Uitgedroogd…en ziek…

De zorg bericht mij dat mijn eega voortaan dagelijks 1x in de ochtend verneveling krijgt toegediend, zodat hij wat makkelijker kan ademen.

Hij kreeg dat al steeds bij verkoudheidsklachten, maar dat beviel hem zo goed dat hij dat er graag in wil houden.

Het zou beter zijn als hij helemaal zou stoppen met roken, maar daar denkt hij zelf toch anders over.

Gelukkig rookt hij niet veel, maar als hij eerst aan de verneveling gaat en daarna een sigaret opsteekt, dan gaat dat effect van de verneveling weer deels teniet. Hij snapt dat wel, maar wil het ook weer niet snappen, heb ik het idee.

Tegen de tijd dat ik vrijdag de taxi verwacht, ga ik alvast naar beneden, zodat ik zeker op tijd ben om hem op te vangen.

Normaal belt hij bij vertrek, maar nu niet.

Als ik op het punt sta om dan maar de afdeling te bellen om te vragen of hij al wel is opgehaald, komt de taxi aangereden. Erg laat.

Mijn eega zegt dat hij niet kon bellen, omdat hij niet bij zijn telefoon kon komen.

Ik kan mij daar iets bij voorstellen, want zijn tasje zit om zijn nek, onder zijn jas, en met één hand is dat sowieso al erg onhandig om dan de telefoon uit het tasje te moeten halen.

Het is lekker weer en we lopen nog even een rondje voor we weer naar binnengaan.

Zondag krijg ik bericht dat hij bij zijn zoon thuis een epileptische aanval zou hebben gehad; dat hij “onder zeil” was geraakt en dat daarom de ambulance was gebeld.

De ambulance nam hem mee omdat zijn bloeddruk heel laag was.

Ik vraag na of hij epileptische trekkingen had gehad, wat niet het geval was, dus hij is waarschijnlijk flauwgevallen, waar hij ook mee “bekend” is.

In het ziekenhuis wordt vervolgens geconstateerd dat hij is uitgedroogd, en hij krijgt vocht toegediend via infuus.

De oorzaak wordt niet helemaal duidelijk. Het kan door te weinig drinken komen, wat hij inderdaad niet graag doet, maar zijn medicatie kan daar ook impact op hebben.

Hij blijft twee dagen in het ziekenhuis, en dinsdag bij aankomst in de zorginstelling, gaat hij gelijk door naar bed omdat hij vermoeid oogt, en hij is ook wat warrig.

Om helder te krijgen hoe het met zijn vochtbalans is, wordt daarvoor drie dagen een lijst bijgehouden.

Woensdagochtend bel ik even met de afdeling, en dan hoor ik dat hij nu wel uit bed is, maar nog steeds wat vermoeid en benauwd.

Donderdag zal ik nog bellen of hij vrijdag naar huis kan komen, want zijn conditie moet dat wel toelaten.

In de middag belt de zorg zelf op, dat bij hem een luchtweginfectie is geconstateerd door de arts.

(Hij bleef moe en hield zijn eten niet binnen.)

De taxiritten voor vrijdag en zondag ga ik annuleren.

‘s Avonds krijg ik nog een telefoontje van de zorg, dat de controles verder goed waren vandaag, maar dat opviel dat hij moeite heeft met slikken, en dat als dat een onderliggend probleem is, dat er dan ook makkelijker een luchtweginfectie kan ontstaan, en dus wordt de logopedist erbij betrokken.

Het slikprobleem is niet nieuw, dat kreeg hij na zijn grote hersenbloeding in 2018, waardoor hij toen twee maanden sondevoeding had, zeer tegen zijn zin.

De vloeistof die hij drinkt kan verdikt worden, echter, zoals met alle aanpassingen, gaat hij daar eerst tegen in verzet, maar als iets echt “moet”, dan geeft hij zich uiteindelijk toch “gewonnen”..

Ik heb echt met hem te doen: ik hoor de mogelijke veranderingen aan.., hij is degene die ze moet ondergaan..

Donderdag valt de beslissing om bij hem (tijdelijk) een neus-maagsonde te plaatsen, om opnieuw uitdrogen voor te zijn..(hij kan amper drinken en is snel misselijk).

Gelukkig gaat hij er zelf ook mee akkoord, vermoedelijk toch wel geschrokken van de ziekenhuisopname.

Wordt vervolgd….

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top