Strijden of vechten tegen kanker

Strijden of vechten tegen kanker. Opmerkingen die we afgelopen 4 jaren regelmatig te horen kregen. Opmerkingen die mijn lieverd en ons als gezin elke keer wat pijn oplevert. Want als je de diagnose uitgezaaide kanker krijgt, bij het eerste gesprek nadat er een scan is gemaakt, dan sta je met 50-0 achter. Dan is er weinig meer te vechten. Want dan weet je bij begin van de wedstrijd dat je verliest. En is het een wedstrijd? Mijn lieverd zegt elke keer, ‘de strijd die ik lever zit in mijn hoofd’. De strijd om te dealen met deze situatie, identiteit te behouden en zichzelf niet te verliezen omdat het hem veranderd als mens. Om elke keer weer afscheid te nemen van iets wat hij graag deed: werken, vrijwilligerswerk bij de brandweer, duiker, sporten, lange wandelingen, klussen, noem maar op. Het is bij leven nu al verlies ervaren. Dagelijks geconfronteerd worden met dat wat hij niet meer kan. Het zorgt met momenten voor angst, onzekerheid, verdriet, teleurstelling en vermoeidheid.

Toch is het bijzonder dat het niet altijd alleen maar om verlies draait. Mensen die denken dat we zielig op de bank zitten, hebben geen enkel idee dat dit hele proces ook kracht geeft. Ziek zijn betekent niet dat je niet meer van de bank komt. We zijn juist creatiever geworden in het bedenken van oplossingen, we hebben een enorm doorzettingsvermogen, we worden steeds meer alerter op wat wij zelf nodig hebben, en voor ons belangrijk is. We genieten steeds meer van hele kleine dingen in het leven.

We zouden soms zo graag willen uitleggen dat het leven niet stopt met de diagnose ongeneeslijke kanker maar dat we in de jaren die volgden een nieuw evenwicht gevonden hebben. Dat wij niet onze kop in het zand steken, maar dat we regelmatig gesprekken voeren over het leven, de dood en afscheid. We merken op dat de omgeving het juist als lastig ervaart om daar met ons over te spreken. Want het is allemaal zo beladen, negatief en niet prettig. Maar leg maar eens uit dat dit de situatie is waarmee wij elke dag proberen te leven. Dat dit niet alleen maar heftig, naar en zwaar is. Leg maar eens uit dat het juist zorgt voor zoveel meer mooie momenten van intens leven. Juist als je leeft met de dood in je schoenen leer je meer te houden van het leven. Leg maar eens uit dat het echt anders leven is als er een ‘vinkje’ achter je naam staat. We krijgen wel eens opmerkingen dat iedereen ineens

kan overlijden. En dat klopt, maar wij hebben de ervaring dat het echt anders leven is. Er is een leven voor en na de diagnose. Dat kun je niet aanleren of je voorstellen hoe dat is, dat ‘leef’ je op het moment dat het zover is. Er valt nog zoveel uit het leven te halen als je ernstig ziek bent. En ohja, dat betekent voornamelijk veel keuzes maken. Nadenken over wat wel en niet kan en wat ten koste gaat van de gezondheid en energie. Keuzes die niet altijd begrepen worden, want hij ziet er toch goed uit? En, oh dat kun je nog wel? En nee, hij ziet er niet uit als kankerpatiënt, zoals zoveel anderen met hem er ook niet zo uitzien.

Misschien is dat ook wel de strijd die we te leveren hebben. Proberen uit te leggen hoe intens anders het leven is geworden. Het veranderde ons als mens, persoon en als gezin. Maar het is echt niet alleen maar negatief en zwaar. Proberen uit te leggen dat ik als mantelzorgpartner dus ook niet op de bank blijf zitten. Maar juist samen met mijn lieverd en de boys het beste van deze situatie wil maken. Het is ook niet verstandig om minder te gaan werken, te stoppen met werken, ziek te melden of wat anderen dan ook vinden dat ik zou moeten doen. Omdat zij denken dat zij dat wel zouden doen in mijn situatie. Pijnlijk vind ik dat. Want mijn leven gaat door en mijn lieverd wil graag dat ik straks mijn leven verder oppak.

We leven veel meer per dag en tegelijkertijd houden we rekening met de toekomst. Maar hoe die eruit komt te zien, wat dat gaat betekenen voor hem, mij als mantelzorgpartner, ons als gezin weten we niet. Verdrietig is het wel allemaal. Soms loodzwaar als het weer niet goed gaat, en nee, sterk ben ik ook niet altijd. We hadden onze toekomst zo anders voor ons gezien. Maar het is niet alleen maar heftig en zwaar. En het is ook niet alleen maar leuk en fijn. Er is zoveel meer in het leven.

Het heeft geen enkele zin om te wachten tot de storm voorbij is. Het is leren dansen in de regen. En dat doen we, samen (helaas niet meer op de voeten van mijn lieverd, want die doen soms zo’n pijn, maar anders ❤️) Want hee, hij is er! En we vinden het leven de moeite waard, meer dan ooit.

Avatar foto

Carine Bentveld | 46 jaar | Zorgen voor elkaar vind ik heel vanzelfsprekend | Partner | Moeder van 2 volwassen mannen | Dochter | Sociaal werker | Regisseur eenzaamheid | Mantelzorger | Partner van een man met uitgezaaide nierkanker sinds maart 2020 | De impact die de ziekte heeft op ons gezin, de invloed op relaties, ambities en wensen voor het leven, hoop ik in woorden te vatten die herkenning oplevert voor anderen in dezelfde situatie.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top