skip to Main Content
Uit Volledige Isolatie

Uit volledige isolatie

Na drieënveertig dagen mag mijn moeder eindelijk uit de volledige isolatie. Al die tijd heeft ze geen menselijk gezicht gezien. Ruim 6 weken heeft ze doorgebracht tussen mensen met maskers, brillen en pakken. Onherkenbare mensen. Lieve mensen. Mensen die haar hebben verzorgd en verpleegd. Die haar hebben geholpen om deze periode zo goed mogelijk door te komen. Soms streng, maar altijd liefdevol. En vorige week kregen we het bericht dat ze niet langer in isolatie hoeft te blijven en mag gaan revalideren.

Revalidatie

Maar waar kan je revalideren vanuit een Coronacentrum? Niet alle instellingen zitten te wachten op een ex-covid-19-patient. Het blijft toch een eng en ongrijpbaar virus. Dat werd nog spannend. Onze grootste wens was dat ze terug zou komen naar ons eiland. Gewoon wat dichterbij. Bij ons in de buurt. Een beetje thuis.

Nieuwe plek

Begin deze week kwam het verlossende woord. De revalidatieafdeling bij ons op het dorp had plek en verwelkomde haar met open armen. Wat een geluk en een opluchting. Daarna ging alles in sneltreinvaart. Na veel bellen en afstemmen was het ineens geregeld. En een dag later kon de verhuizing plaatsvinden. Het was bijna niet te bevatten dat ze uit isolatie mocht.

Vervoer

Een pijnlijk punt was nog wel even het vervoer van de ene locatie naar de andere locatie. Er werd namelijk een gemeentegrens overschreden. Van Rotterdam naar de Hoeksche Waard. Dat bleek dus letterlijk een tunnel te ver. Het bericht kwam dat wij zelf haar vervoer moesten regelen. Hoe dan?

Iemand liggend vervoeren met alle RIVM-maatregelen is echt specialistenwerk. Ongelofelijk dat de oude en de nieuwe instelling zo goed samenwerkten voor de verhuizing van mijn moeder, maar dat de weg daartussen blijkbaar niemandsland was. Na een discussie over geld en de maatregelen zou het vervoer geregeld worden met een zorgambulance. Veilig en op afstand.

Verhuizing

En eindelijk was het zover. Na twee uur buiten wachten in de kou, kwam de ambulance aanrijden en brachten ze mijn moeder een stukje dichterbij. We mochten even meelopen tot de ingang. Wat kun je blij zijn met een stukje meelopen naast een brancard. Heel even haar weer zien en met haar praten. Ze was blij, maar ook erg gespannen, want waar zou ze terecht komen? We probeerden haar in een sneltreinvaart gerust te stellen, hoop te geven en lief te hebben. En toen ging de deur dicht. Weg was ze weer. Ze moest dit nieuwe avontuur alleen doormaken. Je hart zinkt dan toch weer een beetje in je schoenen.

Bezoek

En terwijl we ons omdraaiden om weg te gaan, viel mijn oog op twee grote witte partytenten. Ze stonden op het pleintje bij de hoofdingang achter een hek. Het zal toch niet? Ik vloog erop af. Er stonden een stoel en een tafel in. Aan de andere kant van het hek stonden houten banken. Zou er hier dan bezoek mogelijk zijn? Daar moest ik gelijk achteraan. En wat een geluk. Eén keer per week mogen we in de tent 25 minuten met elkaar praten. Op afspraak, op afstand en onder een toeziend oog. Maar dat kan me allemaal niet schelen. Het voelt als een groot cadeau dat we elkaar wat langer kunnen zien. We hadden niets en krijgen nu iets. Wat zijn we er blij mee. De afspraak is snel gemaakt en het aftellen begint.

Eindelijk dichterbij

Natuurlijk waren we veel te vroeg bij de partytenten. Ongeduldig en toch wat nerveus stonden we de tijd af te tellen. En daar kwam ze. In een rolstoel werd ze door een gastvrouw achter de tafel geduwd. We hebben gepraat, gelachen en naar elkaar gekeken. En in een flits was de tijd voorbij. De volgende familie stond al te wachten met hetzelfde ongeduld. En daar ging ze weer, terug naar binnen. Oh, wat was het kort, maar wat was het fijn. Het gemis wordt bijna fysiek voelbaar. En volgende week mogen we weer. Wat is het toch belangrijk dat je iets hebt om je op te verheugen. Iets om je aan vast te houden. We kunnen weer ergens naar toe leven. Het nieuwe aftellen is weer begonnen.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Lieve Margreet, wat heb jij dit mooi beschreven, Trudy en kregen er kippenvel van,
    Hoe gaat het nu met je moeder? doe haar de hartelijke groeten.

    Ik doe sinds 3 jaar vrijwilligerswerk bij een verpleeghuis in Leiderdorp daar ga ik 1 of 2 x per week met een bewoner fietsen ( fietsmaatje) sinds maart mag ik er niet meer in en mijn fietsmaatje er niet meer uit, mijn fietsmaatje is een vrouw ven net 50 die 5 jaar geleden een hersenbloeding heeft gehad en links geheel is verlamd
    Voor haar is het fietsen met mij het enige wat haar leven nog een beetje draaglijk maakt,
    maar ook dat kan niet meer het vreselijk om te zien hoe zij hieronder lijd.

    Vorige week werd ze 50 jaar en mocht ik met godsgratie een , door mijzelf geschreven liedje, voor haar zingen en spelen op mijn gitaar.

    Hel veel liefs en tot ziens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X