkig was mijn vader weer zo ver hersteld dat hij mijn stand-in kon zijn. So far, so good. Henk kreeg de morele support die hij zo hard nodig had, waardoor ik met een gerust hart op kantoor kon zijn.

Een verontrustend telefoontje veranderde alles. Mijn moeder was thuis gevallen en had 3 kwartier op de grond gelegen. Mijn vader was telefonisch niet bereikbaar, de buren die een sleutel van mijn ouders hebben, waren niet thuis en het nummer van Henk was bij de beller niet bekend.

Ik schoot direct in de regelmodus, belde Henk, stuurde mijn vader naar huis, regelde dat hun huisarts bij mijn moeder langs zou gaan en liet op mijn werk alles uit mijn handen vallen. Mijn moeder bleek zeer hoge koorts te hebben en behoorlijk verward te zijn. De huisarts regelde een ambulance om haar naar het ziekenhuis te brengen. Daar was de boosdoener al snel bekend: na 3 jaar zonder besmetting was mijn moeder toch nog geveld door corona. Mijn vader voelde zich weliswaar weer helemaal ‘het ventje’, maar had nog wel een kuchje. Hierdoor was het ziekenhuis voor hem verboden terrein. En dus zat ik naast haar bed en sprak ik met de artsen.

De klachten van mijn moeder vielen gelukkig mee, en toen de koorts zakte, herstelde ze snel. Na een paar dagen ziekenhuis mocht ze gelukkig weer naar huis. Als er iemand een paar dagen bij mijn ouders in huis had kunnen zijn, had ze trouwens al eerder naar huis gemogen. Ik haakte echter af toen daarbij door artsen en verpleging vragend naar mij werd gekeken. Ook al voelde ik me er een vreselijk ontaarde dochter bij. Maar mijn fragiele, wankele kaartenhuis kon deze extra zorgtaak simpelweg niet dragen.

Mijn emoties schoten die dagen alle kanten op. Ik heb me natuurlijk enorme zorgen gemaakt om mijn moeder. Ook de ineens zo zichtbare kwetsbaarheid van mijn ouders en het besef dat ze er op een dag niet meer zullen zijn, brachten een wervelwind aan gevoelens. Daar bovenop zorgde NAH bij Henk voor overprikkeling van hier tot Tokyo.

Ineens voelde mantelzorg als een zorg, een last bijna. Mijn ouders waren altijd mijn (enige) vangnet. Met hen praat ik nu echter over verhuizen naar een gelijkvloerse woning. En over het inzetten van meer zorg. Ook al is die niet of nauwelijks beschikbaar. Voor mij betekent dit niet alleen dat ik het vanaf nu zonder mijn vangnet moet zien te rooien. Maar ook dat er in mijn ouderlijk huis beetje bij beetje een mantelzorgtaak bij gaat komen.

Met de keuken kwam het trouwens helemaal goed. En ook met zijn 2-en genoten we 3 weken lang van ons huisje aan het water.

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top