skip to Main Content
Een Vaste Plek. #zorgintensiefkind

Een vaste plek. #zorgintensiefkind

Een van de bezigheden van Timon is het naspelen van favoriete filmpjes of verhaaltjes. Denk aan de film Up, The Polar Express en de Ark van Noach. Van Playmobil hebben wij de Ark van Noah met een hele rij dieren erbij. Hij laat de boot graag door de lucht “varen”. De geluiden van de regen, storm en kolkende golven maakt hij er zelf bij. Hij blaast, hij sist en suist. “Pas op, het water komt eraan.” Zegt hij met zijn hoge stem.

Op een ander moment stalt hij de dieren uit bij de loopplank. Hij noemt ze een voor een op. “Olifanten, giraffe, aap…aap.” Als hij vindt dat hij een woordje verkeerd gezegd heeft herhaalt hij zichzelf, net zo lang tot hij het in zijn eigen beleving goed heeft gezegd. Dan laat hij de dieren twee aan twee over de loopplank naar boven “lopen” en mikt ze vervolgens in de boot. Daar wordt het een hele berg van dieren.

Hij speelt zijn spel graag op zijn eigen manier. En heeft er dan ook niet graag anderen bij. Ik mag wel zijn geluiden en gebaren na doen of zijn vaste zinnen erbij zeggen. Hij lacht als ik zo mee ga in zijn beleving. De boot heeft, net als het meeste speelgoed, ook een vaste plek in de speelhoek.

In het bloedhete Hemelvaartsweekend had ik het zwembad opgezet in de achtertuin.
Timon was met papa bootschappen gaan doen, dat is namelijk op zaterdag vaste prik. Zijn broer en zus waren ondertussen heerlijk in het zwembad gaan liggen en hadden bedacht om te proberen of de Ark kon blijven drijven. Dat ging heel goed!
Timon kwam thuis en zag de Ark in het zwembad. Er verscheen een frons op zijn gezicht. Maar door zijn autisme moeten nu eenmaal eerst de vaste handelingen, die bij boodschappen doen horen ook worden uitgevoerd. Dus eerst de auto uitladen. Toen dat klaar was pakte hij de Ark uit het water en zei mij aankijkend: “de Ark moet op zijn eigen plek!” Tja , dat was te verwachten. “Dan moet je hem even afdrogen” zei ik en dat deed Timon. Hij zette de Ark weer op zijn vaste plek bij het andere speelgoed. Maar al snel begon hij wat onrustig heen en weer te lopen en in zichzelf te praten terwijl hij steeds naar de grond keek. Diep aan het nadenken, zag ik. En toen kwam het eruit: “nee, de Ark moet in het water…, moet wél in het water!” En een brede glimlach. Bij nader inzien was het toch wel een leuk idee, bedacht hij! Dus de boot er weer in. Timon ging op zijn knieën naast het zwembad zitten en speelde zo met de boot in het water.

Dit keer had hij niet veel animo om zelf in het water te gaan. Even had hij zijn zwembroek aan gedaan en was hij voorzichtig gaan zitten. Maar hij was het al snel zat. Terwijl hij toch ook kan genieten van heerlijk spetteren in een ondiep bad.
Ik kom er niet achter waarom hij er nu niet in wil.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X