skip to Main Content

Televisie op nummer 1.

300px-OmroepgidsEr was een tijd dat ik het belangrijkste was.

Sprookjes bestaan niet, dus dat kon nooit zo blijven.

En inderdaad, mijn positie werd ingenomen door de TV.

Eerst wordt de gids zorgvuldig gespeld.

Als ik je echter vraag of er iets leuks op de televisie komt, moet je het antwoord vaak schuldig blijven.

Daar heeft je geheugen weer schuld aan.

Op zondagochtend gaat de televisie aan.

Eerst “Vrije geluiden”, daarna “Boeken” kijken.

Programma’s die ik eerst al keek, en die jij ook wel boeiend vindt.

Gelukkig hebben we over de TV programma’s geen toestanden, want meestal vinden we hetzelfde leuk of interessant.

Deze ochtend had ik andere dingen te doen en jij keek alleen, zowaar zonder te mopperen over mijn afwezigheid naast je op de bank.

Ik ging de tuin in, keek ook even in de groenbak en zag daar iets vreemds, iets viezigs in liggen.

Dat hadden wij er zelf niet ingegooid.

Wat was het toch?

Ik riep jou erbij; mijn stoere man.

Jij wist het ook niet, pakte pontificaal de groenbak op, om hem om te kiepen in de grijze bak.

Dat wat er in lag, gaf zich niet gewonnen, bleef lekker vastgekleefd zitten.

Brrr.

Geïrriteerd ruk je de schuurdeur open om iets met een lange stok eraan te pakken.

Aan de wand ernaast, hangen allemaal vlinders.

Nepvlinders, wel te verstaan.

Vlinders van ijzerdraad, vlinders van gebakken klei.

Die van gebakken klei zijn kwetsbaar, kunnen ook van hun spijker vallen, zo blijkt.

Al eerder had je eens zo’n vlinder van de grond geraapt, mij vertellend dat je niet wist hoe die daar terecht kon komen.

Nu zie ik het voor mijn ogen gebeuren: de ruk aan de deur geeft het eerste zetje, en de klap van het dichtgooien de tweede, betekent de genadeslag voor de vlinder, die op de grond beland met weer een extra beschadiging.

Zo gebeurt dat dus!

Boos zeg ik dat je rustig moet doen met die deur.

Dan zijn natuurlijk de rapen gaar.

De vlinder moet opnieuw opgehangen worden, en dat gaat niet lukken met de kromme en scheve spijker waar hij eerst aan bleek te hangen.

Dat is ook een gevolg van je neglect: je kunt niet meer precies werken.

Zodoende kunnen spijkers scheef ergens ingeslagen worden.

Zelf denk je trouwens dat het allemaal nog wel meevalt, maar dat komt ook weer door je hersenletsel, waardoor je jezelf overschat en de dingen die je moet doen onderschat.

Afijn, als de klus eindelijk is geklaard, foeterend en wel, is je programma afgelopen.

Daarom was je zo boos en geïrriteerd, zo bleek later.

Je wilde je programma niet missen!

Dat komt eruit, als ik je later aantref op een bankje aan het water, nadat je boos van huis was weggelopen.

Waar is de tijd gebleven, dat niets je teveel was…

Ik ken nu mijn plek..

Andersom vind je het wel vanzelfsprekend dat ik altijd klaarsta voor jou.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X