Ter Nagedachtenis Aan Juultje

Mijn moeder heeft Alzheimer en woont sinds eind vorig jaar in een verzorgingstehuis. Sinds we de diagnose hebben gehoord heb ik veel geleerd. Geleerd over de ziekte, maar ook over het eventuele verloop ervan. Wat ik ook nog heb geleerd is over mijn eigen emoties. Mijn moeder werd plotseling opgenomen. Wat er gebeurde was dat ook gelijk haar huis leeggeruimd moest worden, want ze woonde in een huurhuis en we wisten ook wel dat ze niet terug zou komen daarin. Kortom, er gebeurde toen zo ontzettend veel. Mijn gevoel was zo ver nog niet, maar ik moest wel en ook dat lukt(e), het kreeg een plek. Hoe verdrietig dit allemaal ook was, ik vond ook een lichtpunt. Mijn moeder is omringd door geweldige verplegers én door ontzettend aardige en lieve mede-bewoners. Als ik bij mijn moeder op bezoek ga vind ik het normaal om ook met de anderen even een babbeltje te maken. Lijkt mij logisch, belangstelling is toch altijd fijn? Weer leerde ik vandaag. Door mijn opstelling ontdekte ik dat de mede-bewoners van mijn moeder stiekem via een deurtje in mijn hart een plekje hebben ingenomen. Aan de andere kant ook wel weer logisch.

12887271_238897053127599_979284886_o

Neem Juultje. Juultje werd vlak na mijn moeder, het zal december zijn geweest, opgenomen. Ze was een beetje inzichzelf gekeerd en droeg 3 knuffelhondjes in haar armen. Ik zat eens naast haar en bewonderde de knuffels. Juultje vertelde me dat ze heel lief waren, alleen 1 ervan was erg ondeugend. Die vroeg constant haar aandacht en Juultje sprak het streng toe. Juultje was dol op haar beestjes. Ik mocht ook een ervan even aaien, de liefste ervan, want die ondeugende zou wel eens gek kunnen doen. Met kerst zat mijn moeder in haar stoel en ik zat op de bank naast haar. Aan de andere kant van me zat Juultje met haar knuffels. De televisie stond aan met daarop een kerstviering. Juultje zei opeens tegen me dat de zangeres die toen in beeld was zo overdreven zong. De ondeugende knuffel werd zelfs een beetje rebelser van. Ze vond die vrouw er qua kleding ook niet uitzien. Ik glimlachtte en gaf Juultje gelijk, het had best stijlvoller gemogen voor kerst. We waren het roerend met elkaar eens. Ik babbelde weer even met mijn moeder toen Juultje me nogmaals aantikte, naar een man wees en zei, ‘Die man die daar zit, zegt die u iets?’ Jazeker zei die man mij iets, ik glimlachtte weer en fluisterde naar Juultje, ‘Jazeker, die man daar is mijn man!’ Verschrikt keek ze me even aan en moest toen ook lachen, ‘Oh oké, dan is het goed, dan heb ik niets gezegd!’ Samen zaten we te lachen om het voorval. Wat zo ontzettend mooi was die morgen, en zo’n geweldig kerstcadeau voor me, Juultje zei opeens zonder omhaal tegen me, ‘U bent een goed mens, dat zie ik zo!’ Ik bedankte haar en ze ging door, ‘Ja dat mag wel gezegd worden!’ Zeg zelf, zoiets is toch geweldig en iets om dankbaar voor te zijn.

Het ging echter niet goed met Juultje. Ze begon slecht te eten, te drinken en sliep vaak op de plek waar ze zat. Ja, ik maakte me een beetje ongerust en vroeg wel of ze nog iets wilde. Nee dat wilde ze eigenlijk nooit. Het gebeurde dat de vaatwasser op de afdeling kapot was. Juultje waste mee af en daar was ze dan fanatiek in! Zo leuk om te zien. Toch ging het opeens sneller met Juultje en werd ze bedlegerig. Dan ging ik ook even bij haar langs als ze op haar kamer lag of later ook wel in de huiskamer. We maakten dan een kort babbeltje, want Juultje was vermoeid.

Begin maart zag ik Juultje voor het laatst, ze lag in de huiskamer in haar bed en had bezoek. Ik zou een tijdje niet komen, omdat ik een operatie aan mijn voet zou hebben. Ik stond in de hal en wuifde naar Juultje, ze wuifde een beetje terug en ik blies haar nog een handkusje toe. Het laatste wat ik van haar zag was een kleine glimlach. Vanmorgen belde ik naar mijn moeder en kreeg eerst iemand van de verpleging aan de lijn. Gisteravond was The Passion op televisie en ik vroeg of ze wist of mijn moeder dat had gezien, dan kon ik het er even over hebben. Ze vertelde me dat niet te weten, want gisteravond was anders, er was iemand overleden. Ik vroeg of het Juultje was en dat was zo. Daarna kreeg ik mijn moeder aan de lijn. Eenmaal neergelegd barstte ik in huilen uit, ach die lieve Juultje. Ik kende je maar kort, maar je hebt me zoiets moois gegeven! Zoals die uitspraak met kerst, maar nog meer dat het niet uitmaakt hoe mensen zijn en ze in korte tijd toch een plekje in je hart kunnen bemachtigen! Vanavond zal ik een kaarsje voor je aandoen. Je was een klein vrouwtje die een grote indruk op me heeft gemaakt!

Mijn les hieruit is dat Alzheimer dan toch verbind. Wrang, maar waar. Ik wens de dierbaren van Juultje enorm veel sterkte toe!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Mooi verhaal, Franka. Herkenbaar ook. In mijn moeders groep zijn ook diverse medebewoners waar ik een band mee heb en mee klets. En ook bij mij verdriet als er eentje overlijdt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top