Van puzzelen naar praten over vroeger

Leuk, mijn eerste blog op Mantelzorgelijk. Als dochter van een moeder met dementie zal ik hier regelmatig ervaringen delen over hoe ik met mama én haar dementie omga. Want we omarmen het maar. Kijken naar wat nog wel gaat en waar we samen blij van worden. Voordat ik onze verhalen ga delen, eerst een blog over mijn eigen verhaal en hoe de relatie met mijn moeder de inspiratie is voor iets moois…

Mantelondersteuner

Sinds oktober 2014 heeft mijn moeder Seba de diagnose dementie. Als dochter voel ik me niet echt een mantelzorger. Niet dat er geen zorgen zijn, alleen de dagelijkse zorg ligt bij haar partner en niet primair bij mij. Daarom zie ik mezelf meer als mantelondersteuner. Van mijn moeder én van haar partner.

Van de vier dochters woon ik het meest dichtbij. Daarom ben ik – na haar partner – het tweede aanspreekpunt en ben ik bereikbaar in geval van nood, sluit ik aan bij gesprekken met de zorg en begeleid ik haar bij een bezoekje aan het ziekenhuis. Een rol die ik met liefde vervul, het is fijn er voor ze te zijn.

Kleine wereld

Inmiddels zijn we 8 jaar verder en gaat mama steeds meer achteruit. In het begin minder snel dan nu. Ze is volledig afhankelijk en woont daarom sinds begin dit jaar in een zorginstelling… op een prachtige locatie. We boffen met haar opgeruimde en vrolijke karakter en het feit dat ze ons herkent en aanspreekbaar is. Wel is haar wereld is klein geworden en dat wat ze doet of meemaakt, vergeet ze.

Ongemakkelijke stiltes

Toen mijn moeder – met thuiszorg – nog zelfstandig woonde, haalde ik haar elke woensdagmiddag op voor het avondeten. Waar je haar eerst nog zag genieten van de drukte om haar heen, mist ze nu veel. Steeds vaker zit ze in haar eigen wereld en kijkt dan ‘leeg’ voor zich uit. Stel je haar geen vraag, dan komt er ook geen vraag. De stiltes die steeds vaker vallen, voelen wat ongemakkelijk. Voor mij meer dan voor haar.

Weer even mama zonder dementie

Om de connectie te houden, doe ik graag dingen met mama. Samen bezig zijn, ons laten leiden door de activiteit. Dat kan van alles zijn… een wandeling, een krant of tijdschrift doorbladeren of een puzzel oplossen. Met name woordzoekers gaan nog goed. We doen dan ook niet voor elkaar onder. Door die gelijkheid gaat mama weer stralen, ze ontspant en de dementie verdwijnt naar de achtergrond… ze doet weer mee!

Van puzzelen naar praten

Dat weer even ‘mama zonder dementie’ zijn, is zo waardevol. Voor ons allebei. En dat bracht me op een idee. Creatief als ik ben, ben ik woordzoekers gaan maken met onderwerpen en woorden van vroeger. Woorden die aansluiten bij de belevingswereld van mama, die ze herkent en herinneringen naar boven brengen. Want als er iets is wat mensen met dementie nog kunnen en graag doen, is het praten over hun jeugdige jaren. Twee vliegen in één klap gevangen… puzzelen en praten!

Klessebasjes

Het is niet bij een paar woordzoekers gebleven en het idee heeft zich vertaald naar diverse papieren puzzel- en prentenboekjes om samen met mensen met dementie te beleven. Ik geef ze uit onder de naam Klessebasjes, een verbastering van klessebessen (keuvelen, kletsen) en Seba, de naam van mijn moeder. Ik vind het mooi om haar op deze manier te eren.

Gratis probeermagazine

Ben je benieuwd naar de boekjes of wil je een Klessebasjes proberen? Vraag dan het gratis online probeermagazine aan via: https://klessebasjes.nl/gratis-probeermagazine-netwerk/.

Binnenkort meer…

Avatar foto

Creator Klessebasjes... van puzzelen naar praten met mensen met dementie. Puzzel- en prentenboekjes die zorgen voor meer verbinding met je naaste met dementie. Daarnaast mantelondersteuner van een moeder en een vader met dementie.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top