skip to Main Content
Foto © Claudia Otten

Triest

Het gaat al weer een tijdje niet lekker met mijn vrouw. Het sluipt er allemaal langzaam weer in. De adl zorg blijft een hele lastige. Mijn vrouw vind douchen eng en moeilijk. Dagen zijn mijn vrouw en ik bezig geweest om een douche beurt voor elkaar te krijgen. Het kost mij zo ontzettend veel geduld en doorzettingsvermogen, maar ik heb zeker ook oog voor het gevecht welke mijn vrouw voert. Triest.

Mijn vrouw durft regelmatig ook niet alleen thuis te zijn. Dit heeft een paar dagen geleden paniek en angsten gegeven. Zoals ik had geschreven dat mijn vrouw vorige week niet naar de dagopvang was gegaan. Zodoende was ik zelf een stukje gaan rijden. Uiteraard in overleg met mijn vrouw, zij ging slapen. Onderweg kreeg ik mijn vrouw in paniek en overstuur aan de telefoon. Ze was 15 minuten wakker en volgens haar inschatting was ik al uren weg. Gisteren hebben wij weer een goed gesprek gehad met de ambulant ondersteuner van het fact team. Naar aanleiding van de wlz indicatie ggz is er contact geweest met een zorginstelling waar wij voor mijn vrouw een mogelijke fijne plek voor ogen hebben. Aankomende week zal er een medisch verslag geschreven worden, ik heb hier in de vorm van specialisten brieven een aanvulling op gedaan. Dit verslag zal naar de zorginstelling Nieuw Unicum worden verzonden. Hier opvolgend zal er een uitnodiging worden gedaan voor een oriënterend gesprek met ons. Ook is er een “proef wonen ” voorgesteld van twee weken door de instelling.

Plotseling lijken dingen wel sneller te verlopen. Ontzettend moeilijk, maar het moet. Op deze wijze doorgaan geeft mijn vrouw niet de veiligheid welke zij meer dan verdient. Ik vind het verschrikkelijk te moeten erkennen dat het niet meer gaat..

Avatar

Eric Wirken

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X