skip to Main Content

Terug van weggeweest

Vrijdag met een berg wasgoed van mijn eega weer naar mijn eigen adres.

Er was nog wasgoed van de dagen vóór het zorghotel en dan nu van de vakantieweek erbij, dus ik kan mijn lol op, maar ook dat hoort erbij.

Hij kan terug in de ruststand, ik kan weer ouderwets aan de bak.

Zaterdag geeft hij aan “ons” te missen..en dat begrijp ik vanuit zijn “ruststand”, al klets zijn buurvrouw weer als vanouds de oren van zijn hoofd.

Hij vindt het geklets van haar heerlijk, al verstaat hij er meestal niks van, omdat ze heel snel praat en zijn hersenen dat tempo niet kunnen volgen.

Ik ben blij voor hem dat zij voor afleiding voor hem zorgt, waardoor hij zich minder alleen voelt.

Met de epilepsie gaat het nog steeds goed, nog geen aanval gehad.

Maandag worden hier de tegels van de galerij gejekkerd, met een oorverdovend lawaai.

Ondertussen wordt hier binnen nieuwe raambekleding opgehangen, tussen 9.00u en 13.00u.

Donderdag had ik gehoord dat ik vandaag met mijn eega bij de neuroloog op het spreekuur moet verschijnen, om 13.45u., dus dat komt weer lekker uit.

Gelukkig bood iemand aan de honneurs hier thuis even waar te nemen, als ik weg moet, dus dat scheelt weer.

De man die de raambekleding komt ophangen verschijnt eind van de ochtend, blijkt duidelijk andere verwachtingen te hebben van waar hij aan de slag moet, en hij moppert erover.

Ik mopper inwendig ook.

De man wil zich liefst overal makkelijk vanaf maken en dat irriteert mij: ik betaal er toch voor?

Hij zou ook de nieuwe plinten erop zetten, maar dat gaat op dezelfde wijze.

Gelukkig, achteraf bezien, redt hij het niet qua tijd om ze er allemaal op te zetten, zodat ik daarna contact op kan nemen met de winkel, omtrent zijn houding en ze zeggen toe anderen het werk af te laten maken.

Geef mij de Polen maar, had ik gezegd, al blijken het Serviërs te zijn, maar dat maakt niet uit.

Die doen wat ze moeten doen, zonder te mopperen, en meer zelfs dan ze moeten doen.

Dat is nog eens ouderwetse service.

Ondertussen heeft mijn eega ook klachten, maar dan rond zijn gezondheid.

Ik krijg bericht van de zorg coördinator dat hij erg veel last heeft van buikkrampen, en dat ze toch iets moeten geven ter bevordering van de stoelgang.

Woensdag voel ik mij erg moe van alle onrust op alle vlakken.

Donderdag ligt hij de hele dag in bed, omdat hij niet kan zitten.

Het zwemmen van mijn eega moet ik afzeggen richting zijn zoon, en ik moet de taxiritten annuleren.

Het zwemmen vraagt al veel van hem en met een verminderde conditie zou hij zichzelf teleurstellen, dus beter even een weekje overslaan.

Vrijdag gaat het iets beter met hem en kan hij gewoon in de rolstoel zitten, maar ik kan hem niet naar huis laten komen, vanwege de galerijrenovatie.

Het is normaal al een hele heisa om hem binnen te krijgen, laat staan nu, nu de vloer nog lager is, doordat de tegellaag eraf is.

Ik ga dus maar naar hem toe, en dat heeft nog als voordeel dat hij comfortabel in de elektrische rolstoel kan blijvenzitten.

We brengen een paar uurtjes gezellig samen door.

Als ik op het punt sta om weg te gaan, zegt hij dat hij mij nu al mist..

Ik geef hem nog even een extra dikke knuffel.

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X