Martha blogt over de zorg voor haar partner met kanker: Toenemende zorgen

Dit is het jaar van de echte achteruitgang, toenemende zorgen, ook nog mooie momenten en van een bijzondere laatste zomervakantie.

In januari 2012 nemen we voor het eerst contact op met een uitvaartverzorgster. Niet van harte maar ook mijn man kan er zo langzamerhand niet meer omheen dat er geen behandeling meer succesvol is. Dat de achteruitgang ,die een hele tijd geleden nog ontkend werd ,nu toch wel hardnekkig wordt. We hebben een bijzonder gesprek met de mooie blonde dame van de uitvaartzorg. Het geeft mij enige rust dat we dit nu hebben kunnen bespreken en hopen tegelijkertijd dat het nog wel even zal duren voordat we echte plannen moeten maken en ik haar moet bellen.

Fietsen voor kankeronderzoek

Onze oudste zoon gaat in de zomer de Tour de Concorde fietsen. De tour de France, alle etappes een dag voor de profs uit, om geld in te zamelen voor Kankeronderzoek. Samen met negentien andere renners zal hij als jongste aan de start verschijnen. Geld wordt ingezameld, er wordt druk getraind en wij stippelen de route uit om , in een camper, mee te reizen.

Tussen het overgeven en de ijzer infusen door bereiden wij onze laatste zomervakantie voor. In juni is het zover en stappen we in de camper van mijn ouders om onze oudste te steunen in zijn Tour de France.

Het vreet energie van mijn man. Het lukt ons om vaak aanwezig te zijn langs de routes en regelmatig om bij een finish te staan waar de emoties hoog oplopen. Maar terwijl onze oudste de kilometers wegtrapt en zijn eigen gevecht vecht in de bergen is de vermoeidheid van mijn zieke man voelbaar. Buiten het van camping naar camping rijden en langs de fietsroutes staan is er weinig meer mogelijk. De gebruikelijke verkenningsrondjes in de omgeving van de campings waar we staan doe ik met onze middelste zoon in plaats van samen met hem. De jongste blijft op de camping bij papa.

Zo toeren we drie weken door Frankrijk, steunen onze zoon en de andere renners waar we kunnen en beleven een bijzonder avontuur. Midden in Parijs hangt mijn man de gele trui om de schouders van onze zoon. Achteraf blijkt dit ook gelijk de laatste zomervakantie als gezin.

Bergafwaarts

Wanneer we terug zijn na die bijzondere reis en prestatie van onze zoon blijft het bergafwaarts gaan. Regelmatig moet er ijzer bijgetankt worden en die altijd actieve man hangt nu vaak op de bank voor de tv. Zo goed en zo kwaad als het kan werkt hij nog wat overdag. En wij doen ons best om om te gaan met de verandering die nu onomkeerbaar lijkt.

Onze zoon krijgt van de gemeente een oorkonde voor een bijzonder sportieve prestatie en op een feestelijke avond waar dit bekend gemaakt wordt ga ik alleen met onze zoon hiernaar toe. Mijn man voelt zich niet lekker. Die avond belt mijn dochter in paniek op, ik moet thuiskomen nu! Zo hard ik kan fiets ik naar huis en vind mijn man op de bank aan de telefoon met het ziekenhuis. Hij heeft veel bloed overgegeven en we moeten dan ook direct komen.

Het blijkt dat de tumor in de maag is gaan bloeden. Enkele dagen lang rijden we in de ambulance op en neer naar een ander ziekenhuis waar men probeert het bloeden te stoppen door bestralingen. Helaas…het mag niet baten.

Terwijl we richting 2013 gaan hangt mijn man op de bank, voor de televisie, kijkend naar kookprogramma’s. Hoe wrang, het eten smaakt hem steeds minder. De porties zijn super klein die nog naar binnen kunnen en de keren dat er overgegeven wordt worden talrijker. Maar de tv koks schallen door de woonkamer, soms vlucht ik naar boven. Kan het niet meer aanhoren, weer een biefstuk die gebakken wordt.

Aansterken is er niet meer bij

Het loopt tegen het einde van het jaar en er staat nog een operatieve ingreep gepland. Dit om een nieuwe uitgang te maken in de maag naar de darmen toe om te voorkomen dat de maag helemaal afgesloten wordt. We hopen dat hij hierdoor weer wat aansterkt en weer meer kwaliteit van leven mag ervaren. Het veelvuldig overgeven verdwijnt wel maar aansterken is er niet meer bij.

We weten allemaal dat de dood dichterbij komt. Erover praten doet mijn man nog steeds weinig. Werken nog mondjesmaat en hij draagt zo langzamerhand zijn klanten, welke hij soms al jaren kent, over aan de nieuwe collega die zijn werk over zal gaan nemen. Hoe bizar dit voor beide mannen moet zijn voel ik wanneer ze samen aan onze tafel zitten en alle bijzonderheden bespreken. En ja, ook mij doet het pijn dit te aanschouwen.

Het “zolang ik kan werken is er niets aan de hand” is nu toch echt wel voorbij.

Oud en nieuw is onvergetelijk. Onze beste vrienden komen langs en knallen met ons het nieuwe jaar in. Confronterend ook want we voelen dat dit echt de laatste keer is dat we samen proosten op een nieuw jaar.

2013

En zo begint 2013 zorgelijk. Zitten we regelmatig in het ziekenhuis voor bloedtransfusies. In maart komen hier de behandelingen bij om vocht uit de buikholte te verwijderen.  Helaas volgt dit mekaar steeds sneller op. In de tussentijd bereiden we het afscheid voor met ons vijven.  En wordt er heel bewust afscheid genomen van collega’s, vrienden en familie. Er is voortdurend visite over de vloer want mijn man kan zelf niet meer weg. Het is een bijzondere en tegelijk vermoeiende tijd. Het werk heb ik intussen van vijf uur op een dag teruggeschroefd naar twee uur op een dag. Totdat ook dit niet meer gaat en ik al snel in overleg met mijn werkgever thuis blijf om te kunnen mantelzorgen.

Ik ren naar de apotheek, help met douchen en de hulpmiddelen komen in huis. Overleggen we met de thuiszorg dat ik zelf de zorg op me zal nemen en hen bel wanneer het nodig is. Bivakkeer ik plotseling op een matras in de woonkamer omdat mijn man van het ene op het andere moment niet meer naar boven kan lopen.

Op 18 mei 2013 wordt het oorverdovend stil…..

En zo komt er een eind aan zes en een half jaar leven met kanker in het gezin. Hoe zwaar dit werkelijk is geweest en welke tol het van mij heeft geëist kom ik als alles achter de rug is  pas achter. Hondsmoe en met pijnlijke schouders ben ik doorgegaan om voor mijn gezin te zorgen. Een zieke man en drie opgroeiende kinderen met hun verdriet en emoties gingen voor. Zo goed en zo kwaad als het ging hebben we ze begeleid in deze onzekere jaren. Nu, alweer zes jaar na zijn overlijden, heb ik mijn leven weer op de rit. Ondersteun ik ,als coach rondom kanker,  andere partners van kankerpatiënten. Want ook zij verdienen aandacht.

 

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top