skip to Main Content

Tropendagje #mamainhuis #mantelzorg

Het is zaterdag ochtend, half zeven. Ik schrik wakker. We zijn niet alleen! Beneden op de bank ligt mijn moeder – in een uiterst ongelukkige houding, met haar voet en onderbeen in het gips. Ze moet geopereerd worden, maar dat duurt nog even. En tot die tijd mag ze niets belasten, niets bewegen, niets bepalen. Dus komt ze een poosje bij mij wonen.

Naar beneden dus, en snel een beetje. Op de bank zie ik niet één, maar twee dekenbergen. Onder de ene ligt denk ik mijn moeder, die herken ik aan de grote blauwe uistekende gipspoot. Maar onder de andere berg hoor ik rare geluiden. Ik til het dekbed op. Aha. Daar zit mijn dochter, met de kat en de iPad, filmpjes te kijken.

Dus dát gebeurt er om half zeven ’s ochtends in mijn woonkamer… Ik begin met een rondje ontbijt-op-bank voor iedereen. Daarna gaan we een plan trekken. Het weerbericht belooft tropische temperaturen. Maar voor mij vandaag geen tropenrooster.

Zal mij benieuwen

Om acht uur sta ik in het huis van mijn moeder. Alle bederfelijke waar uit de koelkast halen, beetje opruimen, vuilnisbakken legen, sleutel naar de buren. Wie weet wanneer mijn moeder hier weer is?

Om tien uur brengen we onze dochter weg. Ze mag een paar dagen mee-kamperen met haar beste vriendin. Kind blij, wij blij. We hebben haar liever onder de pannen, terwijl wij het huis ondersteboven zetten.

Om twaalf uur sta ik bij de thuiszorg-winkel. Wat fijn dat die op zaterdag open is! Ik laad de hele achterbak vol met hulpmiddelen. Een inklapbare, wendbare rolstoel. Een postoel, die het toiletbezoek een stuk gemakkelijker zal maken. Een looprek. Ja, waarvoor eigenlijk? Voorlopig mag mijn moeder geen teen uitsteken. En bedverhogers. Zal mij benieuwen!

Stiekem in de keuken

Om twee uur ben ik in het ziekenhuis. Bloedverdunners halen, want er bestaat trombosegevaar. Ik realiseer me dat mijn moeder de komende tijd flink wat medicatie krijgt. Pijnstillers, bloeddruk-verlagers, bloedverdunners… De pillen kan ze zelf slikken, maar de injecties zal ik haar geven. Ik vertrek met een gele container waar de gebruikte spuiten in moeten. Hazard, staat er op.

Om vier uur staan we op zolder het logeerbed uit elkaar te schroeven. De mussen vallen van het dak, maar wij zijn met Ikea-sleutels aan het hannessen. Niet veel later verhuizen we mijn moeder van de bank naar haar eigen ‘troonbed’. Het staat flink hoog, dus in- en uitstappen is beter te doen. En vanuit haar positie in de woonkamer heeft mama een prima overzicht. “Er is maar één dode hoek,” grapt ze. “Nu gaan jullie zeker stiekem alles in de keuken bespreken!”

Om zes uur ligt mijn moeder te slapen. Ik zie haar blauwe gipspoot weer uit de dekens steken. Wij lopen even naar de tuin. Het is nog steeds heerlijk weer. En dan beslissen we dat we vanavond gewoon gaan barbecuen.

High five!

Om acht uur zitten we met zijn allen in de achtertuin. Mijn moeder op de rolstoel, maar dat zie je bijna niet. We gooien wat worstjes op de gril en schenken de glazen in. High five! De eerste mantelzorgdag zit erop!

 

Avatar

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X