Toegankelijkheid is geen vanzelfsprekendheid

Met het mooie weer van de afgelopen dagen ging ik een middag met mijn moeder op stap. Zij in haar rolstoel en ik duwend erachter. Na al die lockdowns en sluitingen was het een fijn moment om weer eens in de bewoonde omgeving te zijn. Uiteraard voorzichtig en nog steeds iedereen op afstand houden. Maar al snel liepen we tegen de ontoegankelijkheid aan.

Wij wonen in een dorp met een dijk. Een hoge dijk. Op deze dijk zijn de leukste winkeltjes en restaurantjes. Een heerlijk en gezellig dorpscentrum. Maar dan moet je er wel kunnen komen. Jaren geleden hebben de winkeliers met de gemeente een lift geplaatst aan één kant van de dijk. Mensen in een rolstoel, met een rollator of met een andere beperking konden zo gemakkelijk naar boven.

Een prima idee dus en vanuit de gedachte dat iedereen mee moet kunnen doen een waardevolle investering. Totdat de lift een aantal jaren geleden stuk ging. Er volgde lange discussies en uiteindelijk ging het er alleen om wie de rekening van de reparatie zou gaan betalen. Het resultaat is bedroevend. Op deze zonnige middag stonden wij voor een dichtgetimmerde lift met een dikke ijzeren plaat ervoor.

In al die jaren is er dus niemand geweest die zich verantwoordelijk heeft gevoeld voor de fysieke bereikbaarheid voor mensen die afhankelijk zijn van hulpmiddelen. De toegankelijkheid is dus zeker geen vanzelfsprekendheid. En de discussie over geld blijkt dus wederom belangrijker dan de effecten op mensen. Door deze ondermaatse betrokkenheid waren wij dus gedwongen om benedendijks te blijven.

En natuurlijk hebben we er het beste van gemaakt en was het gezellig. Maar het feit dat we niet konden gaan waar we wilden, leverde meer beperkingen op dan de rolstoel alleen. Ik realiseer me dat toegankelijkheid en een echte inclusieve samenleving afhangt van mensen die er zelf niet afhankelijk van zijn. Het gaat hier over gezond verstand en fatsoen. Het gaat over de simpele vraag: kan iedereen hier meedoen?

Avatar foto

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top