skip to Main Content
Foto © Claudia Otten

Tuinhuisje

We zijn een paar dagen verder dat mijn vrouw terug is van logeren bij de zorginstelling Nieuw Unicum. Zoals eerder geschreven verblijf ik in ons tuinhuisje en haal ik mijn vrouw ’s morgens op en breng haar na het avondeten weer naar huis. Tot nu toe gaat dit goed voor mijn vrouw. Vandaag is zij thuis gebleven voor een pyjama/ bed dag. Als mijn vrouw ook op de tuin is slaapt zij ook een paar uurtjes. Het is best een bijzondere situatie zo, maar ik kan het voor nu niet anders. Ik vind het verschrikkelijk. Ik verzorg alles voor mijn vrouw maar houdt ook een beetje afstand om zo vol te kunnen houden. We hebben het er over gehad met de ondersteuners. Er gaat geïnformeerd worden hoe de wachtlijst er nu voorstaat voor een vaste woonplek binnen de zorginstelling Nieuw Unicum. Ik ben kijk weinig tv, al zeker geen nieuws. Ik doe het rustig aan en ga vroeg slapen. Mijn vrouw en ik hebben meermaals per dag telefonisch contact. Zo nu en dan ga ik ook even bij mijn vrouw langs. We doen dan samen een bakkie koffie. Vanmorgen had ik voor mijzelf therapie. Na afloop belde ik mijn vrouw. Ze vertelde behoefte te hebben aan een knuffel en een gebakje. Beide zijn geregeld. Dat zijn de leuke dingen voor nu. Ik kan er van genieten. Het zijn de kleine dingen.

Gisteren had ik na vijf weken weer therapie voor mijzelf. Drie van de vijf weken waren wegens vakantie van de therapeut. De andere twee weken heb ik zelf afgezegd. Dit viel samen met het logeren van mijn vrouw bij de zorginstelling Nieuwe Unicum. Ik had ook mijn afspraken met de sociaal psychiatrisch verpleegkundige afgezegd. Beide hebben mijn mail ontvangen en gelezen. Het enige wat bij beide bleef hangen was: Mijn vrouw twee weken logeren, ik naar ons tuinhuisje en twee weken de therapieën stop gezet. Wat ontzettend knap van mij was het antwoord. Wat goed dat ik voor mij zelf kies. (…) Gisteren tijdens één van de therapieën welke ik ontvang heb ik mijn verhaal gedaan waarom ik in het tuinhuisje verblijf, waarom ik daar nu nog steeds ben. Ik kan niet meer. Compleet op gevochten en gestreden. Ik zou mijn vrouw nooit, maar dan ook nooit alleen laten. Dat is de reden dat ik haar overdag ophaal, verzorg, thuis de boel voor haar blijf doen, etc. Maar ik ben kapot. Gisteren had ik mijn vrouw ook opgehaald. Ik heb wel eens geschreven dat mijn vrouw niet goed met geld om kan gaan. Ik had de oplossing gevonden in cadeaukaarten van winkels. Hier gaat mijn vrouw zo geweldig mee om. Deze zitten in een mapje en gaat altijd mee. Ook statiegeld is altijd voor mijn vrouw. Ze vind het geweldig. We sparen behoorlijk wat flessen op en brengen deze dan weg. Dagen is mijn vrouw hier dan mee bezig. Gisteren heeft zij weer kunnen cashen. Zo mooi om te zien wat dit voor mijn vrouw betekend . Uiteraard sloten we de dag af met lekker eten op de tuin alvorens ik haar naar huis bracht. En ik trok mij weer terug in het tuinhuisje. Omdat ik niet meer kan….

Eric Wirken

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Beste Eric,
    Je verhaal raakt me en maakt me verdrietig. Ik voel je onmacht, je moeheid en je liefde voor je vrouw. En je strijd om ondanks dat alles op de been te blijven. Het maakt me ook boos. Hoe kan het dat door zoveel instanties en mensen geaccepteerd wordt dat wij mantelzorgers er als mens onderdoor gaan? Dat dat als het ware gestimuleerd wordt? We moeten het zo lang mogelijk volhouden. Ook de omgeving vindt dat, en eigenlijk wijzelf ook. Maar het maakt ons kapot.
    Natuurlijk wil je je vrouw niet alleen laten. Als zij straks in Nieuw Unicum woont, kun je veel bij haar langsgaan, je verantwoordelijk voelen voor haar welzijn, en een uitgeruste en lieve partner voor haar zijn. In plaats van een uitgeputte verzorger. Wellicht doet dat jullie beiden heel goed. Iemand ‘uit huis doen’ wordt vaak als heel negatief gezien, maar ik denk dat het juist ook positief kan werken, voor beiden. Want ook jouw leven is kostbaar!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X