Stille ramp? Wat is er met onze honderden meldingen gedaan?

In de periode van maart t/m juni 2020 heeft Mantelzorgelijk honderden meldingen verstuurd naar instanties over de schrijnende situatie in de instellingen en in de thuiszorg, over het gebrek aan beschermingsmiddelen, over het ontoereikend testbeleid en over de besmettingshaarden. Meldingen die we hebben gedaan naar aanleiding van gesprekken met mantelzorgers, zorgmedewerkers en andere betrokkenen.

Noodkreten

Het waren noodkreten. Het waren menselijke verhalen. Het ging over de risico’s die mensen liepen omdat ze onbeschermd moesten zorgen in een instelling of in de thuissituatie. Het ging over de angst dat zorgmedewerkers en mantelzorgers zelf besmet zouden raken of dat ze het virus mee zouden nemen naar de instellingen. En het ging over de dramatische effecten van het bezoekverbod waardoor mensen hun dierbaren niet meer konden bijstaan. Zelfs niet in de moeilijke eindfase.

 De meest verontrustende

De meldingen gingen ook over de machteloosheid en over het ontbreken van perspectief. Het ging ook over de gevolgen van de afschaling van de zorg, het sluiten van de dagbesteding en over het buitensluiten van mantelzorgers. Onze meldingen kwamen niet uit de ziekenhuizen. De meest verontrustende meldingen kwamen uit thuissituaties, uit de verpleeghuizen, de gehandicaptenzorg, de GGZ-zorg en de thuiszorg.

Stille ramp?

Nu lezen we overal dat er een stille ramp heeft plaatsgevonden in de verpleeghuizen en in andere instellingen. Maar is deze ramp wel zo stil geweest? Zoveel (ervarings)deskundigen en belangenbehartigers hebben schrijnende en onthoudbare situaties luidkeels voor het voetlicht gebracht. Werd er dan gewoon niet geluisterd? Of waren al die instellingen vol met kwetsbare mensen en de thuiszorg hardnekkige blinde vlekken voor al die instanties?

Wat deed men met onze meldingen?

Het gevolg is wel dat het virus daar hard heeft toegeslagen. Dit blijkt nu ook uit het rapport van de Onderzoeksraad. Het is erg om te moeten constateren dat er niets met al die meldingen is gedaan. Maar het is nog erger om nu te weten dat het uitblijven van beschermingsmiddelen voor verzorgenden en mantelzorgers in instellingen en in de thuissituatie een bewuste keuze is geweest. Een keuze die wij, zeker gezien de noodlottige gevolgen, nooit zullen begrijpen

Margreet van der Voort en Marjolijn Bruurs zitten niet alleen met elkaar in het bestuur van Mantelzorgelijk maar zij delen ook heel veel dezelfde ideeën over alles wat te maken heeft met ouderen- en mantelzorg. Als zij in de media iets tegenkomen dat hen verheugt, verbaast of shockeert gaan ze samen op onderzoek uit. De één stapt op de bron af, de ander doet het inhoudelijk speurwerk en dan.... komen er dit soort columns uit. Vanaf nu zul je meer van dit schrijversduo tegenkomen op Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Mijn persoonlijke mening is dat men bewust ouderen en gehandicapten letterlijk heeft laten stikken. Ook ik heb in die tijd hard aan de bel getrokken met artikelen, maar kreeg geen gehoor. Stille ramp? Onzin! Het waren stille keuzes vanuit de top.

    1. Dit klopt helemaal Marcel. Het was geen stille ramp, het was een DOOFPOT ramp. Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn vertrouwen in zorgbedrijven en de overheid helemaal kwijt ben geraakt. Ik weiger om nog voor een bedrijf te werken want hoe ik en mijn collega’s behandeld zijn toen, als melaatsen want oh wat waren ze bang voor ons als we maar een stap in kantoor durfden te zetten om PBL te vragen en wilden praten over de veiligheid van de lift en dat we het idee hadden dat we daar niet met z’n allen moesten staan met de bewoners erbij. We hebben zelf besloten het trappenhuis te gaan gebruiken en liepen met zelfgemaakte of door buurtbewoners bijelkaar geronselde mondkapjes en handschoenen. Het kantoorpersoneel wilde alleen maar dat we weggingen en dat we onze handen (vellen hingen eraan) bleven wassen… Nou dan zit je met je chronisch zieke bange voedselbankafhankelijke cliënten in quarantaine. Zonder PBL terwijl je daar de enige nog bent die van ‘buiten’ naar binnen in hun veel te krappe huisjes komt. Erkenning voor ons? Nope. Zal die er ooit komen? Vast niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top