Uit het isolement

Vrijdag bel ik mijn eega twee maal, maar hij neemt niet op.

‘s Avonds belt hij mij en zegt dat hij zich zo alleen voelt.

Een paar uur later belt hij weer, om te zeggen dat er bezoek mag komen.

Ik moet het officieel horen van de afdeling, weet ik, dus daar is het wachten nu op.

Zaterdagochtend hoor ik niets, dus ik bel zelf en hoor dan dat de afdeling nog niet officieel is vrijgegeven, maar dat dit wel staat te gebeuren.

Ze zouden mij bellen zodra dit een feit is, maar opnieuw hoor ik niets, dus ik bel in de middag opnieuw op.

Ik hoor dan dat mijn eega het had moeten doorgeven (wat hij gisteravond deed).

Raar is dit. Sinds wanneer hoor ik officiële berichten via mijn eega? We weten allemaal dat hij hierin onberekenbaar kan zijn, en dat dit ook niet “de weg” is, in dit geval.

Afijn, ik kan dus wel op bezoek, pak snel mijn fiets en rijd erheen.

In de gang kom ik een verzorgende tegen, bij wie ik mijn beklag doe over de gang van zaken.

Ze zijn er als de kippen bij om te op te bellen dat ik niet mag komen, maar ze laten het afweten om op te bellen wanneer dit weer mogelijk is, en ik vind dit niet netjes, en ook niet dat ik het van mijn eega had moeten horen.

Ze is het gelukkig met mij eens dat dit niet netjes was, en dat dit niet via mijn eega hoort te gaan, die onberekenbaar kan zijn in wat hij wel en niet weet.

In mijn ogen was dit een beetje afschuiven van verantwoordelijkheid.

Als ik op de kamer kom bij mijn eega, zit hij te slapen.

Zijn kleding zit onder de vieze vlekken, er is een wesp op zijn kamer, er vliegen vliegen om hem heen en er zit er eentje op zijn aangedane hand.

Ik schrik hiervan.

Mijn eega zegt dat verpleging had toegezegd dat ze mij zouden opbellen in verband met de openstelling, wat ze dus niet hadden gedaan.

Wel bevestiging voor mij van het afschuiven van.

Ik maak zijn kleding zo goed mogelijk schoon, en dan ga ik de teamleider even opzoeken om te vragen of mijn eega bij alles wat hij te eten krijgt een slab om kan krijgen, en ik vertel hoe ik hem aantrof.

Ze is met mij eens dat dit inderdaad niet kan, en gaat hier melding van maken.

Als hij alleen is, en hij eet iets van wat hij op zijn kamer heeft, dan is er natuurlijk geen slab, maar de vlekken die ik op zijn kleding aantrof, waren andere etensresten, en ik weet dat sommige verzorgers en mijn eega soms ook makkelijk kunnen zijn met geen slab omdoen,  maar hij knoeit helaas echt met alles.

Nou, we gaan daarna lekker de duinen in, het is heerlijk weer.

Op de terugweg komen we bij de uitgang, na elkaar, twee bekenden tegen, en we staan even gezellig met elkaar te kletsen.

Uit het isolement, voelt dit ouderwets goed.

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. zo gaat het bij vele tehuizen. communicatie is slecht, ik kwam gisteren ook voor een dichte deur, misschien 1 corona-geval, mocht alleen op zijn kamer, niet naar het restaurant, niet naar buiten, Ik was van te voren niet ingelicht,ben 1ste contactpersoon. Mijn dochter is bijdehandter en vraagt: waarom niet bij de bewoners een sneltest? en wat is het beleid, ga ik vanmiddag vragen. het is vechten tegen de bierkaai, u kunt ook de clientenraad inlichten. succes.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top