skip to Main Content

Vakantie(s)

Onze vakanties samen hebben een gebruiksaanwijzing. Of eigenlijk heb jij een gebruiksaanwijzing.
In feite heeft ieder mens een gebruiksaanwijzing natuurlijk, maar iemand met niet aangeboren hersenletsel heeft dat nog meer (nodig).

Het was vreemd, dat jij zeker weten de weg wist, en de goede weg toch steeds niet kon vinden.
Misschien had je toen al iets last van je neglect, wie weet. Waardoor je vooral rechts je weg probeert te vinden, maar waardoor je ook het risico loopt dat je rondjes gaat lopen, of steeds verder afdwaalt.
Zelf had je er geen verklaring voor dat je de weg toch niet kon vinden, je begreep dat zelf niet, maar je hield vol dat je het toch echt wel wist….
Ik heb eigenlijk helemaal niet zo’n best richtingsgevoel, maar vergeleken bij jou werd ik een hele piet daarmee.

Truro-Town-Centre-Cornwall-England-United-KingdomWe gingen met de auto naar Engeland, en ik was benieuwd of je kon wennen aan het links rijden.
Nee, dus. Dat was een ramp.
Je had je handen daar zo aan vol, dat ik op al het andere moest letten.
Met het navigatiesysteem konden we in Engeland niet uit de voeten. Misschien iets niet goed ingesteld, dus het werd op de kaart rijden.
Het autorijden lukte iets beter dan het kaart lezen, dus zo hielden we de rolverdeling.
Voor een volgende vakantie zouden we één hotel als uitgangspositie nemen, Het rondtoeren langs verschillende hotels was niet echt jouw ding.
Echter, waar we ook waren, de richting bepalen was en werd toch wel mijn pakkie aan.

tourist bus, autumn, highway Scandinavia

Vorig jaar gingen we met een busreis mee.
Dat leek mij makkelijker, en bovendien mocht je ondertussen door jouw ziekte (epileptische aanvallen) voorlopig niet meer autorijden, en in mijn eentje rijd ik geen grote afstanden.
Jouw gezondheidssituatie was ondertussen zo verslechterd, dat je aan conditie had ingeleverd en moeite had om het tempo te volgen, en ook bleek dat je in gebouwen, zoals hotels, gedesoriënteerd was.
Al vrij snel heb ik de medereizigers ingelicht over wat er met jou aan de hand was, en iedereen reageerde positief.
Wanneer ik even uit je buurt was, waren er altijd wel anderen die op jou letten, waardoor je op het juiste “spoor” bleef.
Op een gegeven moment riep je half gefrustreerd: “Hoeveel oppassers heb ik nou eigenlijk?!”
Doordat ik open was over onze situatie, belandden we niet in een isolement, wat anders best had kunnen gebeuren, denk ik.
Wel merkte ik dat men zich over het algemeen niet zoveel raad met je wist.
Begrijp ik wel, want in gezelschap van anderen praat je niet veel.

12179_fullimage_MO_lekkerweg_logo_560x350_560x350Morgen gaan we in eigen land weg, twee overnachtingen in een hotelletje.
Niet te ver weg, zodat het voor mij te doen is met de auto.
Met ons tweeën, zodat we geen rekening hoeven te houden met anderen, en anderen niet met ons.
Niet te lang, zodat het voor jou niet te vermoeiend gaat worden, want vorig jaar belandden we ook in een ziekenhuis door een epileptische aanval van jou.
Ja, we maken wat mee, ook op vakantie.

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu full time mantelzorger voor haar partner. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X