skip to Main Content
Verbod Op Medemenselijkheid

Verbod op medemenselijkheid

Worden we afhankelijk van de mate van medemenselijkheid die we voor elkaar voelen? Er gaan stemmen op om het klein geluk dat we nog hebben te verbieden en niet langer toe te staan. Een verbod op medemenselijkheid ligt hier op de loer. Ik snap dat niet. Het empathisch vermogen van ons allemaal is zo belangrijk in deze coronacrisis. Niet alleen om elkaar te beschermen, maar ook om elkaar te zien en jezelf te beseffen hoe belangrijk een kleine moeite kan zijn voor een ander.

Mijn moeder is drie weken geleden opgenomen met coronaklachten. Na een week ziekenhuis is ze overgeplaatst naar een Coronacentrum. Al die weken lag ze ergens 2 hoog in een bed. Er was weinig tot geen contact mogelijk. We waren volledig afhankelijk van de moeite die iemand wilde doen om ons te informeren. En gelukkig deden ze dat ook. Maar deze radiostilte en de kleine momenten van contact zijn echt zenuwslopend. We kunnen haar niet zien en moeten varen op de verhalen van mensen die wel bij haar zijn.

Tot eergisteren. Het ging ineens niet goed met mijn moeder. De koorts werd erger en ze moest terug naar het ziekenhuis. En ineens ging er bij mij een lampje branden. Want een transfer naar het ziekenhuis betekent ook een oversteek met de brancard vanaf de ingang van het Coronacentrum naar de ambulance. Een stukje openbare weg waar ze overheen zou gaan. Met de verpleging heb ik direct besproken dat we daar zouden gaan staan. En zo kregen we het mooiste moment van de afgelopen weken. De mensen van de ambulance liepen heel langzaam en gaven ons de gelegenheid om wat tegen haar te zeggen en naar haar te zwaaien. En na 2 minuten gingen de deuren dicht. Ze was weer onderweg. Met tranen op mijn wangen heb ik de ambulance nagekeken. Maar wat was dit fijn. Haar even kunnen zien. Zelfs vanaf grote afstand.

De volgende dag mocht ze in omgekeerde volgorde weer terug naar het Coronacentrum. En weer kregen we de volledige medewerking van ziekenhuis en ambulance om haar weer even te zien. Het telefoontje kwam dat ze in de ambulance ging. We zijn met vliegende vaart weer naar Rotterdam gereden en waren net op tijd om haar weer een minuutje te zien. Het is onbetaalbaar wat dit kleine gebaar voor ons gedaan heeft. Een verpleegkundige die even de moeite neemt om ons te bellen. Een dame in de ambulance die met een lach op haar gezicht zegt dat dit ook haar lichtpuntje van de dag is. En wij die zo blij zijn met de moeite die anderen even voor je willen doen.

Zo blij zijn met een twee keer die snelle minuten waarin je hart breekt en blij wordt tegelijk. En nu dreigt onze inventiviteit aan banden gelegd te worden. Een zwaaiverbod bij verschillende verpleeghuizen. En net hoorde ik dat er een verbod moet komen op de erehaag die mensen buiten vormen bij een uitvaart omdat het de volksgezondheid in gevaar brengt. Hoezo? Het is een erehaag waarbij mensen op grote afstand een laatste groet brengen aan iemand die ze lief is. Net als bij het zwaaien worden netjes de richtlijnen gevolgd. Als dit geen aanslag op de medemenselijkheid is, dan weet ik het niet meer. Het kleine beetje dat we nog hebben om deze situatie dragelijk te houden willen ze verbieden? En ondertussen zijn de tuincentra en bouwmarkten gewoon open en gaat de verkoop door. Onverteerbaar vind ik dit. Dus ik blijf op gepaste afstand zwaaien, eren en liefhebben. Daar houdt niemand me in tegen.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X