skip to Main Content

Van alles en nog wat

De dinsdag is altijd een beetje hectisch. ’s Ochtends eerst nog zelf naar het ziekenhuis, die afspraak stond al heel lang; hopen dat de afspraak op tijd verloopt, anders moet ik de activiteitenbegeleider van de natuuractiviteit informeren.

Voor alle zekerheid heb ik een broodje en een flesje water mee, zodat ik in geval van tijdnood gelijk door kan naar de zorginstelling vanuit het ziekenhuis.

Ik moet een kwartiertje wachten voordat ik aan de beurt ben, maar die speling kon ik hebben.

Dan naar de zorginstelling fietsen, vervolgens mijn echtgenoot even “opfrissen” en ook zijn rolstoel, voordat we naar de activiteit gaan.

Dat hij in de rolstoel zit, wil nog niet zeggen dat hij er niet netjes verzorgd uit hoeft te zien, dus daar let ik op, en ook het blad van de rolstoel kan meestal wel een opfrisbeurt gebruiken.

We hebben nog even wat ander oponthoud voor we weg kunnen, ik moest toch haast opbellen, maar we redden het net.

Het is lekker zonnig weer en we gaan naar buiten met z’n allen.

Er zijn net genoeg vrijwilligers om mee te gaan.

Twee hadden er afgezegd vanwege de nieuwe Lock down: in de paniekstand.

We genieten van de mooie wandeling in het zonnetje.

Terug op de kamer ook weer even druk: schone kleding in zijn kast opbergen, vuile was verzamelen en mee terug naar huis, vroeg eten vanwege de herensoos ’s avonds, nieuwe menulijst invullen, toch ook nog even samen gezellig een bakkie doen ter afsluiting van deze dag.

Eega klaagt over zijn haar: het zit niet naar zijn zin.

Er is wel iemand die het haar van de heren kan verzorgen, tondeuse werk, maar hij wil niet zo’n koppie.

Degene die zijn haar kan doen en ook kapper was vroeger, wil niet afwijken van haar eigen aanpak, dus er is een soort van patstelling ontstaan, en ondertussen groeit zijn haar wel door.

Tot 19 januari is er sowieso geen alternatieve oplossing voor, want de kapsalons zijn dicht.

Ik breek mijn hoofd er dus nog maar even niet over.

Hij had gezegd een keer mee te kunnen naar de kapper van zijn zoon, maar dat zou dan op zaterdag moeten, en de zaterdagen is hij hier, dus dat is ook niet handig.

Nou ja, we moeten tegen die tijd maar even zien hoe we dit op gaan lossen.

Binnenkort is hij jarig.

Na alle uitgaven van de laatste tijd  maar even geen “gekke dingen” doen, maar ik wil wel een kleinigheidje voor hem kopen.

Lange tijd weet ik niks te verzinnen, maar het lost zich vanzelf op, als hij zegt dat zijn buurvrouw iets heeft hangen met voer voor de vogeltjes.

Zoiets zou hij ook graag willen, dan heeft hij nog iets anders om naar te kijken, behalve naar de herten.

Ik zeg niks, doe geen toezeggingen, weet ook nog even niet hoe en wat ik daar op kan hangen, en bij welke winkel ik eventueel terecht kan daarvoor.

Een dag later slaag ik bij de dierenwinkel; een beetje opgelaten voel ik mij wel met deze aankoop, want het is natuurlijk geen noodzakelijke boodschap, en daarom vertel ik bij de kassa dat het voor mijn echtgenoot in de zorginstelling is en dat hij dan iets heeft om naar te kijken.

Ze is gelukkig niet van “steen” en heeft alle respect voor deze aankoop.

Zaterdag is hij weer thuis en hij vraagt mij of ik zijn horloge om wil doen, want in de haast rond het vertrek uit de zorginstelling was dat er nog niet van gekomen.

Het zou in zijn jaszak zitten: niet dus.

Oei. Waar is het dan?

“Eruit gevallen”, zegt hij aangeslagen; maar dat kan niet, want zijn zakken waren dicht.

“Kan het nog op de tafel liggen?”,  vraag ik.

Daar kunnen we alleen maar achter komen door te bellen met de afdeling in de zorginstelling.

Nee, het ligt niet op de tafel daar.

Hij weet zeker dat hij het in zijn zak heeft gestopt, waar kan het dan zijn gebleven?

Ik ga nog een keer zijn kleding nalopen, en hoera, ik vind zijn horloge in het borstzakje van zijn poloshirt!

Pfff….we zijn allebei helemaal opgelucht.

Hij wil zo graag naast mij op de bank zitten, maar in mijn eentje krijg ik hem daar niet.

Ik zet een stoel naast de zijne en pak zijn hand vast; zo zijn we toch dichtbij elkaar..

Dan wacht weer het afscheid en vervolgens de leegte die we bij elkaar achterlaten..

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X