skip to Main Content

Uitzichtloos

De “boekenclub” ging de vorige keer over “wiet”, vandaag over “atoombommen”, zegt hij somber..

“Volgens mij willen ze hier misdadigers van ons maken”…

Tja…ik zeg maar niks…dat lijkt mij wijzer..

Hij krijgt een welgemeende kaart van een oud collega en dat doet hem zichtbaar goed..

Ik ga op bezoek bij een vriendin die ik al 26 jaar ken en op wiens kinderen ik heb gepast.

We vinden het allebei leuk om elkaars levens te blijven volgen en de kinderen “groot” te zien worden.

Zaterdagmiddag komt hij weer een paar uurtjes naar huis.

In zijn tasje zit 1 sigaret zie ik..helaas zo verbrokkeld dat die niet meer op te roken is.

Hij was al niet in een zonnig humeur en na dit bericht komt het deze dag ook niet meer goed met hem.

Ik moet alle zeilen bijzetten om hem ’s avonds toch zo relaxed mogelijk weer terug te laten gaan, wat nog wel aardig lukt, gelukkig.

Zijn zoon heeft ondertussen afgebeld voor de zondag, dus dat betekent opnieuw geen sigaret voor hem.

Ik doe een briefje in zijn tas, voor de verpleging, of hij bij aankomst dan nog een sigaret mag roken, maar het antwoord wordt “nee”, hoor ik later van hem.

Zondagochtend word ik gebeld door de afdeling omdat hij koorts heeft en opnieuw getest zal worden op het virus.

Gelukkig wederom loos alarm.

Zijn humeur wil toch niet echt opknappen.

Dinsdag mag hij alleen op zijn rug zwemmen en niet “lopen”..

Wat raar…ik vraag hem of hij een idee heeft waarom niet…en dan vertelt hij dat hij denkt dat dat is vanwege de vorige keer toen hij kopje onder was gegaan omdat zijn linkerbeen het liet afweten..

Hij had mij dat toen ook verteld en dat de begeleiding er rustig op had gereageerd en geruststellend hadden gezegd dat dat weleens kan gebeuren met zijn linkerbeen.

Ze hebben er toen rustig op gereageerd, maar voor nu wel maatregelen getroffen om herhaling te voorkomen en hem “veilig” op zijn rug laten zwemmen.

Hij zag bij fysiotherapie zijn loopmogelijkheden al de grond in geboord worden…nu dus ook met zwemmen?

Ik begrijp het wel, want veiligheid staat natuurlijk voorop, maar één keer kopje onder terwijl het alle keren daarvoor gewoon goed ging, vind ik toch ook tekort door de bocht, en ik raad hem aan hier een volgende keer het gesprek over aan te gaan, als hij weer alleen op zijn rug mag zwemmen.

Ik krijg mail van de zorg coördinator over het roken, dat hij er boos om kan worden wanneer het bij hun niet kan, en zij stelt voor hem 3 keer per dag met iemand van de zorg erbij, te laten roken.

Jeetje, drie op een dag, denk ik…dat is toch ook niet wat hij zelf voor ogen had..

Ik mail terug dat ik er met hem over zal praten.

Zoals vaker, verschillende versies qua “waarheid”, want hij herkent zijn gedrag niet in wat verpleging schetst, dat hij boos wordt.

Ik ken hem ook langer dan vandaag en denk dat de verpleging best een beetje gelijk zal hebben, maar dat zeg ik wijselijk weer niet tegen hem zelf.

Afspraak wordt 1 sigaret per dag, en hoeft ook niet persé elke dag, gewoon wanneer hij die behoefte heeft.

Ik zeg tegen hem dat de verpleging liever iets concreet zal hebben hierover, en dat “naar behoefte” voor hen lastig is in te plannen.

In gesprek met de zorg coördinator spreken we af dat hij kan roken als ik er ben, of met iemand van de zorg die daarvoor openstaat, want ook daar zitten “anti-rokers” tussen, zoals ik zelf eigenlijk ook ben, maar ja, voor mij ligt het anders, ik kan hem dit niet ontzeggen en dat wil ik ook niet.

Wel vind ik het belangrijk dat hij de rem erop houdt, wat door zijn afhankelijkheid al vanzelf zo werkt, maar gelukkig wil hij ook zelf niet in zijn oude rookpatroon van veel teveel terugvallen.

Denkend dat het mogen roken een positieve bijdrage levert voor zijn eigen welbevinden, komen we toch bedrogen uit.

Logisch ook wel, want roken geeft even “verlichting”, maar daarna dient de rauwe werkelijkheid zich gewoon weer aan.

Hij is stil, vraagt dan opeens hoe ik hem zie.

Gevaarlijke vraag; antwoord heel belangrijk, weet ik dan.

Niet teveel poespas er omheen, wel realistisch, eerlijk ook, neutraal…dat schiet in een sneltreinvaart door mijn hoofd..

“Gewoon”, zeg ik dan. Meer niet. Het stelt hem gerust.

Daarna zien we op tv “Typisch Heuvelrug”, waarin een gezin voorkomt dat bestaat uit een man in een rolstoel, een gezonde vrouw, met een thuiswonende verstandelijk beperkte zoon, die toch heel positief in het leven staan en aangeven dat je je eigen geluk kan bepalen door hoe je tegen je eigen omstandigheden aankijkt, hoe je daarmee omgaat, door te kijken naar wat er nog wel is en daar dankbaar voor te zijn.

Dit is iets wat ik bij tijd en wijlen ook vaak tegen hem heb gezegd, maar onderhand een beetje moe van het “coachen”, omdat het niet beklijft, zei ik het de laatste tijd maar niet meer.

Ik zie hem luisteren naar wat deze mensen zeggen over het leven, hoe positief ze zijn, terwijl ze het gewoon zwaar hebben, en het komt bij hem binnen…ik weet alleen niet hoe lang het blijft hangen..

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X