skip to Main Content

Van Mantelzorg2voeter naar Mantelzorg4voeter.

 

Anita en ButlerGeboren als mantelzorger voor mijn moeder met multiple sclerose. Ik beloofde haar dat ze nooit in het haar zo gevreesde verpleeghuis hoefde. En het is gelukt, ik heb het waargemaakt.

Als klein meisje zorgde ik al voor mijn moeder. Ik dacht dat het zo hoorde. Ik wist niet beter.
Ik was het enige meisje thuis samen met twee broers. Op school, en bij mijn vriendinnetjes thuis, daar merkte ik dat het anders was.
Op school hoorde ik de verhalen over de dingen die de meisjes met hun moeder deden. De uitstapjes die ze samen maakten. Ik luisterde en genoot ervan maar wist dat mijn moeder en ik nooit die wandelingen, en fietstochten en noem maar op zouden maken. Zij was te ziek en haar lijf te beperkt.

Soms was ik jaloers, of eigenlijk verdrietig, maar niet te lang. Want we hadden het ook leuk thuis.
Ondanks de ziekte en zorg hebben mijn ouders ons laten zien wat liefde is. Wat zorgen voor elkaar is. Onvoorwaardelijk zorgen voor elkaar! Dat is wat telt, dat zou ik later beseffen.

Die tijd kwam er iedere dag gezinshulp, omdat er 3 jonge kinderen waren. Kun je je nu niet meer indenken. De dagen dat de hulp ziek was, moest ik thuis blijven van school. Dat was een ramp voor mij. Ik vond het juist heel leuk om naar school te gaan. En wilde helemaal niet thuis blijven om voor mijn moeder te zorgen. Ik wilde naar mijn vriendinnetjes.

Maar mijn moeder kon niet alleen blijven en mijn vader niet thuis blijven van zijn werk, op school. Iedereen ging dus naar school! Best komisch want mijn broers hadden de balen om naar school te gaan. Ik wilde dolgraag en moest thuisblijven!
Dus bleef ik thuis en zorgde voor mijn moeder. Het was best moeilijk, eigenlijk is het de omgekeerde wereld. Een moeder zorgt voor het kind en niet andersom. Of toch?

Nu, 2016 realiseer ik me dat de rol die ik bij mijn
moeder had, nu door Butler wordt ingevuld bij mij….

Mijn moeders kracht was minimaal zodat zij nauwelijks iets kon vasthouden. De regie in eigen handen te houden was des te sterker. Alles deden we samen. Wassen, aankleden, eten koken, ik gaf alle spullen aan. Mijn moeder gaf aanwijzigingen. En als ze een ongelukje had en ze in haar broek plaste omdat ze niet voelde wanneer ze moest plassen dan hielp ik haar met verschonen. En zo gingen die dagen voorbij met oneindig veel klusjes. Het was ook gezellig, we lachten en hadden leuke onderonsjes. s’ Avonds was ik moe, mama was trots.

Het is bijzonder dat ik nu vierentwintig uur per dag Butler bij me heb. Niemand hoeft voor mij thuis te blijven, Butler knapt het voor me op.
Butler die mij helpt met al die klusjes waarmee ik mijn moeder hielp.
Als ik denk aan de overeenkomsten die ik gaf als mantelzorger voor mijn moeder en die ik nu ontvang van mijn hulphond Butler, zijn daar verbazingwekkende overeenkomsten.

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Anita Korff de Gidts

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X