skip to Main Content

Ik mis onze koffie momentjes …….

Mijn route begint om 7.30 uur, ik heb nog wat formulieren voor mijn collega.
Haar eerste cliënt heb ik al een paar dagen niet gezien, we drinken daar vaak aan begin van de route een kopje koffie.
Dat is een prettig begin van de dienst dus ik stap in mijn auto en ga op weg.
Als ik kom aanrijden zie ik dat ook mijn collega net gearriveerd is, ik overhandig haar de papieren en samen lopen we al pratend richting de deur.
Ik bel aan, maar er komt niemand, ik kijk en zie dat ook de gordijnen nog dicht zitten, dit betekend dat mevrouw net of nog niet op is.
Ik kijk mijn collega met een glimlach aan en zeg zou het dan toch een keer lukken mevrouw nog slapend in bed aan te treffen. En haar dan wakker te kunnen zingen. Mijn collega lacht terug, kan goed zijn ik heb het al een enkele keer mee gemaakt.
Mevrouw is altijd vroeg op, maar een enkel keer is het gebeurd dat ze nog in bed lag. En dat vond ze vreselijk! Het is nog nooit tijdens mijn dienst voorgekomen en dat vond mevrouw prachtig, we maakten er samen vaak grapjes over. Bij jou ben ik altijd nog op tijd op geweest, gekscherend zei ik dan dat gaat vast en zeker nog een keer lukken en dan zing ik je wakker. Mevrouw lachte dan en zei dat denk ik van niet.
Het kwam weleens voor dat als ik binnen kwam, mevrouw net op was en ze me aankeek met een paar pretoogjes en dan kwam dat vingertje omhoog en zei ze met een grote glimlach, het is nog niet lang, maar ik ben op en het is je weer niet gelukt.
Ik zoek de code en haal de sleutel uit de sleutelkluis en open de deur, ik kijk mijn collega nog een keer aan en zeg dat wordt dan eindelijk een keer zingen………., maar gelijk erachteraan zeg ik of er is iets mis dat kan natuurlijk ook nog.
Ik loop de gang in en roep goedemorgen, mijn collega geeft nog aan dat als mevrouw nog slaapt ze ons niet gaat horen. Dan loop ik de woonkamer in nogmaals roep ik goedemorgen. In de verte hoor ik gesnurk en nog even denk ik het is dan toch gelukt om je een keer wakker te mogen gaan zingen.
De slaapkamerdeur staat op een kier en al lopend zie ik dat je niet in bed ligt, het snurkende geluid word luider, ik open de deur en kijk om de hoek richting badkamer.
Daar lig je languit op je buik, je hebt een harde diepe rochelende ademhaling. Ik schud tegen beter weten in een paar keer aan je schouder en roep je naam. Zoals ik al verwachtte geen reactie. Mijn collega belt vast 112 . Je voelt koud aan, ik trek de deken van het bed en leg deze over je heen.
Er is geen bloed en er lijkt geen overig letsel, maar je bent ver weg, totaal geen reactie waarschijnlijk een CVA of hersenbloeding, er gaat van alles door mijn hoofd.
Een van de belangrijkste daarin in is dat je een niet reanimeren penning hebt, we zullen dit straks gelijk duidelijk vermelden.
Hierin ben je altijd heel uitgesproken geweest: niet reanimeren en ook half verlamd  is een no go!
Samen met mijn collega maken we ruimte in de kamer zodat de brancard er zo meteen goed bij kan.
Ondertussen houden we je goed in de gaten.
Dan proberen we te achterhalen hoelang je hier al ligt.
De nachtjapon ligt nog onder je kussen, je gaat meestal rond 21.00 uur naar bed en zoals we je hebben aangetroffen was je bezig om naar bed te gaan. Je middagmedicatie zit nog in de cassette, ben je die vergeten of is het ‘s middags dan al mis gegaan……… nee, de gordijnen zijn dicht dus het is zeker avond geweest. maar hoe dan ook je hebt geen alarm meer kunnen slaan en je ligt hier zoals het nu lijkt waarschijnlijk al vanaf 21.00 uur, dit doet me veel verdriet, wetende dat je al zolang op de koude vloer ligt.
Ik pak een tas met eerste benodigdheden, mijn collega heeft nog steeds 112 aan de lijn en geeft updates over je toestand.
Voor op de tas goed zichtbaar speld ik de niet reanimeren penning. Ik hurk naast je en wrijf met mijn hand over je rug en praat wat tegen je, je zal er waarschijnlijk niks van horen, maar mocht het wel zo zijn, hoop ik dat het je gerust stelt dat er hulp onderweg is.
Even verandert de ademhaling en ik meen zelfs even te denken dat je zo je laatste adem uit gaat blazen. Het klinkt misschien raar maar even denk ik misschien dat het wel beter zou zijn, we zijn nu bij je. Mocht je hier doorkomen zal je er zeker blijvend letsel aan overhouden en daarin was je heel duidelijk, dat wil je niet. Je ademhaling herstelt weer naar een zware diepe en rochelende ademhaling.
Waarom lijkt het wachten op een ambulance toch altijd eeuwig te duren?
De ambulance broeders komen binnen, ze lopen naar je toe en ook voor hun is het gelijk duidelijk CVA of een bloeding, de broeder hoort het aan de zware, diep rochelende ademhaling.
Je hebt ondertemperatuur, gelukkig heb je van dit alles zelf niks meegekregen. de broeders leggen je op de brandcard, eindelijk in een wat comfortabelere houding en lekker ingepakt. Je krijgt een infuusnaald in en er word nog bloedsuiker gemeten om een eventuele hypo uit te sluiten, niet dat je bekend bent met suiker, maar de broeder verzekert ons dat dit niet de eerste keer zou zijn, maar je bloedsuiker is prima.
De broeder geeft aan dat het vooruitzicht er niet goed uit lijkt te zien, tot deze conclusie waren wij zelf ook al gekomen……. ik wijs de broeder nog een keer op de niet reanimeren penning……….ik aai nog een keer over je bol, dit zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat ik je zie, daar ga je.
We zetten alles weer netjes terug op zijn plek, de ambulance staat er nog steeds en ook de brancard staat er nog voor, dan komt de broeder terug, de ambulance is stuk, de brancard kan er niet in en zit vast. Er is een andere ambulance onderweg. Ook dit lijkt weer een eeuwigheid te duren. Mevrouw staat wel goed toegedekt, zelfs met een deken met warmte packs, maar wel in de buitenlucht, gelukkig is het droog maar wel erg koud alsof je nog niet genoeg hebt moeten doorstaan.
Eindelijk komt de tweede ambulance en je wordt overgeheveld naar de andere brancard en eindelijk rijd je richting het ziekenhuis.
Wij zetten beiden onze dienst voort, maar je bent de hele tijd bij me. Ik zie je liggen, ik voel me misselijk en heb een raar gevoel in mijn buik.
Maar het is goed zo. Ik hoop maar dat er straks een telefoontje komt dat je rustig bent ingeslapen……………..
En dan komt het verlossende telefoontje, ik zal je inderdaad nooit wakker kunnen zingen.
Je hebt inmiddels je rust gevonden, goede reis.
Ik mis onze koffie momentjes…..

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X