Thuis werken? Jij weet niet hoe het thuis is!

Over de mantelzorger als stille collega

“Thuiswerken is ideaal, toch?”
“Je kunt alles lekker combineren!”
“Fijn hè, dat je flexibel bent?”

Stop.

Thuiswerken met zorgtaken is niet flexibel.
Het is onzichtbaar overleven.

“Terwijl ik in een Teamsmeeting zat, hoorde ik mijn vader boven roepen dat hij in z’n broek had gepoept.”
— Ilona, 42

Geen kantoor. Geen rust. Geen grens.

Mijn werkplek is een eettafel met een stapel incontinentiemateriaal ernaast.
Mijn collega is een verwarde partner die elk half uur vraagt waar hij is.
Mijn pauze is een telefoontje naar de apotheek en snel de was draaien.

Ik heb geen deur die ik dichtdoe.
Geen focus.
Geen echte werktijd.

“Ze zeiden dat ik mijn tijd zelf mocht indelen. Maar de zorg deelt míjn tijd in.”
— Ellen, 51

Je ziet het niet, dus het telt niet

Mantelzorgers die thuiswerken vallen nergens onder:

Geen aangepaste werktijden (want je bent toch thuis?)
Geen vergoeding voor verloren werkuren (want je was beschikbaar, toch?)
Geen erkenning van overbelasting (want je klinkt toch opgewekt?)

Maar achter dat opgewekte scherm zit een uitgeput mens.

“Ik zette mijn camera uit omdat ik huilde. En niemand vroeg waarom.”
— Bas, 45

Wat we nodig hebben?

Werkgevers die écht doorvragen
Afspraken over bereikbaarheid en grenzen
De optie om niet-thuis te werken als dat veiliger of rustiger is
Compensatie voor verloren werktijd door zorgsituaties
En vooral: het besef dat thuiswerken met mantelzorg geen voordeel is, maar een extra last

Ik werk thuis.
Maar thuis ben ik ook verpleegkundige, coördinator, psycholoog, schoonmaker en dochter.

Thuis is geen rustige plek.
Het is mijn tweede baan.