Valkuil

Op de grens van het oude en het nieuwe jaar rolt er eindelijk weer een keer een blog uit mijn toetsenbord. Iets van writer’s block, een opeenstapeling van zaken die tijd en aandacht vroegen (en vragen) en een gigantisch energielek na (mijn eerste keer) corona zorgden ervoor dat ik geen letter meer op het digitale papier kreeg. Zelfs in mijn hoofd lukte het niet meer om woorden voor een blog te vormen. Een bizarre gewaarwording omdat er in mij altijd woorden zijn die snakken naar het moment dat ze “vrijgelaten” worden om de wijde (blog)wereld in te gaan.

In deze laatste week van het jaar ontstond er rust, waardoor mijn woorden gelukkig beetje bij beetje hun weg weer vonden. Voor mij bewijs te over dat mijn emmertje overvol was geworden. En dat het een goede keus was geweest om tussen Kerst en Oud en Nieuw lekker een paar dagen vrij te nemen van mijn werk.

Dagen die ik gevuld heb met 100% me time. Henk werkte wel, dus stond ik, vakantie of niet, gewoon om 6 uur ’s ochtends naast mijn bed om Henk te helpen. Mantelzorg stopt immers nooit. Als Henk dan de deur uit ging, dook ik met een verse beker thee en een mooi boek op de bank. Iedere dag ging ik na het ontbijt naar mijn sportruimte op zolder; heerlijk 45 minuten te trainen, mijn spieren te laten branden en mijn hoofd leeg te maken. Helemaal zen werd ik daarvan. De rest van de ochtend tutte ik een beetje aan, dronk vooral veel bekers thee en las tot ik geen boek meer kon zien.

Ik deed dus niet zo veel bijzonders in de week die ik mijzelf cadeau had gedaan. En toch deed deze week wonderen voor mij. Ik gunde mijzelf rust, sportte iedere dag en nam de tijd om bij te tanken. En realiseerde me dat ik dat de rest van het jaar niet, of in ieder geval veel te weinig, deed. Ik was weer eens als vanouds bezig geweest om voor iedereen ballen hoog te houden en te voldoen aan de lat die ik voor mijzelf op alle vlakken altijd net iets te hoog leg. Perfectionisme, that’s me….. En daarmee blijft mijn valkuil mij wenken, iedere dag opnieuw.

Wees lief voor jezelf, denk ook aan jezelf, zorg goed voor jezelf, hoe vaak ik die goed bedoelde woorden de afgelopen jaren al niet heb gehoord (of ze zelf – net zo goed bedoeld – heb uitgesproken). Ik weet dondersgoed wat ik nodig heb om voor mijzelf te zorgen, lief voor mijzelf te zijn. Nu alleen nog leren om een betere balans te vinden tussen zorgen voor de ander en zorgen voor mijzelf. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat ik waarschijnlijk eerst moet leren om “zorgen voor de ander” beter af te bakenen. Want dat is mijn andere valkuil…. Ik zorg niet alleen – letterlijk – voor manlief, maar zet ook het lief zijn en zorgen voor anderen boven het lief zijn voor mijzelf (aard van het beestje). Sporten schiet er bijvoorbeeld te vaak bij in, omdat ik te lange werkdagen maak op mijn werk, waardoor ik ’s avonds geen energie meer over heb. Terwijl ik weet dat sporten mij juist helpt om in balans te blijven. Een zondag met een boek op de bank, schuif ik heel makkelijk aan de kant om naar mijn ouders te gaan (die toch al vinden dat ze ons te weinig zien) of met manlief voor een bos- of strandwandeling naar buiten te gaan (omdat hij niet de hele dag “niks wil doen”). Misschien, heel misschien, moet ik in 2024 maar eens wat vaker een date met mijzelf in de agenda zetten…. Om vaker te sporten of met dat boek op de bank te ploffen.

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top