Verantwoordelijkheid..

Op bezoek geweest bij mijn zus, die overgeplaatst is naar een ander ziekenhuis, dichterbij haar gezin.

Ze is wakker, en blijft wakker. Een verbetering ten opzichte van voorgaande keren.

Juist op het moment dat ze dus verbetering laat zien, wil dit ziekenhuis haar laten overplaatsen naar een verpleeghuis.

De hele familie in rep en roer, want ze verdient nu toch wel een kans om te revalideren?

Op de valreep constateert men in het ziekenhuis ook dat dit te voorbarig is, gezien de verbeteringen, en er komt nog even uitstel voor een definitieve beslissing.

Terwijl ik dit blog typ, een week later, verneem ik van mijn zwager dat er opnieuw zorgelijke complicaties zijn..

Ondertussen vaart mijn echtgenoot wel, en dat valt meer mensen op, vooral die hem een tijd niet hebben gezien en meegemaakt.

Als hij vrijdag naar huis komt, wil hij een broodje worst van de HEMA eten.

Ik check even het weerkaartje en zie dat er dan regen wordt verwacht.

In de zorginstelling hangt een regencape, en die neem ik dus maar mee naar huis, voor vrijdag, want weer of geen weer, dat broodje worst wat mijn eega in zijn hoofd heeft, dat wil hij vrijdag toch echt opeten.

Gelukkig plenst het die dag niet echt, maar de regencape was wel nodig.

Zaterdag ga ik met de andere oma naar een voetbalwedstrijd van mijn kleinzoon kijken.

We zijn allebei verbaasd over het niveau van het spel van de jongens van rond de 8 jaar: dat ziet er echt goed uit! Leuk, hoor!

Mijn echtgenoot belt mij in de loop van diezelfde dag balend op, van een saaie dag zonder activiteiten..

Zondag ziet hij echter zijn zoon weer, dus het blijft bij één baaldag.

Bij thuiskomst zondagavond, belt hij mij op.

Tegen middernacht, als ik al even in bed lig en half slaap, gaat de telefoon.

Ik schrik mij helemaal rot!

Mijn echtgenoot opnieuw, en met boze stem: dat hij de zorg heeft opgepiept omdat zijn radio nog aanstaat en hij zo niet kan slapen, maar dat ze alsmaar niet komen, en dat hij dit niet accepteert.

Ik vraag hem of hij wel weet hoe laat het is? (Nee, hij heeft geen werkelijk besef van tijd meer.)

Vervolgens valt hij stil en vermoedelijk verwacht hij nu dat ik de zorg voor hem ga bellen, maar zijn boze stem irriteert mij, en ze komen heus wel, alleen heeft de nachtdienst blijkbaar nog even geen tijd en dat kan gebeuren want de nachtdienst bestaat uit 1 persoon die meerdere bewoners moet helpen.

Dat hij mij hiervoor wakker belt, vind ik niet geslaagd, al begrijp ik dat het wachten voor hem ook heel irritant is, want hij zal ook willen slapen, maar toch zeg ik dat ik hem niet kan helpen, vooral omdat de nachtdienst al had laten weten “zo” te komen.

Ik zeg tegen hem dat ik er niks aan kan doen en dat de nachtdienst zo wel zal komen en dat ik wil slapen.

Ik krijg een boze reactie terug en ik beëindig daarop ons gesprek.

Helaas komt er vervolgens van slapen niks meer terecht; ik lig lang wakker en als ik eindelijk in slaap val, word ik ook nog eens tig keer wakker. Ik ga er maar vroeg weer uit.

Mijn echtgenoot vertelt later dat er volgens de nachtdienst een technische storing was, waardoor de hulp langer op zich liet wachten, waarop mijn echtgenoot opmerkte dat er voor zo’n situatie dan toch een plan B moet zijn..en dat hij wel een epileptische aanval had kunnen hebben en wat dan??

Zijn boze toon viel ook bij de nachtdienst verkeerd, zei hij..

‘s Avonds belt hij mij om 18.00u en meldt dan al in zijn bed te liggen.

Huhh?? Normaal gaat hij er al vroeg in, tussen 19.00u en 20.00u; niet op zijn verzoek, maar hij maakt er ook geen punt van omdat hij niet stilstaat bij de tijd.

Ik kan me ook niet met alles bemoeien, maar 18.00u vind ik toch wel errug vroeg, en ik mail hierover met de zorg.

Hij bleek naar het toilet te hebben gewild, en het is “regel” dat hij daarna dan naar bed gaat, en daar scheen hij akkoord mee te zijn gegaan.

Helaas heeft hij het probleem van loze aandrang en is dit vaker een “dingetje”, waar de zorgmedewerkers verschillend mee omgaan. De één zegt dat hij nog even moet wachten, een ander helpt hem dan toch naar het toilet tussendoor, en deze medewerker had in overleg met hem de geldende regel daarbij gehanteerd.

Voor mij is het goed om beide kanten van het “verhaal” te kennen, en verder laat ik het maar waaien..

Als ik hem weer zie, heb ik het nog even met hem over het tijdstip waarop hij mij opbelde, en waarom ik dit niet goed kon hebben; dat ik altijd bereid ben om iets te regelen voor hem, maar dat het wel binnen bepaalde grenzen is. Dat de zorg nu eerst verantwoordelijke is voor hem, en niet meer ik.

Boos reageert hij met te zeggen dat ik zijn vróuw ben (en dus altijd beschikbaar moet zijn).

Hij dreigt met mij helemaal niet meer op te bellen, en bot zeg ik dan dat als hij daar blij van wordt, dat hij dat dan inderdaad niet meer moet doen.

De dag erna belt hij mij weer gewoon op. Ik zeg er niks over, en hij ook niet..

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top