skip to Main Content

Ter Nagedachtenis: Buurman

Onlangs was ik bij mama. Onder het koffie drinken viel me op dat Buurman niet in zijn stoel zat. Wellicht zou hij nog in bed liggen bedacht ik. Toch kon ik het niet laten om het te vragen. Het antwoord kwam even als een mokerslag bij me binnen. Hij was kort daarvoor overleden. Hij zat er langer dan mama.

Ja hij zat er al toen mama opgenomen werd. Het was een vrolijk mannetje en al vlot kon mama wel goed met hem opschieten. Die twee konden zo’n lol samen hebben. Een aantal keer had ik op de stoel tussen hen  gezeten en ze genoten dan beide van mijn verhalen. Hij kon erg smakelijk lachen. Mama zei vaak genoeg tegen hem als ze naar mij wees, ‘Echt, bij haar kan het niet gek genoeg.’ Of ze zei, ‘Zij is zo’n pipo!’ Heerlijk!

Ook als ik binnenkwam dan werd ik altijd vrolijk door hem begroet, en als hij doorkreeg dat ik het was verscheen er altijd een lach om zijn mond. Vaak genoeg ging ik even naast hem zitten als mama nog aangekleed moest worden. Meestal pakte ik dan een koffie en schonk ik de anderen ook nog een koffie in. Hij wilde suiker en melk in de koffie en uiteraard het lepeltje. Dan zei ik erbij, ‘Nu hou ik op, dit is voldoende. Straks wilt u ook nog dat bos bloemen erbij in hebben…’ Dan schaterde hij het uit, en riep hij, ‘Nee nee, dat moet niet, dat zal niet niet lekker smaken!’

Goh, de laatste keer had ik ook naast hem gezeten en ik had nooit kunnen vermoeden dat het de laatste keer zou worden. Ja, dat is ook dementie. Gezien hij nog wel goed uit zijn woorden kwam en nog wel zonder hulp zijn koffie dronk, verwachte ik dat mama verder in het proces was.

In de trein op de terugweg keek ik naar buiten. Er zijn al meerdere medebewoners overleden. Zo ook Mevrouw, zij zat er ook langer dan mama. Vanavond doe ik even een kaarsje en een wierook voor Buurman aan. Dat doe ik meestal als er een medebewoner is overleden. Ze hoorden toch in mama’s leven en dus ook in dat van mij. Opeens voelde ik tranen over mijn wangen rollen. Ik weet het, Alzheimer is afscheid nemen op allemaal verschillende manieren. Toch vroeg ik me af waarom ik huilde….

Eigenlijk wist ik dat wel. Deels was het om Buurman, maar grotendeels was het mijn angst. Mama is nu de bewoonster die het langst op die afdeling woont. Natuurlijk is het niet te zeggen of zij de volgende zal zijn. Ik heb nu gezien hoe onverwacht het kan zijn, de confrontatie met die wetenschap doet toch wat met me. En toch…., ik gun haar haar rust en een einde aan deze lijdensweg. Hoe stom en het hoe pijnlijk het ook voelt, dat is voor nu het mooiste wat ik voor haar kan wensen.

Buurman heeft nu de rust. Rust Zacht Buurman. Ik zal uw lach op de afdeling missen!

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X