skip to Main Content
Van Alles En Nog Wat

Van alles en nog wat

Maandag weer geen fysiotherapie gehad, vertelt eega door de telefoon. Hij is er boos om geworden, zegt hij.”Goed van je”, zeg ik tegen hem, “want als we allebei ons beklag erover doen, zet dat extra zoden aan de dijk, hoop ik”.

Hij vraagt nog even voor alle zekerheid of ik het echt niet erg vind om mee te gaan naar de natuuractiviteit op dinsdag, en dat bevestig ik positief, dus niet erg.

Als hij daardoor kan deelnemen aan een favoriete dagactiviteit, “offer” ik mij graag op en ik ben zelf ook een natuurliefhebber en een buitenmens, dus allemaal “plussen”.Hij is gerustgesteld.

Op de dinsdag ben ik er ruim op tijd, zodat we op ons gemak naar de natuuractiviteit kunnen gaan. Eega vertelt dat hij die ochtend heeft gezwommen.
Wow, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Fijn voor hem. Hij is ook helemaal happy.

Dan gaan we naar de natuuractiviteit; we blijken veel te vroeg te zijn, maar het geeft niet.
Van de begeleider hoor ik dat er normaal gesproken speciaal iemand van het IVN (natuureducatie) komt, die dan een bijdrage levert aan het geheel door iets te vertellen over een onderwerp.
Diegene heeft vandaag helaas moeten afzeggen wegens verkoudheidsklachten van gezinsleden.

Nu neemt de begeleider haar “stokje” even over.
Ondertussen is er ook tijd voor een gezellig kopje koffie en een praatje.

Hij vertelt dat deze natuuractiviteit drie jaar geleden in het leven is geroepen op aanvraag van bewoners die aangaven graag naar buiten te willen, maar dat alleen niet durfden.

Normaal gesproken zijn er een stuk of acht vrijwilligers aanwezig, maar nu, door corona, zijn er bijna geen.

Blij dat ik dit voor eega in ieder geval kan oplossen met mijn aanwezigheid, als vrijwilliger.

Aankomende dinsdag dan misschien niet, omdat ik al andere plannen had, die eerder waRen afgesproken, maar de begeleider zal kijken of hij eega zelf even op kan halen, zegt hij.
Dat is natuurlijk hartstikke fijn als dat voor een keer kan.
Misschien ben ik er ook wel, andere afspraak hangt af van het weer; even afwachten dus.

Tijdens de lezing, met foto’s, zie ik dat eega af en toe zit te knikkebollen.
Verbaast mij niet, want hij zal wel goed moe zijn van het zwemmen.

Wel jammer dat het zwemmen net vandaag was, want er zijn ook dagen zonder activiteiten, maar ja, we kunnen niet alles hebben zoals we het willen.

Woensdag ook eindelijk weer eens fysiotherapie gehad.
Als ik daar ben belt de fysiotherapeute mij op in verband met de aanpassingen voor de elektrische rolstoel.
We gaan samen even naar haar toe, dat praat makkelijker.

Dit is een aardige jonge vrouw, die openstaat voor onze wensen.
Het blijkt dat zij de hele afdeling heeft overgenomen van haar oudere collega, met wie ik niet door één deur wil.
Dat is een opluchting om te horen, dat wij met haar niets meer te maken hoeven hebben.
Ook eega was zeer zeker geen fan van deze “oude rot” in het vak.

Vrijdag hebben we een etentje in het nabijgelegen pannenkoekenrestaurant, met eega en een oud collega van hem en diens vrouw.

Ik ben ruim op tijd in de zorginstelling, waar we getrakteerd worden op een stuk taart, omdat de “zus” van eega jarig blijkt te zijn.
Onbeleefd om het af te slaan, maar daardoor wel in tijdnood voor het restaurant.

Even Appen met oud collega, dat we onderweg zijn.
“Geen probleem”, zegt hij, “we zitten hier lekker in het zonnetje”.

Onderweg verliest de rolstoel nog een wielkap, die ik er ook niet meer op krijg.
Dan maar los in de hand meenemen.
Eenmaal bij het restaurant wordt ons gevraagd of we binnen of buiten willen zitten, maar eega wil naar binnen.
Tegenwoordig heeft hij het snel koud.
Dat wordt lastig manoeuvreren, het gaat allemaal maar net.

Gezellig wat gedronken, bijgepraat, pannenkoek gegeten; gelukkig nog mogelijk ondanks corona tijd.
Bezoek komt niet naar de instelling, maar op deze manier kunnen we toch nog iets afspreken.

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X