Uitgestelde zorg; een verborgen drama

Door de Covid-pandemie zijn veel operaties uitgesteld. Inmiddels zijn er lange wachtlijsten en lijkt het bijna onmogelijk dat dit op korte termijn ingehaald kan worden. De effecten hiervan zijn rampzalig. Dat hebben wij deze week zelf mogen ondervinden. Het uitstellen van een redelijk simpele operatie heeft geleid tot zware complicaties bij mijn broer.

De afgelopen week is mijn broer door het oog van de naald gekropen. Nachtenlang hebben we bij hem gewaakt. Met alle toeters en bellen lag hij op bewaakte afdelingen. Alles is uit de kast gehaald om hem de beste kans te kunnen geven. En dat allemaal omdat die simpele ingreep niet door kon gaan.

De uitgestelde zorg is een verborgen drama. Voor veel mensen betekent dit dat de kwaliteit van hun leven vermindert door langer of meer pijn. Of dat een ziekte of aandoening verslechtert. Of zoals bij mijn broer dat er een veel groter probleem ontstaat dan de oorspronkelijke aandoening.

Wat mij de afgelopen dagen in het ziekenhuis ook is opgevallen, is dat de zorg nog steeds in de Covid-stand lijkt te staat. Anderhalf jaar geleden begon de druk op de zorg toe te nemen door het virus en werd de normale zorg afgeschaald. Nu de besmettingen teruglopen en de vaccinatiegraad omhooggaat is het niet vanzelfsprekend dat er lucht komt in de zorg. Het tegendeel is waar. Mensen verlaten de zorg vanwege de werkdruk en de waardering. Een zorginfarct laat zich steeds duidelijker zien.

In plaats van meer rust in de zorg, moeten ze daar nog steeds alle handen inzetten om de uitgestelde zorg in te halen. De druk is daar bijna fysiek voelbaar. De druk is nog steeds net zo groot als aan het begin van de pandemie. Ik was naïef om te denken dat na het applaus ook daadwerkelijk aandacht, geld en middelen beschikbaar werden gesteld om de basis in de zorg te verbeteren.

Maar de zorg roeit nog steeds met dezelfde riemen die ze al maanden hebben. De gevolgen van de uitgestelde zorg zijn bijna net zo erg als de eerste effecten van de pandemie. Mensen worden zieker. Mensen gaan dood. Niet door een Corona-besmetting, maar doordat ze niet behandeld kunnen worden voor een andere aandoening. Ook mijn broer is hier een voorbeeld van en hij zal moeten leven met de gevolgen. Hoe ziek is dat?

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top