skip to Main Content

Top en flop

De afgelopen week stond in het teken van de thuiskomst van mijn moeder. Alle ballen had ik weer in de lucht en veel losse eindjes moest ik nog aan elkaar knopen. Overal in huis lagen briefjes met zaken waar ik nog achteraan moest of waar nog onduidelijkheid over was. Op één van die briefjes stonden al mijn vragen over de overdracht en de transfer van de instelling naar haar thuis.

De taxi had ik al kunnen regelen, maar voor alle andere dingen had ik andere mensen nodig. Maar ik werd aangenaam verrast door de verpleegkundige van de instelling. Ze belde me op en vertelde me waar ze allemaal mee bezig was. Al mijn aandachtspunten werden stuk voor stuk van mijn lijstje afgehaald. Wat een verademing dat iemand de regie neemt. Ze had alles geregeld. Van de overdrachtsformulieren tot medicijnlijsten en van medicijnvoorraad tot aan de fysiotherapeut. Wat een top actie!

Wat kun je blij zijn als iemand haar werk gewoon serieus neemt en doet wat ze kan doen. Dit heb ik de afgelopen weken toch te weinig meegemaakt. Met een geruster hart kon mijn moeder donderdag naar huis komen. Maar om nu te denken dat alles goed gaat is echt een misrekening. Daar kwam ik vrijdag en zaterdag weer in volle glorie achter.

Drie keer achter elkaar deden verschillende organisaties een stap terug en gaan niet de ondersteuning leveren die eerder was afgesproken. De huishoudelijke ondersteuning van 5 uur per week kan niet geboden worden. De individuele begeleiding van 4 uur per week wordt afgezegd. En tot overmaat van ramp wil de wijkverpleging een zorgmoment schrappen. Al deze momenten zijn ingezet om mij als mantelzorger te ontlasten en vervolgens krijg ik ze per kerende post op mijn bord terug.

Hoezo is een goede ondersteuning van de mantelzorger heel belangrijk? Ik voel het zo niet. Ik ervaar inmiddels de ondersteunende indicaties als cosmetische gebaren. En dan ontvang ik deze week ook de vraag van mijn gemeente om mee te praten en zo het mantelzorgbeleid te verbeteren. Verbeteren? Ga alsjeblieft eerst goed en effectief het benodigde doen en spreek daar de gecontracteerde partijen ook op aan. Doen wat je zegt en zeggen wat je doet.

De komende twee weken wordt de huishoudelijke ondersteuning gered omdat een medewerker het niet over haar hart kan verkrijgen dat de zaken zo lopen. Ze komt op eigen initiatief 3 uur naar mijn moeder toe. Wat een lieve schat! Hier krijgen we dus wat lucht. Na een goed gesprek met de organisatie van de individuele begeleiding wordt op de valreep toch een vervanger gevonden. Met de wijkverpleging ga ik nog verder in gesprek. Het kan toch niet zo zijn dat afspraken in het zorgplan zonder overleg zomaar eenzijdig worden aangepast?

Als ik dit alles aan mijn moeder vertel, reageert ze verrassend. ‘Wat een geluk dat ik dan een dochter heb die niet op haar mondje is gevallen en die zich niet laat wegsturen’. Gelijktijdig vraagt ze zich af hoe het dan gaat met de mensen die dat niet hebben. Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Maar de afgelopen dagen doen me wel beseffen dat er waarschijnlijk veel mensen de zorg niet krijgen die ze wel nodig hebben. Alleen maar omdat ze er niet tegenop kunnen of de weg niet weten. Alleen maar omdat er niemand voor ze opkomt. Dit gaat over meer dan alleen de verschraling van onze zorg.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X