“Teletubbies” en twee onheilsberichten..

Dinsdagochtend word ik gebeld door de afdeling met de vraag of ik mee wil naar het orthopedisch spreekuur?

Ik weet van niks, de verpleegkundige ook niet; zij is slechts de boodschapper, maar vermoedelijk gaat het om de spalk voor zijn linkerhand, waar ik mijn eega wel over heb gehoord.

De afspraak kan net voor de natuuractiviteit, dus dat komt goed uit.

Daarna belt mijn eega zelf: zwemmen gaat weer niet door, wegens een ziekmelding, en hij denkt dat de natuuractiviteit ook niet door kan gaan in verband met de afspraak met de orthopeed, maar dat kan dus wel.

De vaste begeleider van de natuuractiviteit is er twee weken niet, maar gelukkig is er nu vervanging, ook voor de soos ‘s avonds.

Grappig is dat mijn eega “De Natuurbuddies”, zoals de natuuractiviteit eigenlijk heet, tegenwoordig aanduidt met “De Teletubbies”. Een beetje een kwestie van “klinkt als”, dat geeft hij zelf ook toe.

Ik corrigeer hem niet, net zo min als wanneer hij mij vraagt of hij “die” dag al vaker heeft gebeld.

Luchtig zeg ik tegenwoordig: “Nee, hoor!”..; maar hij kent mij ook en vraagt dan op een even luchtige toon of ik mag liegen..

Zo verwordt dit een beetje tot een “belspelletje”..

Na de natuuractiviteit, waar het nog even “spannend” werd omdat een deelnemer zich ernstig verslikte in een slok thee, zoek ik de teamleider van “onze” afdeling op, aan wie ik had gevraagd of zij de QR code met bewijs van de vaccinaties zou willen uitprinten voor mijn eega, en dat doet ze, dus dat is weer een zorgje minder. Je weet maar nooit of het nog eens ergens voor nodig is, en het is nu up to date.

Dan gaan we naar zijn kamer. Uit mijn tas haal ik een foto van ons samen, die een paar jaar bij mijn overleden moeder op de kamer heeft gestaan, en die hij nu graag wilde hebben voor op zijn kamer.

Op die foto heeft hij zijn beide armen om mij heen, en dat is best confronterend; ik ben even bang dat het hem verdriet zal doen, maar nee, hij is er blij mee, en zegt dat hij mij nu weer echt kan voelen.

Ik heb ook een nieuwe afvalbak voor hem meegenomen, één van plastic, want degene die hij nu had staan zag er door alle rolstoelaanrijdingen niet meer uit.

Vervolgens lees ik de nieuwsbrief van de instelling: afdelingen gaan voortaan niet meer in quarantaine. Goed zo.

Woensdag komt de stukadoor om wat aan de lekkageplek te doen. Hij kon ook het hele plafond doen, maar daar zie ik tegenop, dus hij probeert het plaatselijk netjes te maken.

De schimmel krijgt hij er vanaf, dat scheelt weer; nu de vochtkringen nog. Hij moet sowieso nog één of twee keer daarvoor terugkomen.

Ik vraag hem of hij ook de raamkozijnen zou kunnen schilderen aan de binnenkant, want die zijn er na het plaatsen van het dubbelglas niet mooier op geworden, en dat kan hij inderdaad doen, want hij is zzp’er.

Donderdagochtend belt mijn eega op, maar hij moet het gesprek afbreken omdat hij met de mensen van de afdeling een frisse neus gaat halen. Ik vind het leuk dat ze dat doen, maar hij moppert achteraf dat het “stervenskoud” was.

Vrijdagochtend bel ik met de Regiorijder of de taxi wel kan rijden in verband met de storm, en de verwachting is dat het gezien de tijdstippen van ophalen en terugbrengen net zou moeten kunnen lukken.

Er komt echter een andere kink in de kabel: zoon van mijn eega belt dat zijn vader naar het ziekenhuis moet komen, naar zijn moeder en ik annuleer de taxi.

Hij vertelt later dat hij zijn jongste zoon ook heeft gezien, en dat dat fijn was, ondanks de verdrietige reden van de samenkomst.

Ik ga zaterdag naar mijn eega, omdat de vrijdag niet door kon gaan, en zondag belt mijn eega mij op met de vraag of ik soms weet of zijn oudste zoon hem nog op komt halen, wat normaal gesproken wel het geval is, maar deze zondag blijkbaar niet. Ik weet ook van niks.

Ik stel voor dat hij dan zelf zijn zoon even opbelt, maar dat wil hij niet doen.

Maandagochtend kan hij ondanks de stormachtige wind gelukkig wel naar de werkplaats.

Maandagavond krijg ik bericht dat mijn jongste zus (52 jaar, moeder van 4 nog thuiswonende kinderen) met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis is gebracht.

Voor de derde keer in 15 jaar tijd heeft ze opnieuw een (grote) hersenbloeding gekregen!

Ook blijkt ze Corona te hebben, met hoge koorts daarbij.

Wat een verschrikkelijk bericht.

Dinsdag kan ik weer niet naar mijn eega, omdat hij die dag opnieuw naar zijn moeder moet.

Hij heeft daar zijn broer, schoonzus en zus gezien, en dat was ook een goede samenkomst, zei hij, ondanks de verdrietige reden.

Voor de vrijdag reserveer ik nu maar geen taxi, de dagen zijn momenteel even te onvoorspelbaar.

Ik ga vrijdag wel weer naar hem, als de situatie dat toelaat.

‘s Avonds heb ik nog even warm contact met mijn zwager.

Ik ben blij dat ik mijn zus de week ervoor nog heb gezien, gesproken en omhelsd..

Op dit moment (25 februari) zijn haar vooruitzichten nog onzeker..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top