skip to Main Content

Tussen hoop en wanhoop

MaykeMijn dochter zei het al eens tegen mij: “Mam, je bent echt niet dom, maar….soms wel naïef..
Is naïviteit een negatieve eigenschap, vraag ik mij af?
Het betekent ook dat je goedgelovig bent, mensen het voordeel van de twijfel kunt geven, en dat vind ik een mooie eigenschap.
De andere kant van naïviteit is wel dat het ten koste van jezelf kan gaan, vroeg of laat, en dan wordt het een mooie eigenschap die je op kan breken, zoals mij wel overkomt.
Het zit in mijn aard, en lieve vrienden van mij zeggen dat ik alsjeblieft moet blijven zoals ik ben.
Wordt dan misschien wel een kwestie van selectiever zijn in het kiezen van mensen om mij heen die mij niet beschadigen.
Ik leer het nog wel een keer, en hopelijk gaat het niet ten koste van mijn spontaniteit; ik heb er ook lang genoeg over gedaan om mensen te leren vertrouwen..

To the point nu; het zou gaan over hoop en wanhoop.
Vorige keer bij de maatschappelijk werkster een normaal gesprek gehad, zoals je hebt met “normale” mensen.
We wisten weer wat ons te doen staat wat betreft onze relatie, soms heb je even een opfrissertje nodig.

Wat ik “even” vergeten was, is dat ik geen “normale” partner heb, maar iemand met hersenletsel.

Gisteren gesprek gehad met de psychologe over de resultaten van de geheugentesten, en daaruit blijkt dat je (werk)geheugen ernstig beschadigd is.

In het revalidatiecentrum destijds, heb je die testen ook gehad.

Er is weinig verschil in resultaat tussen die twee, alleen is het omgaan met je neglect verbeterd, en dat had ik ook gemerkt, want je liep niet meer tegen lantaarnpalen op, je laat minder eten liggen op je bord aan de linkerkant..

Je geheugen is erg slecht, en dat wist ik wel, maar daar ben ik ondertussen toch aan gewend geraakt.

Eén ding werd mij duidelijk, en dat is dat je geheugen ook een rol speelt in onze conflicten.

Logisch eigenlijk..

Ik kan je zaken uitleggen, we kunnen afspraken maken, maar wat blijft er bij jou hangen?

Je kunt zelf toezeggingen doen, maar onthoud je die?

Ja, je onthoudt wat, maar slechts datgene wat je “past”, en dan verdraai je het ook nog, zodat een vertekend beeld ontstaat, zonder dat je dat zelf in de gaten hebt.

Je bent een gefrustreerd man, vol boosheid, en je reageert je op mij af.

Keer op keer verbaas ik mij over je woorden en gedachten, en het maakt mij ook boos, want ik heb het zo niet gezegd, we hebben afspraken gemaakt, die jij niet meer weet.

Ik voel mij een leugenaar, schijnheilig, slecht; dat is wat jouw woorden met mij doen.

In tranen breng je mij, want het is zo onrechtvaardig, je doet mij er zo mee tekort.

De hoop op een normale relatie moet ik laten varen, want een relatie met iemand die hersenletsel heeft, kan nooit normaal zijn.

De wanhoop heeft regelmatig de overhand, want zo kunnen we toch niet doorgaan, met wekelijks zulke heftige aanvaringen?

Je gaat groepstherapie krijgen, om je meer inzicht te geven in jezelf, in je eigen functioneren.

Zou dat voldoende helpen?

Tussen hoop en wanhoop.

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X