skip to Main Content

Tandpasta en pindakaas

Tubes tandpasta en potten pindakaas. Wat hebben ze gemeen? Je krijgt het product er bijna nooit helemaal uit. Als de verpakking er voor zorgt dat ik niet de hele inhoud, waar ik voor betaald heb, kan gebruiken, dan wordt het voor mij dus een persoonlijke uitdaging om de laatste druppel er toch uit te krijgen.

Als mijn kinderen verkouden zijn, doe ik er natuurlijk alles aan om ze zo snel mogelijk weer beter te maken, ook al weet ik dat er niet veel is dat ik kan doen omdat hun lichaam zelf moet en zal herstellen. Je rent van hot naar her om te halen waar ze dan ook om vragen, drop voor de zere keel, griepmedicijnen voor kinderen, kippensoep. Dit alles kan wat stress opleveren voor een ouder, het is vermoeiend en emotioneel want het zijn je kinderen en niemand vindt het leuk als zijn kinderen zich niet goed voelen of pijn hebben. Gelukkig duurt zo’n verkoudheid meestal maar een week.

Als je samenleeft met iemand die chronisch ziek is, kun je in de verleiding komen om alles te geven wat je hebt, ofwel omdat je zo goed mogelijk je best wilt doen, ofwel omdat je het gevoel hebt dat niemand zo goed voor de zieke kan zorgen als jij. In beide gevallen kun je uiteindelijk alles geven wat je hebt en niets voor jezelf overhouden. Het kan ook zijn dat je in allerlei richtingen wordt gesleurd zodat anderen die laatste druppel uit je persen en jou als een lege pot of tube achterlaten.

Die paar stuivers die ik bespaarde door het laatste beetje tandpasta uit de tube te knijpen waren waarschijnlijk de moeite niet waard. Pindakaaspotten zijn nog erger. Je ziet nog zoveel aan de zijkanten, maar je hebt een rubberen spatel nodig om alle kanten en de bodem van de pot te schrapen om nog een laatste boterham te kunnen maken. En dat laatste beetje pindakaas is nooit zo smeuïg als die nieuwe, net geopende pot. Bovendien moet je een exorbitante hoeveelheid moeite doen om die plakkerige pindakaas van de spatel, je vingers en handen af te krijgen. Dat laatste beetje is de moeite niet waard.

Wanneer je voor de moeilijke situatie komt te staan waarin je alles moet geven wat je hebt (of dat alles uit je geperst wordt), zorg er dan voor dat je wat voor jezelf overhoudt. De extra moeite die het kost om alles te geven wat je hebt is waarschijnlijk de beloning niet waard, en net als de pindakaas is dat laatste uitgedroogde hapje nooit zo goed als het eerste, romige hapje.

De schrijver wil anoniem blijven.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X