Na de val uit Wonderland – Het overvalt soms zo-

Het is natuurlijk niet voor niets een cliché. Dat tijd alle wonden. Dat het slijt. Want dat is.
Tenminste bij mij.

De eerste weken na de opluchting voorbij waren er tranen. Veel tranen. Over de afgelopen tijd. Over wat niet meer was. Over hoe erg het eigenlijk allemaal was toen het er nog wel.
Ik ging aan de slag met het boek. En dat heeft me vele dikke ogen dagen opgeleverd. Ik herleefde, doorleefde, rouwde, auwde.

En langzaam kwam er weer lucht in het verlies. Werd het verdriet niet minder, maar wel meer op de achtergrond.
Kon ik liedjes weer meezingen in plaats van met stromende tranen aanhoren.
Kreeg ik weer grip op het leven. En kwam ik terug thuis in mij. En daar hoorde papa bij. Maar op een andere plek.

En toch…
Slaat het leven me soms recht in mijn gezicht. En overvalt het verdriet om wat niet meer en nooit meer, me in alle hevigheid.
Op de gekste momenten. Het lieve oude buurmannetje dat voorbij schuifelt en qua uiterlijk zo op mijn papa. Net zo’n krom ruggetje. Net zo’n blauw jasje. Die bril…
De aanbieding bij de supermarkt. Die ik nooit meer in hoef te slaan…
Iets op tv. Een liedje op de radio. Een geur. Een herinnering die Facebook met me delen wil.

Dingen waar ik me niet op kan voorbereiden. En dat is, ondanks het overvallen, niet erg.
Want na de eerste heftigheid die vaak gepaard gaat met tranen, komt er een zoetheid overheen.
En wordt het fijn.
Omdat het me op deze momenten weer even heel dichtbij.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top