skip to Main Content

Steun en toeverlaat – gastblog door Wibe Sierksma

image1-5Ze zeggen wel eens: “achter iedere succesvolle man staat een sterke vrouw”. In het geval van Klaes klopte dat helemaal. De zorg voor de 6 kinderen ging gewoon door. Dat was niet het enige, Berber behoedde hem voor blunders, remde hem af waar nodig. Maar stond fier aan zijn zijde wanneer hij succesvol was.

Een druk leven had hij. Vlagontwerpen was één van zijn missies, zo ontwierp hij vlaggen van ruim 200 gemeentes in Nederland (Muiden is er één van). Vervolgens hield hij zich vooral bezig met de historie van het Gooi en met name van Muiderberg. Berber kreeg de opdracht om de boekjes “Muiderberg, voorpost van het Gooi” aan de deur te verkopen, 17 gulden 50 per boekje moest ze incasseren. Daarna o.a. de Floris V tentoonstelling in de Oranje Nassau school. Van heinde en verre werden tentoonstellingsstukken ingebracht en afgeleverd aan de Brink. Klaes werkte voor de NOS, dus Berber nam het maar weer in ontvangst.
Vervolgens nog zijn navorsingen over Liudger, Berber moest weer in touw. Ze deed het graag en… had er ook plezier in.

Alle treden betreden
Hij had zijn werk bij de NOS volbracht, het werd tijd om te genieten van het pensioen. Na een heupoperatie, vond hij de trap wel welletjes. “Wibe, we willen comfortabeler wonen”. De bungalows in Muiderberg te klein en in het Gooi te duur. “Waarom dan niet naar het noorden?”, stelde hij voor.

Terug naar…
In een royale bungalow met eveneens royale tuin, hebben ze in Tytsjerk jaren met plezier gewoond. Het was een omgeving waar veel Sierksma’s wonen en woonden. Het was zijn thuis. Hij ging door met zijn activiteiten en onderzoek naar de heilige Liudger. Waar mogelijk stond Berber hem weer bij. Toch vertelde ze me wel eens: “Waren we maar in Muiderberg gebleven…”. Het was niet haar thuisland, ze kwam uit Groningen. Ze was de Friese taal wel machtig, maar had er geen plezier aan om het te spreken; maar…, ze deed het voor hem, als hij maar gelukkig was.

Geen knipoog
Pap klaagt naar mij. Mam heeft de hele dag weer niets gezegd. “Ze vergeet niet alleen dingen, maar reageert ook vreemd. Ze is telkens geïrriteerd over bijna niets.” Ik bagatelliseer het, “hij zal z’n eigen vergeetachtigheid of slechte humeurtjes wel willen verbloemen” denk ik dan. Echter, bij alle bezoeken aan ons of in Friesland, brokkelt er wat vanaf. Mijn vader Klaes, klaagt nog steeds. Zou het waar zijn? Ik, ik krijg geen contact meer met mijn moeder, ze zegt weinig en maakt af en toe wegwerpgebaren wanneer mijn vader over haar praat. Ik roep mijn vader nog ter orde: “Het is toch niet leuk, om over haar te praten, alsof ze er niet bij zit?” “Ach Wibe, dat heeft ze toch niet door”.
Het wegwerpgebaar van mijn moeder sprak eigenlijk boekdelen; de vroegere knipoog was er niet meer. Daarmee kon ze me uitleggen, dat ik het met pap niet zo nauw hoefde te nemen. Wanneer ik vervolgens alleen met mijn moeder was volgde de uitleg. Deze kwam nu niet, het bleef bij zwijgen. De wegwerpgebaren hadden betrekking op het niet begrijpen; “ze had toch niks verkeerd gedaan?”

Zorg en steun draait om
Klaes kon niet meer, hij kon het niet meer aan, en toch… hij wilde nog zo veel. Hij zei: “Ik kan haar niet meer alleen laten, ik kan niet meer weg”. Hij had de financiële administratie al van ‘dr overgenomen, maar het huis en de tuin dat lukte niet meer; laat staan om Berber alleen te laten.
De oplossing is in zicht; in de nabijheid wordt een zorginstelling opgezet met koopappartementen. De indicatie voor de zorg kreeg je automatisch en wanneer je niet meer kon koken, kon je daar ook eten. Ze bezorgden het zelfs aan huis. Klaes kon zijn hobby’s weer oppakken, kon af en toe even weg, maar deed ook de boodschappen.
Het was opgelost.

Houden van of Mantelzorg
Ik dacht dat hij een grapje maakte… hij noemde zichzelf “Mantelzorger”. Hè pap, u bent echtgenoot, dus zorg je voor je partner; geen mantelzorger toch? Nee, het klopte, het predikaat kreeg hij opgespeld, of hij het nu wilde of niet. Hij werd door de instanties in die positie geduwd. Al was het maar om te voorkomen, dat hij een al te groot beroep op de zorg deed. Stel je eens voor, een 85jarige als mantelzorger! Hij deed het met liefde; alle dingen die zij vergat, loste hij op. Ze was incontinent, ook dat loste hij op een elegante wijze op; je merkte er eigenlijk niets van. Mam was bij visite aanwezig, ze mankeerde van alles, maar je merkte er niets van.
Nee, inderdaad je merkte niks (van haar); alzheimer was de diagnose. Ze was ver van de wereld.
Bij het geweeklaag over mijn moeder zei hij eens: “maak je geen zorgen hoor, ik hou nog steeds van haar”. Voor het eerst van mijn leven hoorde ik mijn vader dat gemeend tegen me zeggen. De afstand was altijd groot, en een generatiekloof was er zeker. Ik zei U tegen m’n vader en over relaties en liefde werd al helemaal niet gesproken.

Helemaal mis.
Een telefoontje… mijn vader had vernomen dat ze niet voor mijn moeder konden zorgen wanneer hij er niet meer was. Paniek; dat zou toch niet waar zijn? We hebben hem gerust gesteld, het huis was immers van hem zelf, daar konden ze haar niet zomaar uit zetten. “Oh ja, dat is waar” veronderstelde hij gerust.
image2-4Vijf jaar na zijn overlijden was het zo ver. In november 2012 kreeg ik eerst een telefoontje van de zorginstelling. Ze wilden me even waarschuwen dat het CIZ mij binnenkort zou bellen over de indicatie, over de hoeveelheid zorg die mijn moeder nog kon krijgen. Ik kreeg de tip: “Dik het zoveel mogelijk aan, wij kunnen haar hier best verzorgen en er zijn er hier, die er wel slechter aan toe zijn. Wees dus niet te bescheiden over haar toestand, dan loopt ze geen zorg mis.” Jammer, het was goed bedoeld, maar het liep helemaal mis. De indicatie die het CIZ afgaf was zo hoog, dat de zorginstelling er vanaf zag.
Of we maar even als kinderen met z’n allen naar Friesland wilden komen. De directrice van het zorgcentrum zei letterlijk: “ze kan hier niet meer blijven wonen”. Op de achtergrond zag ik echter de direct betrokkenen een zuur gezicht trekken; de dagopvang en de werkster spraken me later aan: “dit is onzin, het gaat alleen maar om de uren en de centjes! We kunnen haar best aan, en… ze woont toch in haar eigen huis?”.
We hadden beroep aangetekend tegen de indicatie van het CIZ, het kon toch niet de bedoeling zijn dat je een 95jarige nog moest gaan verhuizen naar een verpleeginrichting? ‘Oude bomen verplaats je niet’. Buiten het beroep was Hylke, mijn oudste broer, zo slim om gewoon een nieuwe indicatie aan te vragen voor het verblijf, extramuraal, in Frysiastate. Gewoon gehonoreerd!

Thuiszorg: 10
Dagopvang: 10
Werkster: 10+
Management Frisiastate: 4
CIZ: -2

Ik hield haar hand vast, ze ademde benauwd, de anderen waren onderweg en de wake was blij dat ik haar kwam aflossen. “Mam, Hylke zit in Costa Rica, die gaat het niet meer redden om hier tijdig te zijn; ga maar”. Ze blikte even op bij het horen van de naam van haar oudste zoon, een laatste kuchje…
De laatste verhuizing was niet naar een verzorgingshuis maar naar geboorteplaats Eenrum; terug op het Hoge Land…

 

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X