Thuis is geen thuis meer

Wonen tussen zorgbedden, tilliften en schema’s

Het begon met één hulpmiddel. Een rolstoel, een douchestoel, een kalender met zorgafspraken. Maar voor je het weet, is je huis veranderd in een zorginstelling.

Je woont in een omgeving vol hulpmiddelen, zorgdossiers, apparatuur. Privacy verdwijnt. Spontaniteit verdwijnt. Het huis voelt niet meer als van jou.

“In de woonkamer staat nu een ziekenhuisbed. Het is niet erg, maar het is ook niet meer míjn plek.”
— Anja, 63

Elk vertrek heeft een zorgfunctie

De keuken is voor de medicatie.
De badkamer is aangepast.
De slaapkamer is een verpleegkamer geworden.
En de woonkamer? Dat is de centrale post.

Er lopen mensen in en uit. Verzorgenden, wijkverpleegkundigen, hulpverleners. Je leert hun agenda’s beter kennen dan je eigen vrienden.

“Soms ben ik op mijn eigen wc aan het huilen, omdat ik daar nog even alleen kan zijn.”
— Yvette, 51

Waar ben ík gebleven?

Je past je leven aan het ritme van de zorg.
Je kamerindeling, je planning, je geluid, je bezoek.
Je schuift jezelf steeds verder naar de rand.

En op een dag merk je: dit is niet meer mijn thuis.
Dit is de plek waar ik zorg verleen.

Wat we nodig hebben?

• Meer respijtoplossingen buiten de deur
• De mogelijkheid om de zorg los te koppelen van je leefruimte
• Privacygarantie, ook voor mantelzorgers
• Hulp bij het opnieuw inrichten van je leven en je huis

Thuis zou een veilige haven moeten zijn.
Maar in de zorg verandert het te vaak in een werkvloer.