Veranderingen

Het nieuwe jaar start voor ons allebei met een (grote) verandering. Ik heb namelijk een nieuwe baan én ga weer fulltime werken. Dat gaat zonder twijfel impact hebben, niet alleen op mijn lief, maar ook op mij.

Het zaadje is ergens deze zomer gepland, tijdens één van de gesprekken met mijn (oncologisch) psycholoog. Ik ben zo blij dat ik ergens in maart/april dit traject met haar ingezet heb! Onze gesprekken gingen over mij, maar vaak ook over Henk, over zijn hersenletsel en de impact die dit niet alleen op hem, maar ook op mij heeft. Over hoe anders ook mijn leven geworden is. Over rouw, verlies en verdriet. Over dat mijn pijn er ook mag zijn. Dat er meer is dan mantelzorg. Dat ik best ook eens “nee” mag zeggen, niet altijd toe hoef te geven. Dat mijn leven niet volledig in de vertraging van zijn tempo mee hoeft te deinen.

Dankzij onze gesprekken kwamen er nieuwe dromen naar boven. Zo ben ik bijvoorbeeld een 2e les op de sportschool gaan geven, kreeg ik nieuwe ideeën en wensen qua werk en ga ik mijn blog komend jaar heel misschien uitgeven als boek (als Henk dat definitief ok vindt).

Terug naar de nieuwe baan. Begin november zag ik een vacature van een organisatie in Schiedam met enorme groeiplannen. Zij zochten een HR Manager om niet alleen deze groei te realiseren maar ook om alles van HR op te gaan zetten. Ik merkte dat ik geïntrigeerd raakte. Ik ben namelijk een bouwer en ben niet van het “op de winkel passen”. Ik heb er een paar dagen over nagedacht en toen besloten er vol voor te gaan. Mijn enthousiasme groeide met ieder gesprek. En zo kwam het dat ik op de laatste zaterdag van november mijn handtekening onder een nieuwe arbeidsovereenkomst zette en ik de maandag daarop met pijn in mijn buik mijn directeur belde om mijn huidige baan op te zeggen. Ik ben namelijk nogal een loyale muts en daardoor is het opzeggen van een baan voor mij altijd “een dingetje”.  Gelukkig werd er goed op gereageerd.

En nu is het al bijna zo ver. Nog 2 dagen en dan trek ik bij mijn huidige werkgever de deur voor het laatst achter mij dicht. De beruchte laatste loodjes wegen ook dit keer zwaar. Tegelijk voel ik dat het goed is en dat ik toe ben aan de verandering die mijn nieuwe baan gaat brengen.

Ik laat de thuiszorg met alle perikelen en uitdagingen op 31 december achter mij en stap terug in de wereld van de techniek. Deze wereld van “niet lullen maar poetsen”, van bouwen, van produceren en van internationale collega’s past om heel veel redenen beter bij mij. Met hoeveel plezier ik de afgelopen 3 jaar ook heb gewerkt, ik moet ook toegeven dat de ontwikkelingen binnen de thuiszorg, en hoe er gekeken wordt naar mantelzorgers, soms gewoon net wat te dicht bij huis dreigden te komen. De ontwikkelingen om in de toekomst nog veel meer op het bordje van de mantelzorger te leggen, baren mij oprecht zorgen. Dat een mantelzorger ook een leven heeft en vaak al overbelast is, wordt iets te makkelijk over het hoofd gezien. En ook al is er vaak geen andere keuze, ik kon er vanuit mijn persoonlijke situatie steeds minder goed mee omgaan.

Mijn laatste werkdag zal dinsdag gepaard gaan met een lach en een traan. De Fransen zeggen niet voor niets “partir, c’est mourir un peu”. Tegelijk heb ik enorm veel zin in de uitdaging die vanaf 1 januari bij mijn nieuwe werkgever op mij wacht. Ik heb al veel nieuwe collega’s gezien en gesproken en luidt samen met hen tijdens de Kerstborrel a.s. donderdag de feestdagen in. Hierdoor voelt het er al steeds meer vertrouwd.

Mijn nieuwe baan brengt ook voor Henk veranderingen met zich mee. En dat vind ik best spannend. Spannender bijna nog dan de nieuwe baan zelf…… De grootste verandering is niet dat ik (van 4 dagen per week) weer fulltime ga werken. De afgelopen 3 jaar werkte ik eigenlijk structureel (veel) meer dan die 4 dagen. Ik was op woensdag officieel vrij, maar zat ook op die dag altijd wel achter de laptop. Soms een hele dag, soms een paar uurtjes. De grootste verandering is dat thuiswerken eerder uitzondering dan regel zal worden. Henk zal dus meer, vaker en langer alleen thuis zijn dan hij sinds maart 2020 (toen thuiswerken door Corona voor mij ineens de norm werd) gewend is. Hij zal dus overdag ook meer dingen zelf moeten gaan doen: zelf ontbijt klaar maken en een boterham smeren bijvoorbeeld. Maar ook zichzelf zien te redden, zonder mij.

En wat zeggen die schatten van ouders (mam 82, pap bijna 83 jaar oud) van mij dan? “Kind dan gaan wij toch weer 1x per week een middagje naar Henk toe, op de koffie, bij mooi weer een stukje lopen.” Slik.

Ik heb inmiddels gehoord dat de eerste heidag + diner in januari ook al gepland is. Een hele dag + avond weg van huis. Ook dat is lang geleden. Ik plande tot nu toe alles zo dat ik niet én overdag én ’s avonds weg was. En als ik ’s avonds weg was, om gezellig met een vriendin een hapje te gaan eten bijvoorbeeld, dan kookte ik voor ik wegging eerst nog voor Henk. Gelukkig zie ik tot nu toe meer beren op ons pad dan Henk. Nu is hij degene die mij geruststelt dat het wel goed komt, dat hij heus goed alleen kan zijn. De mooiste uitspraken? Dat het voor hem misschien zelfs wel goed is om gedwongen weer wat zelfstandiger te worden. Dat hij de dagen alleen, zonder mij, heus wel door gaat komen, dat hij zichzelf wel bezig weet te houden. Én, tussen de regels door, dat hij er zelfs over aan het nadenken is om dan ook zo af en toe een keer boodschappen te doen en eten te koken. Ik denk (hoop) dus dat Henk mij en iedereen om ons heen nog wel eens positief kan gaan verrassen.

Mijn nieuwe baan komt natuurlijk ook niet zomaar uit de lucht vallen. Ik heb eerst voor mijzelf de dingen op een rijtje gezet, gewikt en gewogen en ben er daarna veelvuldig, en voor deze baan überhaupt maar in beeld kwam, met Henk over gaan praten. Ik realiseerde me namelijk dat ik al 6 jaar lang keuzes maak die goed zijn voor Henk en dat Henk, zijn wensen en zijn welzijn altijd voorgaan. Ik realiseerde me ook dat ik – mede dankzij mijn traject met de psych – voor het eerst in 6 jaar weer vol in mijn energie zit en in mijn kracht sta.

 

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top