skip to Main Content
Verbindingsofficier En Zorgpartner

Verbindingsofficier en zorgpartner

Wat is het lastig om op afstand dingen te regelen en dingen te voelen. Zeker als je niet naar binnen mag en geen persoonlijk contact kunt maken. Het kan gaan om kleine praktische zaken. Want wat doe ik als ik merk dat de mobiele telefoon van mijn moeder leeg is? Ik kan deze zelf niet even aan een oplader leggen. Maar het gaat ook over zaken met een grotere impact, zoals een medische overdracht die niet volledig blijkt te zijn. Hoe kan ik op afstand dan toch de rol van verbindingsofficier en partner in de zorg vervullen?

Wandelende encyclopedie

Als doorgewinterde mantelzorger ben ik vaak een wandelende encyclopedie van het wel en wee van mijn dierbaren. Ik ken de vele dossiers van binnen en buiten. Zo knoop ik regelmatig informatie-eindjes aan elkaar. Ik check of de juiste informatie wel op de juiste plek terechtkomt. Zo is het bijvoorbeeld wel handig als iedereen weet dat er een allergische reactie volgt op bepaalde medicijnen. Of dat zaken al langer spelen en geen direct gevolg zijn van de huidige ziekte of behandeling.

Katalysator

Daarnaast ben ik ook vaak een katalysator tussen de zorgbehoefte en de formele zorg. Niet om iemand terecht te wijzen, maar veel meer om de zorg makkelijker te maken. Na al die jaren weet ik inmiddels wat wel en wat niet gaat werken. Dus waarom niet gelijk de makkelijkere weg inslaan? Maar doordat er geen persoonlijke gesprekken meer zijn, is het lastiger om protocollen bij te sturen en de vinger goed aan de pols te houden. Dit vraagt mijn continue alertheid en het maakt me soms onrustig.

Onmacht

Ineens voel ik mijn onmacht in alle facetten als ik op een avond mijn moeder spreek. Ze is zo moe van de revalidatie en mobilisatie dat ze letterlijk niet meer op haar benen kan staan. En zelfs op afstand gaan direct mijn voelhorens aan. Ik merk dat ze weerstand heeft en zich niet gehoord voelt. Dit gaat niet goed. Ik begin me dingen af te vragen. Wordt er wel voldoende rekening gehouden met het lange ziekbed en haar leeftijd? Kennen ze haar voorgeschiedenis wel voldoende? Het laat mij de hele nacht niet meer los.

Eigen regie

De volgende ochtend heb ik direct met de instelling gebeld en mijn zorg uitgesproken. Gelukkig werd dit goed opgepakt en werd ik niet afgedaan als een zeurend contactpersoon. Een belangrijk punt is namelijk dat mijn moeder wordt meegenomen in de aanpak en dat ze zelf mee kan denken. Gewoon een beetje eigen regie op haar eigen herstel. En wie wil dat nou niet? Nu na een paar dagen is mijn moeder rustiger en druk bezig met haar revalidatie in een wat lager tempo. Dit lijkt de goede kant op te gaan.

Intuïtie

We zijn er nog niet en hebben nog een lange weg te gaan. En ik vraag me soms af wat zwaarder is. De fysieke inspanning van het zorgen voor of de mentale druk in het zorgen maken over. De afstand maakt het moeilijk om zelf te peilen wat er aan de hand is. Dus vaar ik nu vooral op mijn jarenlange ervaring en intuïtie. Dat maakt het niet makkelijk, maar het is gelukkig nog steeds effectief. Mijn intuïtie laat me nog niet in de steek.

Samenspel

Mijn moeder is vooral gebaat bij een goed samenspel tussen haar formele en informele zorg. Samenspel op de plek waar actualiteit en historie samenkomen, hoofd en hart elkaar raken en waar respect is voor elkaars kennis en ervaring. De plek waar de echte zorgpartners gezamenlijk maar één doel hebben: haar welzijn.
En ondanks alle beperkingen is het ons weer gelukt om deze plek te vinden.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X